บทที่ 5 ข้อเสนอ 2

คนฟังหน้าตึง คิดเอาเองว่าสิ่งที่เสนอไป เสียอย่างไรนิราดาก็คงไม่ปฏิเสธ มาเป็นผู้หญิงของเขา แลกกับการได้เรียนอย่างที่ต้องการ มีเงินเดือนให้ใช้ แต่งตัว แต่งหน้าสวย ๆไปวัน ๆ

“ฉันจะไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา เธอทำรถฉันเป็นรอย เธอจะชดใช้ฉันยังไง” ก็ไม่ได้อยากบีบบังคับให้จนตรอก แต่ในเมื่อยิ่งผยอง รักในศักดิ์ศรีนัก ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้า ถ้าหาทางออกไม่ได้แล้ว นิราดาจะทำอย่างไร

“หนูดาขอผ่อนให้คุณเป็นรายเดือนได้ไหมคะ”

เด็กสาววางแขนข้างหนึ่งลงข้างตัว ส่วนอีกข้างก็จับผ้าห่มที่คลุมกายเอาไว้ นั่งพับเพียบหันหน้าเข้าหาเขา ดวงตาของนิราดายังคงกระจ่างใสเหมือนดวงตาของเด็กน้อย คิดว่าธนัทอาจจะยอมใจอ่อน ผ่อนปรนให้ตามที่เอ่ยขอ

มุมปากของเขาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม หรี่ตามองใบหน้างดงามอย่างชั่วร้าย

“ค่าซ่อมสามแสน เธอคิดว่าจะใช้เวลากี่ปีถึงจะผ่อนฉันหมด” เป็นตัวเลขที่ธนัทปดขึ้นมาเองทั้งหมด แค่รอยที่ข้างรถไม่กี่จุด ค่าซ่อมจริง ๆก็คงไม่ถึงแสน แถมยังไม่ต้องควักเงินจ่ายเอง เพราะมีประกันชั้นหนึ่ง แต่เรื่องอะไรที่เขาจะพูดความจริง ก็ในเมื่อมันเป็นแค่ข้อต่อรองเดียวที่สามารถเอามาบังคับให้นิราดาไร้ทางเลือก “ไหนบอกมาสิว่าเธอคิดจะผ่อนฉันเดือนละเท่าไหร่”

เขาหลุบตาลงต่ำ จ้องลึกเข้าไปนัยน์ตาที่ฉายแววหวาดหวั่นของเด็กสาว

คงไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้คืนเขาสินะ

“ค่าซ่อมสามแสนเลยหรือคะ”

นิราดารู้สึกใจเบาโหวง ลำพังเงินหลักพันต่อเดือน ยังหายาก แล้วหลักแสน ต้องใช้เวลาอีกกี่ปีถึงจะหามาใช้คืนเขาได้

“รถฉันราคาตั้งหลายล้าน เธอคิดว่าค่าซ่อมมันจะเท่าไหร่ล่ะ คงไม่คิดว่าไม่กี่ร้อยหรอกใช่ไหม”

เด็กสาวนั่งนิ่ง ก้มหน้าลงต่ำ สมองมืดแปดด้าน จะหาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าซ่อมรถให้เขา มุมปากของธนัทประดับรอยยิ้มเหยียดยาว ข้อเรียกร้องนี้ได้ผลสินะ

“ว่ายังไงล่ะ คิดว่าจะใช้ให้ฉันเดือนเท่าไหร่”

เห็นท่าทีคิดหนักของนิราดา เขาก็ยิ่งชอบใจ มาถึงขั้นนี้แล้ว คงไม่กล้าที่จะปฏิเสธความต้องการของเขาอีกหรอกนะ ฟังดูเหมือนเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์และใจร้าย ถือโอกาสเอาเปรียบคนที่กำลังจนตรอก แต่จะว่าเขากำลังเอาเปรียบนิราดาไปเสียทีเดียวก็ไม่ถูก ถ้าเด็กสาวยอมเป็นเด็กเลี้ยงของเขา นอกจากจะได้เรียนอย่างที่ต้องการ ก็ยังมีเงินเดือนให้ใช้อีกด้วย ไม่ต้องไปตรากตำทำงานงก ๆให้เหนื่อยกาย

“ตอนนี้หนูดายังไม่มีเงินใช้คืนให้คุณ ขอเวลาหนูดาหน่อยได้ไหมคะ”

