บทที่ 3 ตะครุบเหยื่อ 2

“ถ้าช้าเธอก็จะต้องอยู่ที่นี่อีกนาน ถ้าเธอกลับบ้านดึก จะมาโทษฉันไม่ได้นะ”

ธนัทเปิดประตูก้าวลงไปจากรถ ไม่สนว่าคำพูดของเขาจะทำให้เด็กสาวหวาดกลัวมากแค่ไหน นึกรำคาญคนที่ทำตัวอ้อยอิ่ง เคลื่อนตัวอย่างกับเป็นหอยทาก

นิราดามองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินลงจากรถ ใบหน้าของเด็กสาววูบไหว ก้อนเนื้อที่อยู่ในอกฝั่งซ้ายมันเต้นผิดจังหวะ ทั้งเร็วและแรงเสียจนกลัวว่ามันจะทะลุออกมา มือเล็กขาวจับที่เปิดประตูรถ ดึงเข้ามาเบา ๆก่อนที่ประตูรถจะเปิดออก เมื่อเท้าแตะถึงพื้น ก็รู้สึกถึงร่างกายที่เบาหวิว ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าเลือนราง ฝืนใจก้าวเท้าไปได้ไม่กี่ก้าว สติที่มีก็ดับวูบลงไปทันที

“เธอ!...”

เสียงอะไรบางอย่างที่หล่นลงบนพื้น ทำให้หมอหนุ่มที่กำลังไขกุญแจเปิดประตูบ้านเหลียวหน้ามามอง ก่อนที่จะร้องอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าเจ้าแกะน้อยเป็นลมล้มฟุบไปนอนกองอยู่บนพื้นหญ้า กายหนากึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาเด็กสาว ย่อตัวลงนั่ง คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ช้อนร่างแบบบางขึ้นพาดอยู่บนหน้าขาอีกข้าง

“เธอ...เธอ...หนูดาได้ยินฉันไหม”

ฝ่ามือหนาตบเบา ๆไปที่แก้มขาวนวล เห็นดวงหน้าซีดเซียวที่หลับตาพริ้มอย่างไร้สติก็รู้ได้โดยสัญชาตญาณของคนเป็นหมอ

“มาเป็นลมอะไรตอนนี้”

เขาบ่นออกมาอย่างเสียอารมณ์แล้วจึงอุ้มกายบางขึ้นมาแนบอก เดินเข้าไปในบ้าน ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะวางเด็กสาวไว้ที่โซฟาหรือจะพาไปนอนที่เตียงของเขา

สายลมที่พัดผ่านผิวหน้าทำให้ธนัทไม่ลังเลที่จะพาร่างไร้สติของนิราดาเดินตรงไปยังห้องนอน ใช้มือข้างที่อยู่ใต้ท้องขาเล็กเอื้อมไปจับที่ลูกบิด เปิดประตูห้องนอนอย่างทุลักทุเล

เมื่อเข้ามาในห้อง หมอหนุ่มก็วางเด็กสาวลงบนเตียงนอน ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องตรงไปยังห้องครัว มองหากะละมังใบเล็ก เมื่อได้ทุกอย่างตามที่ต้องการก็เดินกลับเข้ามาในห้อง วางกะละมังที่มีน้ำอุ่นลงบนพื้นข้างเตียง จุ่มผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กลงในน้ำ บิดให้พอหมาด ๆเช็ดไปที่ใบหน้าของคนที่นอนไร้สติอยู่บนเตียง

เช็ดพลางไล่สายตามองไปตามดวงหน้าของเด็กสาว พิศมองปากเล็กจิ้มลิ้มสีชมพูระเรื่อเนียนนุ่มอย่างเผลอตัวแตะปลายนิ้วลงบนเรียวปากเล็กเบา ๆ

นุ่มละมุน...

