บทที่ 2 ลองเชิง - 3

“ฉันไม่ได้กลัว แต่แค่ขยะแขยงที่ต้องเข้ามาที่นี่อีกครั้ง”

“เค้ก!!!”

“ที่นี่มันสกปรกจนฉันไม่อยากเข้ามาเหยียบมันเลยด้วยซ้ำ”

“แต่ครั้งหนึ่งเธอก็เคยอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขไม่ใช่เหรอ”

“ค่ะ แต่พอฉันหายโง่ ฉันก็รู้ว่าฉันเกลียดที่นี่มากแค่ไหน รวมทั้งคุณด้วย!!” คณิสาตอกหน้าชายหนุ่มอย่างเหลืออด ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ ห้องที่ยังคงเหมือนเดิม ทั้งตำแหน่งการวางของหรือว่าจะเป็นโทนสีห้อง มันเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน

“อย่ามาก้าวร้าวกับฉันนะ ถ้าฉันทนไม่ไหว เธอไม่รอดแน่!!!” ผู้หญิงตรงหน้าเปลี่ยนไปมากจริงๆ เปลี่ยนไปจนหาเค้าคณิสาคนเก่าแทบไม่ได้เลย

“คุณจะทำอะไร คุณจะรังแกฉันเหมือนเดิมอย่างนั้นเหรอ และฉันจะบอกอะไรให้นะ ต่อให้คุณทำร้ายฉันยังไง ฉันไม่มีทางก้มหัวให้คุณ เพราะคณิสาคนเก่าแสนโง่คนนั้นมันได้ตายไปแล้ว” ดวงตาสวยแดงก่ำจนเห็นเส้นเลือด ความโกรธ ความแค้น ความเสียใจ มันปะปนกันไปหมด

คณิสายอมรับว่าเมื่อก่อนเธออ่อนแอ จนกลายเป็นของเล่นของคนใจร้าย แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เธอเข้มแข็งและไม่กลัวต่ออำนาจของเขา

“ปากเก่งเหลือเกินนะ อยากจะรู้นักว่าตอนอยู่บนเตียงจะปากเก่งอย่างนี้หรือเปล่า เมื่อก่อนตอนโดนฉันเอาก็อ่อนระทวยทุกที!!”

“ทุเรศ!! พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง” ไม่อยากจะเชื่อว่าที่ผ่านมาเขาคิดแบบนี้กับเธอตลอด คิดว่าเธอง่าย แบบนี้สินะ

“แล้วไงวะ หรือมันไม่จริง”

เพียะ!!!

เป็นครั้งที่สองที่คณิสาตบหน้าเขา ซึ่งริวจิไม่ยอมให้เธอตบเขาฟรีๆ แน่ๆ ใบหน้าคมคายหันมามองหญิงสาวด้วยสายตาวาวโรจน์ จนหญิงสาวต้องถอยห่างออกมา เพราะรู้ดีว่าคนอย่างริวจิเวลาโมโหร้ายเป็นยังไง

“สองครั้งแล้วนะที่เธอทำร้ายฉัน” ฟันแกร่งขบเข้าหากัน ก่อนที่ชายร่างใหญ่จะย่างสามขุมเข้ามาหาคณิสา ใบหน้าหล่อเหลาเยือกเย็นและน่ากลัวกว่าทุกครั้ง

“ก็คุณทำฉันก่อน” เสียงหวานบอกด้วยความตะกุกตะกัก

เท้าหนักก้าวเข้ามาหาสาวร่างเล็กอย่างรวดเร็ว พร้อมกับอุ้มคณิสาจากนั้นก็เดินดุ่มๆ พร้อมกับทุ่มคนในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว ถึงแม้เตียงหนาจะหนานุ่มแคไหน แต่แรงโยนเมื่อครู่ทำเอาเธอเจ็บจุกเลยทีเดียว

“ว้าย...”

