เล่ห์รักพันธนาการเถื่อน

“คุณลุงขา...” เสียงหวานของรินนาร้องเรียกก่อนที่จะทำการดึงขากางเกงของคุณลุงอีกทางด้วย

“ว่าไงครับ”

“รินนากับอเนลอยากกินขนมร้านนั้นจังเลยค่ะ กินได้ไหมคะ...” เด็กน้อยชี้นิ้วเข้าไปในร้านขนมที่ถูกตกแต่งเป็นอย่างดีและเชิญชวนให้เข้าร้าน และเมื่อเข้ามาแล้วก็ได้กลิ่นหอมๆ ของขนมที่ตลบอบอวลไปหมด จนอยากจะรู้นักว่าเจ้าของร้านนี้เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงได้ทำให้คนที่ไม่ชอบของหวานอย่างเขาอยากจะกินมันเข้าไปสักคำ

“ร้านนี้ขนมหอมมากเลยนะอเนล ลุงริว” เด็กน้อยทั้งสองคนนี้เป็นหลานแท้ๆ ของเขา ทำให้ริวจิเองก็เอ็นดูเด็กทั้งสองเหมือนลูกแท้ๆ ยิ่งเห็นครอบครัวของลูกพี่ลูกน้องและน้องสาวเขามีความสุข ทำเอาริวจิที่หวงความโสดอยากจะมีเจ้าตัวน้อยเป็นของตัวเองบ้าง

“ครับ...” ตอนนี้ดวงตาเข้มของชายหนุ่มไม่ได้จับจ้องหลานสาวและหลานชายแต่อย่างใด เพราะสายตาคมเข้มตอนนี้เห็นร่างเล็กของใครบางคนกำลังง่วนอยู่กับการแต่งหน้าเค้กอยู่ จนใจแกร่งเต้นแรง เมื่อผู้หญิงตรงหน้าเป็นใครบางคนที่เขารู้จักดี และไม่ใช่แค่รู้จักแต่เธอเป็นหนึ่งในผู้หญิงของเขาเมื่อ 5 ปีก่อน

“เค้ก...” เสียงทุ้มเรียกชื่อของหญิงสาวเบาๆ จนอเนลและรินนาเงยขึ้นมาและเข้าใจว่าคุณลุงของตัวเองอยากกินเค้ก

“คุณลุงอยากกินเค้กเหรอคะ...ไปกันเถอะค่ะ อเนลกับรินนาก็อยากกินเหมือนกัน...”

เด็กทั้งสองคนดึงมือของลุงของตัวเองไปนั่งแต่สายตาของริวจิกลับมองร่างเล็กบางของหญิงสาวไม่ห่าง เธอเปลี่ยนไปเยอะ เปลี่ยนจากเดิมจนรู้สึกเสียดายผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาทันที

“สั่งสิคะคุณลุงหนูอยากกินแล้ว”

ประโยคล่าสุดทำให้ริวจิหลุดออกจากภวังค์จากนั้นก็หยิบเมนูขึ้นมาไว้ในมือ แล้วไล่สายตามองเมนูขนมที่มีให้เลือกหลากหลาย

“รับอะไรดีคะ...” เสียงหวานของเจ้าของร้านร้องถาม จนทำให้ริวจิเงยหน้าขึ้นจากเมนูขนมแล้วจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าทันที

และเหมือนว่าหญิงสาวจะตกใจเป็นอย่างมากที่ได้เจอเขา ใบหน้าหวานซีดเผือดก่อนจะปล่อยกระดาษโน๊ตในมือของตัวเองหล่นลงพื้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“คุณน้าครับ...กระดาษตกครับ”

“ขอบใจจ้ะ” หญิงสาวหลุบตาต่ำเพื่อเลี่ยงสายตาของชายตรงหน้าเพราะเธอไม่อยากเจอเขา เธอหนีเขามาตลอดแต่วันนี้กลับต้องมาเจอผู้ชายใจร้ายอย่างริวจิอีกครั้ง

