บทนำ แรกพบที่มาพร้อมอดีตที่แสนเจ็บปวด - 2

“เค้ก...ฉันจะบอกเธอให้นะ บางครั้งเธอต้องเตรียมหัวใจของตัวเองไว้บ้างนะ ผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักเธอจริงๆ หรอก” เพื่อนสาวอย่าง ‘ศิลป์อัปสร พิมลชัยเลิศ’ เพื่อนที่เธอสนิทและรู้จักมาตั้งแต่เด็กๆ

“หมายความว่ายังไงศิลป์...”

“พูดไปเธอก็คงไม่เชื่อฉันหรอก เธอรักผู้ชายคนนั้นจนไม่มองข้างหน้าเลยด้วยซ้ำ” สีหน้าของศิลป์อัปสรบอกอย่างหนักใจ เมื่อคณิสารักริวจิมากจนยอมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้ แต่ผู้ชายที่ไม่รู้จักพอ ยังไงก็ไม่พอ ต่อให้เรามอบความรักให้เขาก็คงไม่มีทางหยุดอยู่ที่เราเพียงคนเดียว

“ฉันจะไม่เชื่ออะไร จนกว่าจะเห็นมันด้วยตาของฉันเอง...” ใบหน้าหวานของคณิสาเริ่มแดงก่ำ และมีน้ำใสๆ ไหลออกมา เมื่อคำพูดของเพื่อนรักไปจี้จุดหัวใจของเธอเข้าอย่างจัง

“ฉันอยากให้เธอตาสว่าง แต่ไม่ว่ายังไง ฉันจะอยู่ข้างๆ เธออย่างนี้นะเค้ก ฉันจะไม่ไปไหน” มือของศิลป์อัปสรจับที่หลังมือของคณิสาอย่างเป็นกำลังใจ และคณิสาเองก็ภาวนาอย่าให้เรื่องที่ศิลป์อัปสรเป็นความจริง

สาวร่างเล็กของคณิสามายืนรอชายคนรักที่หน้าคณะดังเช่นทุกวัน แต่เวลาผ่านไปถึงสองชั่วโมงแต่ยังไร้เงาของริวจิ คณิสาเองก็โทรหาเขาแต่เหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่รับ ทั้งๆ ที่เขาเองก็ไม่ได้ปิดเครื่อง

“ไปไหนนะคะพี่ริว” ใบหน้าหวานมีร่องรอยแห่งความกังวลอย่างชัดเจน จนหญิงสาวรอไม่ไหว จึงเดินทางไปยังคอนโดมิเดียมของชายคนรัก สถานที่อันเป็นส่วนตัวที่ชายหนุ่มบอกเอาไว้ว่ามีแต่เธอเท่านั้นที่ได้เข้ามาที่นี่

ร่างระหงเดินตรงไปยังชั้นบนสุดของตึกนี้ที่มีริวจิเป็นเจ้าของ แค่ได้เห็นภายนอกไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชายผู้นี้ร่ำรวยแค่ไหน เขาคือทายาทของเจ้าของธุรกิจยานยนต์ระดับโลก แต่สำหรับความร่ำรวยนั่นไม่ได้ทำให้ผู้หญิงอย่างคณิสารักเขา แต่เธอรักเขาด้วยใจ ใจอันบริสุทธิ์ที่ผู้หญิงคนหนึ่งมอบให้ผู้ชายคนหนึ่งได้ ความร่ำรวยไม่ใช่ปัจจัยสำคัญสำหรับเธอเลย

มือบางยกขึ้นเพื่อบิดลูกบิดประตูก่อนที่จะเปิดมันเข้าไป แต่สิ่งที่ทำให้ต้องตกตะลึงคือเสียงครางอึกทึกดังสะนั่นไปทั่วห้อง ทำเอาใจสาวเริ่มสั่นไหว หวั่นเกรงในสิ่งที่เพื่อนสาวพูดก่อนหน้านี้ แต่เธอยังไม่เชื่อถ้ายังไม่เห็นมันด้วยตาของตัวเอง