“ฉันจะทำให้เธอถอนคำพูดทั้งหมดเลยคณิสา อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะรังเกียจกันไปอีกนานแค่ไหน...” เสียงเข้มบอกอย่างเหี้ยมเกรียม เขาจัดการเอามือหนาพลิกตัวของคณิสาให้หันกลับมา จากนั้นก็จัดการกระชากชุดเดรสของเธอจนขาดวิ่น

แควก!!!

“ไม่นะ”

“ปากเก่งให้ได้ตลอดนะคณิสา เพราะเมื่อไหร่ที่เธอร้องขอฉัน ฉันจะจัดหนักให้จุกไปเลย” เมื่อก่อนเธอน้อบน้อมและเชื่อฟังเขาทุกอย่าง แต่คณิสาตรงหน้านี้ทั้งดื้อดึงและพยศเหลือเกิน

“ไม่นะ อย่าทำอย่างนี้” มือเล็กพยายามปัดมือใหญ่ที่กระทำอุกอาจกับร่างกายของเธอเป็นพัลวัน แต่แรงน้อยหรือจะสู้คนที่มีแรงมากกว่าได้ ในที่สุดชุดเดรสตัวสวยก็ถูกจัดการปลดออกจากร่างเล็ก ทำให้ทั้งตัวของหญิงสาวมีเพียงชุดชั้นในเกาะอก และแพนตี้ปกปิดร่างกาย

“หึ...” มุมปากของริวจิยกขึ้น เมื่อสามารถลอกคราบแม่ตัวยุ่งได้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาคิดผิดถนัดคือร่างกายของเขาเองกลับไม่รักดี ตื่นเต้นกับภาพเย้ายวนนั่นทั้งๆ ที่หล่อนยังไม่ได้ยั่วยวนเลยด้วยซ้ำ

“ออกไปนะ อย่ามายุ่งกับฉัน” มือน้อยๆ พยายามบดบังร่างกายตัวเองต่อสายตาของริวจิ แต่เหมือนมันจะไม่ได้ผลเสียเท่าไหร่ เพราะร่างกายของเธออวบอิ่มเกินกว่าที่มือน้อยๆ จะปกปิดมิด

“ปิดไปก็เท่านั้น เพราะถึงยังไงเธอก็ต้องถอดให้ฉันเห็นอยู่ดี อีกอย่างฉันก็เคยเห็นทุกซอกทุกมุมของเธอหมดแล้ว จะอายอะไร” ถ้อยคำยียวนของเขาทำเอาคณิสาควันออกหู

“เคยเห็นแล้วยังไง นั่นมันอดีตพราะตอนนี้ร่างกายของฉันจะเอาให้คนที่ฉันรักดูเท่านั้น” สิ่งที่ตอกย้ำมันออกมาจากปากของคณิสาจนคนตัวโตโมโหขึ้นมาอีกครั้ง

“ดี...งั้นเดี๋ยวตอนฉันเอาเธอเสร็จ อย่าลืมบอกมันด้วยล่ะว่าโดนผัวเก่าเอามา ฝากมันล้างคราบฉันที่อยู่ในตัวของเธอด้วย” ริวจิพูดออกไปอย่างนั้น เพราะแค่รับรู้ว่าเวลาที่ร่างกายของชายอื่นมาเคลื่อนไหวอยู่บนร่างเล็กเขาแทบทนไม่ได้แล้ว ถ้าต้องให้ฆ่าคนเขาก็จะทำ

“กรี๊ด...พูดทุเรศ...นี่เหรอคนมีการศึกษา ฐานะดี แต่คำพูดมันช่างสะ...”

ไม่ทันที่คณิสาจะได้ต่อว่าต่อขานชายหนุ่มต่อ ปากหนักของริวจิก็โน้มลงมาปิดปากเล็กทันที และด้วยแรงกระแทกเมื่อครู่ทำให้คณิสารับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือดของตัวเองที่ไหลคละคลุ้งไปทั่วปาก แต่ชายร่างใหญ่ยังคงเอาแต่ใจจู่โจมดูดดึงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ

“อื้อ...”

