5.ยามเมื่อข่าวร้ายสะเทือนทุ่งหญ้า​ - 2

​ค่ำคืนนั้น ต้าอี้หลานนั่งเหม่อมองชุดแต่งงานที่ตนเองตั้งใจปักให้เขา น้ำตาแห่งความโศกเศร้าไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ต้าหยางเดินเข้ามาภายในกระโจมพร้อมกับถ้วยน้ำแกงร้อนๆ ที่นางชื่นชอบ

​"หลานเอ๋อร์... เจ้าไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้ว กินน้ำแกงนี้เสียหน่อยเถอะ"

​นางนั่งเงียบไม่ตอบคำ ต้าหยางจึงวางถ้วยลงข้างกาย ก่อนจะถอนหายใจยาว "ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจ แต่ทำเช่นนี้ไป อาซานก็ไม่อาจฟื้นคืนกลับมาได้หรอกนะ"

​นางสะอื้นจนตัวโยน ตอบกลับด้วยเสียงปานจะขาดใจ "ข้าไม่เชื่อว่าเขาตาย! เขาสัญญาว่าจะกลับมาหาข้า... เขาจะต้องกลับมาแน่ๆ!"

​"คนตายไปแล้วก็คือตาย! เจ้าจะฝันให้เขาฟื้นขึ้นมาได้อย่างไร เลิกหลอกตัวเองเสียที!" ต้าหยางเอ่ยเสียงหนัก

​ต้าอี้หลานหันกลับมามองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ "หากข้ายังไม่เห็นร่างของเขาด้วยตาตนเอง ข้าไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด!"

​พูดจบ นางก็ทำท่าจะวิ่งปรี่ออกไปนอกกระโจม ต้าหยางรีบคว้าแขนนางไว้แน่น "เจ้าจะไปไหน!?"

​"ข้าจะไปหาเขา! เขาต้องกำลังรอข้าอยู่แน่ๆ!"

​นางพยายามดิ้นรนดึงดันจะไปให้ได้ จนต้าหยางจำใจต้องยื่นมือไปสับเข้าที่ต้นคอของนางเบาๆ เพื่อให้นางสลบไสลไปในที่สุด...

กลางดึกคืนนั้น ต้าอี้หลานที่ฟื้นคืนสติขึ้นมา อาศัยยามที่ทุกคนกำลังหลับใหลแอบขโมยม้าและควบออกไปมุ่งหน้าสู่สมรภูมิชายแดนแคว้นชูทันที นางเดินทางตากแดดตากลมสามวันสามคืนโดยไม่ยอมหยุดพัก ด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าจะได้พบร่างของชายอันเป็นที่รัก

​ทว่าเมื่อไปถึง... ความจริงอันโหดร้ายกลับบดขยี้หัวใจนางจนแหลกลาญ ศพของเหล่านักรบนับหมื่นถูกแคว้นชูจุดไฟเผาทำลายจนเหลือเพียงเถ้าถ่านดำดิ่ง ไม่เหลือสิ่งใดให้ค้นหาอีกต่อไป ต้าอี้หลานร้องไห้จนแทบหมดแรง ก่อนจะจำใจควบม้าเดินทางกลับทุ่งหญ้าด้วยความผิดหวังและทรมาน

​สามวันให้หลัง ยามที่นางเดินทางกลับมาถึงเผ่าชางหลาง ภาพตรงหน้ากลับทำให้นางต้องสะเทือนใจอย่างถึงที่สุด!

​กระโจมน้อยใหญ่ที่เคยงดงามถูกเผาทำลายจนราบเป็นหน้ากอง กลิ่นควันไฟและคาวเลือดอบอวลไปทั่วทุ่งหญ้า และที่น่าพรั่นพรึงที่สุด... คือเศียรของ ท่านค่าน ผู้เป็นพ่อ ถูกตัดมาเสียบประจานไว้หน้าประตูเผ่า โดยมีธงรบของแคว้นชูโบกสะบัดอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณนั้นอย่างหยามเกียรติ!

​ต้าอี้หลานกรีดร้องออกมาสุดเสียงปานหัวใจจะแตกสลาย "ท่านพ่อ!!!!"

​ร่างบางทรุดลงกับพื้นหญ้าอย่างหมดแรง นางก้มลงกราบไหว้พร้อมกับร้องไห้น้ำตาไหลรินออกมาแทบเป็นสายเลือด "ข้าขอโทษ... ท่านพ่อ ข้าขอโทษ!!!"

นางทอดสายตามองไปรอบๆ เถ้าถ่านอันเป็นกระโจมของพี่ชาย... เศษผ้าและรอยเลือดที่กระจัดกระจาย ทำให้ความหวังอันน้อยนิดดับสูญ ในใจของต้าอี้หลาน บัดนี้ไม่เหลือใครอีกแล้ว ทั้งชูซาน ท่านพ่อ และต้าหยาง... ทุกคนได้จากนางไปตลอดกาล!

ดวงตาแดงฉานของนางจ้องมองไปยังธงแคว้นชูที่โบกสะบัดอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณ ราวกับมันกำลังเอื้อนเอ่ยคำเย้ยหยันใส่ความพ่ายแพ้ของเผ่าชางหลาง

​มือบางกระชากธงผืนนั้นลงมารุนแรง ก่อนจะก้าวเท้าเหยียบย่ำมันลงไปในกองดินอย่างไม่เหลือชิ้นดี ฝ่ามือสองข้างกำแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ แววตาที่เคยฉ่ำหวานบัดนี้ลุกโชนไปด้วยเพลิงแค้น... เพลิงแค้นที่ตราบใดที่ยังไม่ตาย ก็ไม่อาจลืมเลือน!

นางคุกเข่าลงต่อหน้าศพของผู้เป็นพ่ออีกครั้ง ดวงตาที่สุกใสบัดนี้ฉายแววเด็ดเดี่ยวฉานแสง ก่อนจะเอ่ยสัจจะวาจาออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นสั่นเครือ

​"ท่านพ่อ... ข้าขอสาบาน ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ ข้าจะล้างแค้นให้ท่านและทุกคนในเผ่าชางหลางให้จงได้!"

​พูดจบ ร่างบางก็ก้มลงโขกศีรษะลงกับพื้นดินอย่างแรงจนหน้าผากขึ้นรอยแดง เสียงโขกศีรษะดังก้องท่ามกลางความเงียบสงัดของเผ่าที่ดับสูญ... เป็นสัญญาณเตือนว่าองค์หญิงแห่งทุ่งหญ้าคนเดิมได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงหญิงสาวผู้พร้อมจะทำลายล้างทุกคนที่ทำลายครอบครัวของนาง!