คณิสาก้าวเดินไปตามเสียงที่ได้ยิน ซึ่งมันคือพื้นที่ส่วนตัวของชายคนรัก ร่างบอบบางสั่นเทิ่มไปหมด พร้อมน้ำตาหลั่งไหลออกมา เมื่อได้เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลาย ไม่อยากเชื่อว่าคนที่เธอรักจะหักหลังเธอได้ลงคอ คนที่เธอรักสุดหัวใจ

“อ๊า....ริว...ฟาจะขาดใจแล้ว”

“โอ้ว...คุณนี่มันเด็ดจริงๆ เลยฟาริ”

“อ้าย...เข้ามาอีกค่ะ เข้ามาอีก”

“จัดไปคนสวย

เรือนร่างที่เคลื่อนไหวอยู่เหนือของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอจำได้ดีในคราวก่อนว่าริวจิแนะนำว่าเป็นลูกค้า แต่เหตุใดลูกค้าถึงได้มานอนอยู่ใต้ร่างของริวจิ แสดงว่าเรื่องราวที่ชายหนุ่มพูดมามันคือเรื่องโกหก

มือบอบบางเลื่อนไปค้ำยันกับชั้นหนังสือเอาไว้ เพื่อพยุงร่างกายของตัวเองไม่ให้ล้มลงไป ขณะที่มืออีกข้างของเธอยกขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงร้องของตัวเอง แต่มือเจ้ากรรมที่ค้ำอยู่ไปเผลอปัดหนังสือลงมา ทำให้เสียงของมันดังมากพอที่จะทำให้คนที่กำลังสุขีและเสียวซ่านหันกลับมามอง

ดวงตาของริวจิและคณิสาสบเข้าหากัน จนชายร่างใหญ่รีบผุดลุกออกจากสาวสวยนามว่าฟาริ จากนั้นเขาก็หาผ้ามาพันรอบเอวพร้อมทั้งเดินตรงมาหาคณิสาทันที

“มาทำไมไม่บอกก่อนห๊ะ!!!” แทนที่ชายหนุ่มจะสำนึก ใบหน้าของริวจิบ่งบอกถึงความหงุดหงิด ทั้งๆ ที่เธอมากกว่าที่ต้องโกรธที่เขานอกกายนอกใจเธอแบบนี้

“ทะ...ทำไมพี่ริวทำอย่างนี้กับเค้ก เค้กหรือเปล่าที่ต้องโกรธพี่...” เสียงหวานบอกอย่างสั่นเครือ แต่นั่นมิได้ทำให้ชายร่างใหญ่รู้สึกผิด

“อย่ามาขึ้นเสียงกับฉันนะเค้ก!!”

“พี่ริว! ทำไมพี่เลวแบบนี้ พี่ทำอย่างนี้กับเค้กได้ยังไง คนเลว” มือบอบบางของคณิสาทุบลงไปที่อกแกร่งอย่างแรง แต่ชายร่างใหญ่ก็รวบข้อมือของเธอเอาไว้ พร้อมทั้งมองด้วยสายตาขึงขัง

“อย่าทำตัวน่ารำคาญได้ปะ ยิ่งทำอย่างนี้มันยิ่งทำให้ฉันเบื่อเธอ รู้เอาไว้ซะด้วย!!!” ว่าจบมือใหญ่ก็จัดการผลักสาวร่างเล็กให้ล้มไปกองกับพื้นอย่างไม่มีความรู้สึกผิด

“พี่ริว” ดวงตากลมโตแดงก่ำ ผิดมากอย่างนั้นเหรอที่เธอรักเขา ผิดอย่างเหรอที่เธอหวงเขา แต่เขากลับไม่ไยดีหรือห่วงเธอเลยสักนิดเดียว

“จะบอกอะไรให้นะเค้ก ตอนนี้ฉันเบื่อเธอเต็มทน ผู้หญิงบ้าอะไรวะ น่ารำคาญ จืดชิดและงี่เง่าที่สุด” ริวจิบอกอย่างใส่อารมณ์ เพราะมันเป็นสิ่งที่ออกมาจากใจของเขาอย่างแท้จริง

“ไหนพี่บอกพี่รักเค้ก ทำไมพี่ทำอย่างนี้กับเค้ก เค้กทำอะไรผิด...ฮือๆ”

“หยุดร้องไห้ น้ำตาของเธอไม่ได้ทำให้ฉันเห็นใจหรอกนะจะบอกให้!!!”