ขนตางอนงามเป็นแพหนา จมูกโด่งเล็กรับกับใบห้นารูปไข่ ใบหน้าของนิราดาเล็กนิดเดียว ถ้าแนบฝ่ามือลงบนหน้าของเด็กสาวก็ปิดได้ทั้งหน้า

ธนัทใช้มือปัดไรผมที่คลอเคลียอยู่ตามกรอบหน้าของเด็กสาว ทิ้งสายตาอยู่กับใบหน้างดงามเพียงครู่หนึ่งจึงเปลี่ยนมาสนใจกับอะไรบางอย่างที่ดุนดันอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตสีชมพูกลางเก่ากลางใหม่

“ซ่อนรูปเสียด้วย”

มือหนาจับที่กระดุมเสื้อเชิ้ต แกะมันออกทีละเม็ด สาบเสื้อเชิ้ตแยกออก หัวใจหมอหนุ่มกระตุกวูบเมื่อเห็นผิวเนื้อขาวละมุน เนินอกอวบอิ่มดุนดัน บราลูกไม้เก่า ๆ ขาด ๆ เขาหยิบผ้าเช็ดไปตามผิวกายของเด็กสาวอย่างแผ่วเบา คนที่นอนไร้สติยังคงนิ่ง แม้ผิวกายถูกเช็ดด้วยผ้าเปียกหมาด ๆแต่ก็ไม่ช่วยให้สติกลับคืนมา

ธนัทถอนหายใจเฮือกใหญ่ รับรู้ถึงความรู้สึกที่ไม่ปรกติของตัวเอง ยิ่งได้สัมผัส ได้เห็นความงดงามเบื้องต้นหน้า อารมณ์ดิบเถื่อนที่อยู่ในกายคล้ายกับว่ากำลังถูกก่อกวนเสียจนจะระงับเอาไว้ไม่ได้

บ้าฉิบ!

หมอหนุ่มทิ้งผ้าผืนเล็กลงในกะละมังด้วยอารมณ์หงุดหงิดงุ่นง่าน ถอดเสื้อเชิ้ตของเด็กสาวออกทิ้งแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย ธนัทลุกขึ้นเต็มความสูง มองนิราดาอยู่แวบหนึ่งแล้วหุนหันเดินออกไปจากห้อง

กายหนาหยิบมวนบุหรี่ออกมาจากซอง จุดไฟแช็ก ใช้สองนิ้วคีบบุหรี่สูบ สูดดมสารนิโคตินเข้าเต็มปอด ระงับความกระสันซ่าน ควันสีเทาโขมงลอยฟุ้งไปตามแรงลม อากาศยามค่ำคืนเหน็บหนาว แต่ทว่าภายในกายหนุ่มกับร้อนรุ่ม

ธนัทรู้ดีว่าที่เป็นแบบนี้เพราะอะไร

สูดเอาสารพิษเข้าปอดฟอดใหญ่แล้วบี้มวนบุหรี่ลงกับราวบันได โยนทิ้งลงบนพื้น ยืนมองทิวทัศน์ฝ่าความมืดอยู่นานนับสิบนาที ก่อนที่จะเดินกลับเข้ามาในบ้าน

ภายในห้องนอนยังคงเงียบงัน มองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว คนที่นอนอยู่บนเตียงก็ยังคงนอนอยู่ท่าเดิมไม่เปลี่ยน

ธนัทกอดอก ยืนมองนิราดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาไม่ใช่ผู้ชายเห็นแก่ตัว แต่ไม่ชอบให้ใครมาเอาเปรียบ ในเมื่อเคยรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะกับเขาเอาไว้แล้ว ไม่ทำตามที่พูด

รถเป็นแค่รอยถลอก เขาไม่ติดใจ แต่ติดใจที่นิราดากล้าดีอย่างไรถึงหายหน้าไป ไม่แสดงความรับผิดชอบ ที่เคยให้เบอร์ติดต่อกับเด็กสาว เพราะคิดเอาไว้แค่ว่า ถ้านิราดาโทรกลับมาเพื่อแสดงความรับผิดชอบ เขาก็ไม่เอาความใด ๆอยู่แล้ว

