5.ยามเมื่อข่าวร้ายสะเทือนทุ่งหญ้า​ - 1

สิบวันผ่านไป...

​"องค์หญิง! รองแม่ทัพกลับมาแล้วเพคะ" สาวใช้รีบร้อนเดินเข้ามารายงาน

​ต้าอี้หลานวางชุดแต่งงานที่นางกำลังตั้งใจปักลงทันที ใบหน้าหวานปรากฏรอยยิ้มยินดี ก่อนจะรีบก้าวเท้าตรงไปยังกระโจมหลวงด้วยความตื่นเต้น

​ทว่าเมื่อนางเดินเข้ามาภายในกระโจมของท่านค่าน บรรยากาศกลับเงียบสงบจนชวนอึดอัด ทุกคนที่ยืนอยู่ต่างมีสีหน้าโศกเศร้าและหมองมัว นางยับยั้งความคลางแคลงใจไว้ไม่อยู่ จึงเอ่ยถามขึ้น "เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ?"

​รองแม่ทัพก้มหน้าลง น้ำเสียงสั่นเครือ "กองทัพนับหมื่นของเรา... ไม่อาจต้านทานกองทัพนับแสนของแคว้นชูได้ ท่านแม่ทัพสู้ศึกสุดกำลังจนถึงวินาทีสุดท้าย... และสิ้นชีพในสนามรบแล้วขอรับ"

​ต้าอี้หลานแทบล้มทั้งยืน สองหูผ่าวชา นางส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน "ไม่จริง... ข้าไม่เชื่อว่าเขาตาย!"

​รองแม่ทัพค่อยๆ คุกเข่าลง นำ ‘ป้ายบัญชาการแม่ทัพ’ ที่ถูกฟันจนหักครึ่งและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังออกมา ต้าอี้หลานน้ำตาไหลพราก ยื่นมือที่สั่นเทาไปรับเศษป้ายนั้นมาถือไว้แน่น... นี่คือป้ายบัญชาการที่ท่านค่านมอบให้เขาด้วยตนเอง ความเจ็บปวดแล่นรวดเดียวเข้าสู่หัวใจจนนางกรีดร้องและหมดสติไป

ภายในกระโจมหลวง

​หลังจากที่ร่างของต้าอี้หลานถูกอุ้มออกไปพักผ่อนด้วยความโศกเศร้า บรรยากาศภายในกระโจมหลวงก็ดิ่งลงสู่ความเงียบสงบอันน่าพรั่นพรึง

​ท่านค่านประทับอยู่บนบัลลังก์หนังสัตว์ ใบหน้าดุดันบึ้งตึงชวนขนหัวลุก สายตาคมกริบจ้องมองรองแม่ทัพโชกเลือดที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นประดุจจะกินเลือดกินเนื้อ แรงกดดันของผู้นำแห่งทุ่งหญ้าทำให้อากาศในกระโจมหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

​"พูดมาให้หมด..." น้ำเสียงทุ้มต่ำของท่านค่านคำรามขึ้นแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังและเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "ศึกหมื่นประชันแสน...ชูซานใจร้อนจนพาทหารไปตาย ข้ายอมรับได้ แต่เหตุใดทหารสนิทอย่างพวกเจ้าถึงรอดกลับมาได้ ในขณะที่แม่ทัพใหญ่กลับต้องทิ้งร่างไว้ที่นั่น!?"

​รองแม่ทัพโขกหัวลงกับพื้นจนหน้าผากแทบแตก เสียงสั่นเครือด้วยความรู้สึกผิดและสะเทือนใจ

​"เรียนท่านค่าน... ทัพแคว้นชูวางซุ่มกำลังไว้ทุกทิศทาง พวกมันไม่ได้มีเพียงแสนเดียว แต่กลับล้อมเราไว้แน่นหนาประดุจกรงเหล็ก! ยามที่ทัพเราแตกพ่ายและถูกโอบล้อมจนไร้ทางออก... ท่านแม่ทัพชูซานรู้ดีว่าพวกเรากำลังจะถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น"

​รองแม่ทัพเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำมีน้ำตาคลอเบ้า "ท่านแม่ทัพจึงตัดสินใจ... ใช้ตนเองเป็นเหยื่อล่อ! ท่านควบม้าฝ่าเข้าใส่ใจกลางทัพข้าศึก ดึงความสนใจของแม่ทัพฝ่ายตรงข้าม เพื่อเปิดช่องว่างให้ข้าตีแหวกวงล้อมออกมาแจ้งข่าวแก่ท่าน!"

​"เหยื่อล่องั้นหรือ..." ท่านค่านกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

​"ขอรับ! ข้ามองเห็นกับตา... ท่ามกลางหิมะและฝุ่นควัน ท่านแม่ทัพถูกคมดาบและลูกธนูของข้าศึก ป้ายบัญชาการของท่านถูกฟันสะบั้นร่วงลงพื้น... ร่างของท่านกลืนหายไปกับทหารแคว้นชูต่อหน้าต่อตาข้า! ข้าอยากจะเข้าช่วย แต่ท่านแม่ทัพตะโกนสั่งเสียคำสุดท้าย... ให้ข้านำป้ายนี้กลับมาส่งคืนท่านค่าน และปกป้องทุกคนที่นี่!"

​น้ำตาของนักรบผู้โชกโชนไหลริน รองแม่ทัพโขกหัวลงอีกครั้งอย่างแรง

​"ข้าไร้ความสามารถ! ไม่อาจช่วยชีวิตท่านแม่ทัพไว้ได้ ขอท่านค่านโปรดลงอาญา!"

​ท่านค่านฟังจบก็หลับตาลงช้าๆ อกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความเจ็บปวดและเสียดายอย่างสุดซึ้ง ยอดนักรบที่เขาฟูมฟักมากับมือ ชายหนุ่มที่เขากำลังจะยกลูกสาวให้... บัดนี้ได้ดับสูญลงเพราะความใจร้อนและเพลิงแค้นบังตาเสียแล้ว

​"ลุกขึ้นเถิด..." ท่านค่านถอนหายใจยาว น้ำเสียงโรยแรงลงอย่างเห็นได้ชัด "เจ้าทำหน้าที่อย่างถึงที่สุดแล้ว การรักษาชีวิตกลับมาแจ้งข่าว... คือคำสั่งสุดท้ายของแม่ทัพเจ้า จงไปรักษาบาดแผลเสีย"

​"ขอบพระคุณท่านค่าน!"

​ยามที่รองแม่ทัพถอยออกไป ท่านค่านทอดสายตามองป้ายบัญชาการหักครึ่งเปื้อนเลือดบนโต๊ะ ด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขาไม่อาจรู้เลยว่า หลังจากนี้จะรับมือกับความสูญเสีย และความพังทลายในหัวใจของลูกสาวอย่างไร...