“เพราะเค้กน่ารำคาญเหรอคะ พี่ถึงได้มีผู้หญิงคนอื่น”

“อย่าโง่ได้ปะ ฉันไม่ได้มีเธอคนเดียวหรอกนะ จะให้ฉันเอาทั้งชีวิตมาจมปลักกับเด็กน้อยอย่างเธอได้ไหม ทุกวันนี้ฉันต้องทำดีกับเธอก็น่าเบื่อจะตายอยู่แล้ว เซ็กซ์ของเธอแม่งโคตรจืดชืด ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำ”

“แค่นี้เหรอคะที่พี่ต้องการมันจากเค้ก แล้วความรักที่พี่เคยบอกล่ะคะ”

“ใช่...เห็นใครๆ ก็บอกได้ยาก เอาเข้าจริงเธอมันก็แค่ผู้หญิงใจง่ายคนหนึ่ง ถามจริงเถอะ รักฉันจริงหรือรักเงินของฉันกันแน่” ริวจิถามอย่างหยามเหยียด เพราะสำหรับเขาความรักที่แท้จริงมันไม่มีในโลก

ใจสาวสั่นไหวด้วยความเสียใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าที่ผ่านมาเขาเห็นเธอเป็นเพียงผู้หญิงใจง่ายคนหนึ่ง หวังกับเธอแค่เซ็กซ์ ไม่มีแม้แต่ความรักเลย

“คนเลว...ฮือๆ”

“รู้ความจริงอย่างนี้ก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องปกปิดอะไรเธออีก เลิกๆ กันไปซะ เบื่อตายชัก...” เขาบอกด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ

“ฮือๆ พี่ริว เรื่องที่พี่ริวบอกเค้กไม่จริงใช่ไหม ครั้งนี้ถ้าพี่ริวพูดเค้กจะยอมเชื่อพี่ ไม่เอา ไม่เลิก เค้กรักพี่ ฮือๆ” ตอนนี้ใครจะบอกว่าเธอโง่เธอจะยอม เพราะทนไม่ได้ที่ต้องเลิกกับชายคนรัก ร่างบอบบางเดินตรงเข้าไปโอบกอดชายหนุ่มจากทางด้านหลัง พร้อมทั้งแนบใบหน้าของตัวเองเหมือนไม่อยากให้เรื่องที่ได้ยินเมื่อครู่เป็นเรื่องจริง

“ปล่อยฉันเค้ก...เรื่องระหว่างเรามันจบลงแล้ว ในเมื่อเธอก็รู้ว่าฉันคิดยังไงกับเธอ เราสองคนก็ไม่ควรมายุ่งเกี่ยวกันอีก” เสียงของริวจิบอกอย่างเยือกเย็น

“ไม่ๆ” คณิสาร้องไห้แทบเป็นสายโลหิต

“บอกให้ปล่อย ต่อให้ชาตินี้หรือชาติหน้าเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ฉันเลือก” มือใหญ่ทำการแกะมือเล็กที่กอดเอวของเขา พร้อมกับดันตัวของเธอออก

“พี่เลือกเขาสินะคะ” เสียงหวานถามอย่างสะอื้น พร้อมทั้งมองผู้หญิงที่สวยมากๆ สวยตั้งแต่หัวจรดเท้า โดยที่เธอไม่มีอะไรสู้ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

“อืม ไม่ว่าฉันจะเลือกใคร คนๆ นั้นไม่มีทางเป็นเธอ” ริวจิบอกด้วยเสียงเด็ดขาด “และออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว ส่วนเงินที่ฉันเคยให้ ไม่ต้องคืนหรอกนะ เก็บเอาไว้เถอะ ถือซะว่าเป็นค่าตัวของเธอ...” คำพูดร้ายกาจหลุดออกมาจากปากของชายคนรัก ทำเอาคณิสาแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ไม่อยากจะเชื่อว่าเขามองว่าเธอเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงินมากกว่าคนที่รักเขาจากหัวใจจริง