ปากนุ่มนิ่มที่หวานราวกับน้ำผึ้งเดือนห้า ทำเอาคนตัวโตถึงกับสูญเสียการควบคุม เมื่อก่อนไม่เคยรู้สึกว่าจูบของคณิสาจะหวานขนาดนี้ แต่ตอนนี้เขากลับไม่อยากถอดถอนปากของตัวเองออกจากปากของเธอเลย

ปากหยักขบเม้มที่ปากล่างอันจิ้มลิ้มเพื่อให้สาวเจ้าเปิดปากให้เขาได้เข้าไปลิ้มรสภายใน และความเจ็บทำให้คณิสาจำยอมเผยอปากจนลิ้นหนาสามารถเข้ามาจนได้ ลิ้นชื้นกวาดต้อนไปตามโพรงปากอย่างเร่าร้อน สัมผัสที่ห่างหายมานาน จนหญิงสาวอ่อนระทวยอย่างช่วยไม่ได้

“อื้อ...อ่าส์”

“หวาน”

มือแกร่งไม่ปล่อยให้ว่าง มันเลื่อนไปเคล้าคลึงอกอวบอิ่มของคณิสาทันที การเปลี่ยนแปลงของร่างกายสาวมันยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มให้ลุกโชน หน้าอกอันอวบอั๋นที่แตกต่างจากเมื่อห้าปีก่อนมาก ทรวดทรงองค์เอวสะท้านใจชายเป็นอย่างมาก เขาเองเคยได้ยินแค่ว่าถ้าผู้หญิงมีลูกจะมีหุ่นที่ไม่สวยเหมือนเดิม แต่สำหรับคณิสาไม่ใช่ เธอกลับยิ่งสวยเสียจนเขาอดใจไม่ไหวเลยทีเดียว

“มะ...ไม่” เสียงหวานร้องออกมาเมื่อมือหนาทำการรั้งและปลดเสื้อในของเธอออก จนบัดนี้ร่างกายช่วงบนของเธอมันโป๊เปลือยโดยปริยาย เท่านั้นยังไม่พอ มือหนาที่แสนร้อนทำการเข้ากอบกุมความนุ่มหยุ่นเอาไว้เต็มมือ อีกทั้งยังใช้ปลายนิ้วหนาสะกิดยอดอกสีหวานจนสาวร่างเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจ

แม้จะเคยผ่านเรื่องความสัมพันธ์ทางกายของชายหญิงมาบ้าง แต่นั่นมันนานมาก นานเสียจนเธอลืมสัมผัสอันวาบหวามนี้ไปแล้ว

“พี่จะทำให้เค้กนึกถึงเรื่องระหว่างเรา” ปากหยักเลื่อนมาจุมพิตที่ใต้คางเรียวสวย จากนั้นก็ไล้ลงไปที่ต้นคออันหอมกรุ่น แล้วใช้ลิ้นลากไล้ ซุกไซ้ไปทั่วเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ความเสียดายบังเกิดขึ้นในใจของริวจิ ความปรารถนาที่เคยมอดไปในตอนนั้นกลับถูกปลุกขึ้นมาให้ลุกโชนอีกครั้ง และไม่ว่ายังไงก็ตาม เขาจะไม่มีทางปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปอีก

“มะ...ไม่ ฉันลืมไปหมดแล้ว” เสียงหวานบอกอย่างเบาหวิว เมื่อความเสียวซ่านกำลังเข้าครอบงำร่างกายของเธอ ไม่ว่าจะกี่ปีเรือนร่างนี้กลับโหยหาแต่สัมผัสของคนใจร้าย แต่ถึงอย่างไรเธอจะต้องต่อต้าน มิเช่นนั้นคนที่เสียใจอีกครั้งจะต้องเป็นเธอ