แต่เจ้าหล่อนกลับตีเนียน หายหน้าไปเสียอย่างนั้น คงไม่คิดสินะว่าจะมีโอกาสได้เจอหน้าเขาอีก

กายหนาแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตแล้วโยนใส่ตะกร้าที่อยู่มุมห้องตามมาด้วยกางเกงผ้า ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือแต่เพียงกางเกงชั้นใน หยุดมองนิราดาครู่หนึ่ง ก่อนเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

ได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำ คนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นมา นิราดากระชับผ้าห่มที่คลุมอยู่กายแน่นพร้อมกับมองไปปยังบานประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท นิราดารู้สึกตัวก่อนที่ธนัทจะเดินกลับเข้ามาในห้องได้ไม่นาน แต่ก็ไม่กล้าลุกออกจากเตียง เห็นร่างกายท่อนบนเหลือแต่เพียงเสื้อชั้นในก็พลันให้รู้สึกใจหายวาบ คนที่ถอดเสื้อของเธอคงเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่เขา คิดแค่นั้น ดวงตาคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา กลัวเหลือเกินว่าคืนนี้ เธออาจจะไม่รอดเงื้อมมือของเขา

ธนัทออกมาจากห้องน้ำโดยสวมแค่เสื้อยืดเนื้อบางกับกางเกงขายาว เวลานอนเป็นเวลาที่เขารู้สึกปลอดดปร่งที่สุด ไม่ต้องเซ็ทผม ไม่ต้องคีบลุกเป็นคุณหมอมือหนึ่งในแผนกเหมือนที่อยู่ในเวลางาน

เขามีเพื่อนน้อย เพื่อนที่คบกันมายาวนานหลายสิบปีก็มีแค่อัคราเพียงคนเดียว เอาเข้าจริง ๆก็ยังไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำว่าเจ้าของไร่อัคราจะกลายมาเป็นเพื่อนสนิทของเขาได้ ด้วยนิสัยที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว อัคราเป็นหนุ่มเลือดร้อน มุทะลุ ดุดันแบบฉบับเจ้าของไร่ แต่กับเขาหมอหนุ่มที่มีรูปลักษณ์ภายนอกนิ่ง ๆสุขุม แต่จริง ๆเขาก็เลือดร้อนไม่เบา

ด้วยความที่นิสัยต่างกันคนละขั้ว เพราะเหตุนี้ถึงทำให้คบหากันมาได้ยาวนาน ต่างฝ่ายต่างคอยสนับสนุนกัน ในยามที่เพื่อนเดือดร้อน อีกฝ่ายก็ไม่ลังเลที่จะให้ความช่วยเหลือ แม้ว่าบางเรื่องที่เพื่อนทำ มันเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องก็ตาม

นิราดาแกล้งหลับตา นอนนิ่งเหมือนที่เคยทำ คิดเอาเองว่า ถ้าตราบใดที่เธอยังไม่รู้สึกตัว ธนัทก็คงไม่คิดจะทำอะไร เพราะถ้าเขาจะทำ ก็คงทำไปแล้วทั้ง ๆที่มีโอกาส

เช็ดผมจนแห้ง เจ้าของบ้านก็หยิบไอแพดที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา เปิดหน้าจอดูสักพักหนึ่ง ก็วางมันกลับไปที่เดิม กายหนาปิดไฟในห้อง เปิดแค่เพียงโคมไฟที่อยู่หัวนอน พอให้มีแสงสีนวลส่องสว่างอยู่ภายในห้อง

ถ้าเป็นเวลานอน ธนัทไม่ชอบให้มีแสงใด ๆอยู่ในห้องทั้งนั้น แต่ครั้งนี้จำต้องละเว้น เขาไม่อยากให้นิราดาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืด เดี๋ยวจะพานตกใจเป็นลมล้มพับไปอีก