“หึ...ทำเป็นจำกันไม่ได้เชียวนะ...” เสียงเข้มของริวจิที่บอกสร้างความกลัวให้กับหญิงสาวเหลือเกิน กลัวว่าเขาจะรับรู้ความลับบางอย่างที่ปกปิดเอาไว้มาตลอดหลายปี

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบอยากจะรับอะไรดีคะ” สาวสวยเจ้าของร้านขนมนามว่า ‘คณิสา’ ถามอีกครั้งเพื่อเลี่ยงการสนทนาเรื่องส่วนตัวกับชายหนุ่ม

“หนูอยากทานอันนี้ค่ะคุณน้า” เสียงหวานของเด็กน้อยทำให้คณิสาเลี่ยงที่จะคุยกับริวจิทันที จนเธอรู้สึกโล่งใจเพราะอย่างน้อยก็ไม่ต้องจ้องมองชายคนนั้นอีกต่อไป

“ผมอยากทานอันนี้ครับ” หญิงสาวรีบจดเมนูขนมอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบเก็บใบเมนูทันที แต่ดูเหมือนคนตัวโตจะไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยหญิงสาวง่ายๆ เสียด้วยสิ

“จะรีบเก็บไปไหน ผมยังไม่ได้สั่งเลย...” มือหนากุมข้อมือของหญิงสาวเอาไว้ จนเธอกลัวไปหมดแล้ว แต่พยายามที่จะไม่แสดงอาการอะไรออกมา

“งั้นช่วยปล่อยมือของฉันด้วยค่ะ แล้วอยากทานอะไรเชิญสั่งมาได้เลยค่ะ เดี๋ยวดิฉันต้องรีบเข้าครัวไปอบเค้ก” หญิงสาวบอกเพื่อหาทางเลี่ยง แต่เหมือนริวจิจะไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น เพราะเขาคิดว่าต้องมีเรื่องคุยกับคณิสาอีกยาว

“งั้นไปทำของหลานของผมก่อนก็ได้ ส่วนของผมไว้ทีหลัง”

คำว่า ‘ทีหลัง’ ของเขาทำเอาเจ้าของร้านขนมถึงกับกลัว แต่เธอพยายามแสดงออกมาอย่างปกติ แต่ใครจะรู้บ้างว่าเธอกำลังกังวลไปหมด

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้เดินไปไหนเสียงอันคุ้นหูก็ดังขึ้นมา จนคณิสารับรู้แล้วว่าต่อไปนี้ชีวิตของเธอไม่มีทางสงบสุขอีกต่อไป

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมองและพบกับร่างอ้วนป้อมของเด็กแฝดสองคนที่น่าตาน่ารักจิ้มลิ้มเสียเหลือเกิน

“คุณแม่ขาพวกหนูกลับมาแล้วค่ะ” เสียงลูกสาวของเธอร้องบอกจนคณิสามีสีหน้าหวาดระแวงว่าคนตัวโตจะจับได้ว่าความลับของเธอคืออะไร ซึ่งความลับนี้ได้ปกปิดเอาไว้มาตลอด 5 ปีหลังจากที่เลิกรากับเขามาแล้ว

“ลูกของเธออย่างนั้นเหรอ...” ริวจิร้องถามอีกครั้งเมื่อเห็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารักสองคนที่มีใบหน้าเหมือนกันราวกับฝาแฝด

คณิสาไม่ตอบแต่กลับจ้องมองหน้าเขาอย่างไม่ลดละเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มผิดสังเกต ริวจิเป็นคนฉลาด และเขาไม่มีทางรามือกับสิ่งที่สงสัยแน่ๆ

“เค้ก...” เหมือนเสียงระฆังช่วยชีวิต เมื่อร่างสูงใหญ่ของ ‘คิมหันต์ วรวงศ์ศิริ’ ลูกเสี้ยว ไทย-เกาหลี-เยอรมัน พี่ชายคนสนิทของเธอ และเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอมีทุกวันนี้