“ลืมได้...แต่พี่สร้างความทรงจำใหม่ๆ ให้เค้ก และพี่จะไม่มีทางปล่อยเค้กไปให้ใครอีก” เสียงเข้มบอกอย่างหนักแน่นซึ่งเขาเองไม่เข้าใจความรู้สึกว่าทำไมต้องทำแบบนี้ รู้เพียงแค่ว่าจะไม่ยอมปล่อยเธอไปให้ใครอีกแล้ว

“อื้อ...ยะ...อย่า” เสียงหวานขาดห้วง เมื่อปากอุ่นชื้นขบเม้มเข้าครอบครองปทุมถันสีหวานของเธอ จนร่างกายตื่นตัว

ความช่ำชองของริวจิทำให้สาวน้อยคณิสาอ่อนระทวย จนหมดแรงต่อต้าน แต่เธอคงไม่รู้ว่าตัวเขาตอนนี้กำลังทรมานมากแค่ไหน อยากสัมผัสมากกว่านี้ อยากจะเข้าไปในร่างกายสาวอีกครั้งเพื่อตอกย้ำความคิดของตัวเอง

“หวานไปทั้งตัว หวานเสียจนพี่อดใจไม่ไหวเลยที่รัก” ริวจิบอกด้วยเสียงกระเส่า ร่างกายสาวมันนุ่มละมุน และหอมหวานเหลือเกิน จนคิดว่าตัวเองบ้าไปแล้วที่กล้าทิ้งเธอได้ลงคอ ไม่รู้ว่าห้าปีที่ผ่านมามีชายใดได้ชิดใกล้ร่างกายนี้หรือไม่ แค่คิดไฟในตัวของเขาก็แทบจะเผาผลาญทุกสิ่งอย่าง

“ไม่เอา...อะ...ออกไป” คณิสาพยายามรวบแรงทั้งหมดที่มีเพื่อผลักไสริวจิ แต่เหมือนคนตัวโตจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น ชายหนุ่มทำการยกมือทั้งสองข้างของตัวเองตรึงข้อมือเล็กเอาไว้ พร้อมกับจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงซ่าน โดยไม่รู้สาเหตุว่ามาจากความโกรธหรือความเสียวซ่านกันแน่

“อย่ามาสั่งพี่ อะไรที่พี่อยากได้พี่ก็ต้องได้ รวมไปถึงเค้กด้วย และพี่จะบอกอะไรให้นะเค้ก ไม่ว่าเธอจะมีลูกกับใคร พี่ก็ไม่สน เพราะต่อไปนี้พี่จะแย่งตัวของเธอมาเป็นของพี่คนเดียว ต่อให้สิ่งที่พี่ทำมันสกปรกมากแค่ไหนก็ตาม” ดวงตาเอาจริงของเขาจ้องมองใบหน้าหวานที่อยู่เบื้องล่าง ซึ่งสิ่งที่พูดออกมานั้นเขาทำจริงแน่ ส่วนสาเหตุนั้นเอาไว้ทีหลังค่อยมาหาคำตอบ

“ทำไมแบบนี้ทำไม...เราสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว...”

“เกี่ยว! เกี่ยวมากด้วย”

“แต่ฉันมีลูก ฉันมีครอบครัวที่อบอุ่นแล้ว ถ้าคุณยังมีเมตตาบ้าง ได้โปรดเถอะ ปล่อยฉันไป” ในเมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ คณิสาเลยต้องลองใช้ไม้อ่อนเผื่อว่าบางทีเขาจะเห็นใจ แต่สิ่งที่ทำให้คณิสาอึ้งคือประโยคถัดไปนี้

“พี่ไม่สนใจ พี่เองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าเค้กมีลูกอีกคนกับพี่ เค้กจะปฏิเสธยังไง...”