“หนึ่งปีที่เธอหายเงียบไปไม่ยอมโทรมาหาฉัน มันยังไม่พออีกเหรอหนูดา ถ้าเธอคิดจะรับผิดชอบกับการกระทำของเธอจริง ๆเธอก็คงติดต่อฉันมาตั้งนานแล้ว ฉันไม่ให้โอกาสเธออีกแล้ว ถ้าคืนนี้เธอไม่มีคำตอบให้ฉันว่าจะใช้ค่าเสียหายให้ฉันได้เท่าไหร่ ก็เลือกเอาว่าจะให้ฉันจับเธอส่งตำรวจหรือว่ายอมเป็นเด็กเลี้ยงของฉัน” พิศมองใบหน้าซีดเผือดของคนฟังแล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายใจร้ายที่รังแกเด็กน้อยตาดำ ๆเสียเหลือเกิน ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เขาคงละความพยายามไปแล้ว ผู้หญิงสวย ๆมีถมไป แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องเป็นเด็กสาวหน้าตาใสซื่อคนนี้ด้วย

“ให้หนูดาทำงานอย่างอื่นแทนได้ไหมคะ” ให้ยอมเป็นเด็กเลี้ยงของเขา เธอไม่อยากเป็น

“เธอไม่ทำก็ได้นะ ฉันไม่ได้บังคับ” ธนัทเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่ใช่คนใจร้าย ถ้านิราดาไม่เป็นเด็กเลี้ยงแกะ มีหรือที่เขาอยากจะกลายร่างเป็นหมาป่าเพื่อมาล่าเจ้าแกะน้อยตัวนี้ "จ่ายเงินค่าซ่อมรถให้ฉัน แล้วเราก็ต่างคนต่างอยู่"

“หนูดาไม่มีเงินหรอกค่ะ” เด็กสาวก้มหน้า ข่มความกลัว กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลรินออกมา แค่ลำพังเงินจะซื้อข้าวกิน ยังแทบจะหาไม่ได้เลย เงินตั้งสามแสน จะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายค่าซ่อมรถให้เขาได้

เงินตั้งสามแสน

“ไม่มีเงินก็ชดใช้ด้วยอย่างอื่น” ในเมื่อไม่มีเงินก็ต้องเอาอย่างอื่นชดใช้แทน มันจะอะไรนักหนา จะคิดว่าเขาใจร้ายหรือเป็นผู้ชายเห็นแก่ตัว ก็ตามแต่จะคิด การมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ คนที่มีเงินและมีอำนาจเท่านั้นถึงจะอยู่ได้โดยที่ไม่โดนเอารัดเปรียบ “คิดดูให้ดี ๆนะหนูดา ฉันให้ทางเลือกเธอแล้ว”

ทางเลือกอย่างนั้นหรือ ผู้ชายคนนี้เป็นเพื่อนสนิทของนายอัคราได้อย่างไรกัน เป็นถึงหมอ หน้าที่การงาน ฐานะทางสังคมก็ดี แต่กลับมาเอาเปรียบคนจนอย่างเธอ

“หนูดาต้องเป็นเด็กเลี้ยงของคุณนานแค่ไหนคะ”

นิ่งไปสักพักหนึ่ง นิราดาก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ดวงตาที่มองมายังเขาปรากฏแววเจ็บช้ำ มองหน้าคนใจดำที่ฉวยโอกาสเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอด้วยความเกลียดชัง

“หนึ่งปีหรืออาจจะเร็วกว่านั้น” ระยะเวลาหนึ่งปี เพียงพอแล้วสำหรับเขา เผลอ ๆถ้าเขาเบื่อ อาจจะปล่อยให้นิราดาเป็นอิสระได้เร็วกว่าที่ตกลงไว้ “ในระหว่างที่เธอเป็นเด็กของฉัน ห้ามไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนไหนทั้งนั้น ถ้าคบหากับใครอยู่ก็ไปบอกเลิกซะ ฉันไม่อยากใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร”

ไม่ว่าจะเป็นไอ้ภัทรหรือผู้ชายคนไหนที่นิราดาคบหาอยู่ ในระหว่างที่อยู่ในความดูแลของเขา สายตาของ เด็กสาวต้องมองมาที่เขาคนเดียวเท่านั้น