“พี่คิม...” คณิสาหันไปมองชายหนุ่มด้วยความดีใจ

“คุณแม่ขา...วันนี้คุณลุงพาน้องครีมกับน้องคุกกี้ไปซื้อสมุดระบายสีมาค่ะ...” ใบหน้ายิ้มแย้มของลูกสาวคนโตทำเอาหัวใจของคนเป็นแม่ปลื้มปริ่ม เด็กทั้งสองเหมือนแก้วตาดวงใจของเธอ

เสียงหวานๆ เล็กๆ ของเด็กน้อยเรียกความสนใจจากผู้ชายตัวโตอย่างริวจิได้เป็นอย่างมาก แม้จะได้ยินบทสนทนาเมื่อสักครู่ไม่ชัดก็ตาม

“ขอบคุณนะพี่คิม...” คณิสาหันไปส่งยิ้มให้กับผู้ชายที่ดีแสนดีกับเธอตลอดมา และเขาเป็นคนเดียวที่ไม่รังเกียจผู้หญิงที่ไม่มีอะไรอย่างเธอ

“อืม...”

สองหนุ่มสาวที่กำลังยืนคุยกันอยู่นั้นตกเป็นเป้าสายตาของริวจิตลอดทั้งการสนทนา โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าอารมณ์ของตัวเองตอนนี้มันพร้อมที่จะปะทุออกมาเสียให้ได้

“อะแฮ่ม...ขอโทษนะครับ พอดีหลานผมเขาหิวแล้วล่ะครับ ไม่ทราบว่าคุณเจ้าของร้านจะเอาขนมมาเสิร์ฟเมื่อไหร่เหรอครับ” ริวจิไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงต้องขัดการสนทนาของสองหนุ่มสาวนี้ด้วย แต่รู้แค่ว่าไม่ชอบใจที่คู่ขาเก่าคนนี้มีชายคนอื่นเคียงกาย

“ค่ะ...” คณิสาตอบเพียงคำสั้นๆ เนื่องจากไม่อยากจะเสวนากับชายตรงหน้านาน อีกทั้งต้องการหลีกเลี่ยงที่จะให้เขามารับรู้เรื่องราวลูกแฝดของเธอ “มาค่ะคุกกี้ ครีม ไปช่วยคุณแม่จัดขนมดีกว่านะคะ”

“เดี๋ยวพี่ไปช่วยนะเค้ก” คิมหันต์บอกก่อนที่จะเดินตามสาวร่างเล็กไป แต่ไม่วายที่จะหันกลับมามองชายร่างสูงใหญ่ที่มาเป็นลูกค้าในวันนี้ แววตาของริวจิเหมือนมีบางอย่างซ่อนเร้นเอาไว้ จนคิมหันต์รู้สึกสังหรณ์ใจว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น ซึ่งตอนนี้เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร

ริวจิมองทั้งสี่คนที่เดินหันกลับไปด้วยสายตาประเมิน และสิ่งที่เขารู้ตอนนี้คือไม่ชอบใจที่คณิสามีคนเคียงข้างแล้ว ทั้งๆ ที่เขาเองเป็นคนทิ้งเธอไป

คณิสาเดินเข้ามาข้างหลังร้านเพื่อสงบสติของตัวเอง นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้เจอเขา นานเท่าไหร่แล้วที่หัวใจของเธอบอบช้ำเพราะเขา ยิ่งเห็นหน้าริวจิเรื่องราวทุกอย่างเมื่อหลายปีก่อนก็ย้อนกลับเข้ามาในความคิด

“เค้ก...วันนี้ไปติวหนังสือกันไหม”

“ไม่ดีกว่าจ้ะ...วันนี้เค้กมีนัดกับพี่ริวไว้ว่าจะไปกินข้าวด้วย” นักศึกษาสาวปีสุดท้ายร้องบอกเพื่อน เนื่องจากวันนี้เป็นวันครบรอบที่เธอและริวจิคบกันมาได้ 3 เดือน

ริวจิคือผู้ชายคนเดียวที่เธอรัก และเขาคือคนที่เธอคิดว่าจะฝากชีวิตเอาไว้ด้วย และยังเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอมอบกายมอบใจ ทุ่มเทความรักทุกอย่างให้กับเขา