“ไม่นะ...” และสิ่งที่กลัวก็กำลังจะคืบคลานเข้ามา เธอจะไม่ยอมให้เรื่องทุกอย่างเป็นเหมือนในอดีตอีกเป็นแน่

“ไม่ก็ต้องเอา...และอย่าฝันเลยจะได้ยุ่งกับผู้ชายคนไหนอีก รวมทั้งไอ้คิมด้วย ไม่งั้นเธอเจอดีแน่” แค่เห็นภาพชิดใกล้ในวันนั้น หัวใจของริวจิก็รุ่มร้อนเสียเหลือเกิน

“อย่ามาสั่งฉันนะ!”

“งั้นมาดูกันว่าพี่จะสั่งเค้กได้หรือเปล่า” ว่าจบมือใหญ่ก็ปลดออกจากข้อมือเล็ก แล้วจัดการรูดแพนตี้ตัวน้อยที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ปกปิดกายเธอเอาไว้

“ไม่...”

ในที่สุดเรือนกายขาวผ่องของคณิสาก็ปรากฏสู่สายตาของเขาอีกครั้ง และเมื่อได้ยลโฉมริวจิถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

‘พระเจ้า หุ่นน่าฟัดเป็นบ้า’

ความเสียดายบังเกิดขึ้นในใจ ก็เด็กน้อยในวันนั้นกลายมาเป็นผู้หญิงที่แสนเซ็กซี่เย้ายวนในวันนี้ จนเขาไม่ค่อยเกิดอารมณ์กับใครง่ายๆ กลับรู้สึกอารมณ์เตลิดไปไกลเสียแล้ว ริวจิจึงไม่อยากรอช้า มิเช่นนั้นแม่ตัวเล็กคงแผงฤทธิ์อีก ชายหนุ่มจึงลงจากเตียง แล้วทำการปลดเปลื้องเสื้อผ้าบนกายของตนเองอย่างรวดเร็ว และครั้งนี้ชายหนุ่มกลับรู้สึกรำคาญเสื้อผ้าบ้าๆ ที่ช่างถอดยากอะไรขนาดนี้

คณิสาได้จังหวะ เธอทำการพลิกร่างกายของตัวเองเพื่อลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังช้ากว่าคนตัวโต ที่จัดการรั้งข้อเท้าสวยเอาไว้ แล้วลากเธอกลับมาที่เดิมอีกครั้ง

“กรี๊ด...”

“คิดว่าเธอจะเร็วกว่าฉันเหรอเค้ก” ชายหนุ่มหัวเราะร่วน

“ใช่ คุณแม่งทั้งมือเร็ว และเลวมากด้วย...” คณิสาบอกอย่างแค้นเคือง ทำไมชีวิตของเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย และยังถูกคนเดิมๆ ทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“จุ๊ๆ ไม่เอาสิที่รัก ด่าผัวแบบนี้ไม่ดีเลยนะ ส่วนที่พูดมาขอบคุณที่ชมนะครับ เพราะพี่เร็วมาก เอาซะเค้กเกร็งไปทั้งตัวเลย จำได้ไหม แถมเค้กยังแตกเร็วมากด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ คงไม่มีใครทำให้เค้กรู้สึกอย่างนั้นอีกแล้ว”

“กรี๊ด...ไอ้คนหยาบคาย พูดออกมาได้ยังไงหน้าไม่อาย”

“ทำไม...ก็มันเรื่องจริง หรือเค้กจะปฏิเสธก็ได้นะ แต่รับรองคืนนี้พี่จะทำให้เค้กถอนคำพูดไม่ทันเลยคอยดู”

“คนที่เขาเต็มใจเยอะแยะไป จะมายุ่งกับฉันอีกทำไม ของเก่าอย่างฉันมันไม่เร้าใจคุณหรอก”

“ไม่เคยได้ยินที่เขาบอกว่าถ่านไฟเก่าอย่างนั้นเหรอ เวลามันคุกรุ่น บอกเลยว่าร้อนแรงกว่าถ่านใหม่เห็นๆ” ตอนนี้ริวจิยั่วประสาทของคณิสาอย่างเต็มที่ จนเขารู้สึกสนุกเหลือเกิน รู้สึกตื่นเต้นมากกว่าทุกๆ ครั้งด้วย