1.รอยเลือดบนแผ่นดินและสายลมแห่งทุ่งหญ้า​ - 2

​ขณะที่จิตวิญญาณกำลังจะดับสูญ เสียงม้าและขบวนเกวียนสินค้าก็หยุดลงเบื้องหน้าเขา ​สตรีตัวน้อยในชุดหนังสัตว์กระชับกุมสายแส้ไว้ในมือ นางคือ ‘องค์หญิงต้าอี้หลาน’ บุตรีของท่านค่านแห่งเผ่าทุ่งหญ้าของแคว้นชางหลาง ผู้เดินทางมาพร้อมขบวนการค้าของเผ่า นางก้าวลงจากม้า เข้ามาพิเคราะห์ร่างของเด็กหนุ่มที่เกือบไร้ลมหายใจ ​"เขายังไม่ตาย... นำตัวเขาขึ้นเกวียน" ​สัมผัสอบอุ่นจากมือน้อยและน้ำต้มสมุนไพรที่ค่อยๆ หยอดผ่านริมฝีปากแห้งผาก ได้ฉุดให้ชูซานกลับมาจากปรโลก นางพาร่างที่ใกล้ตายของเขามุ่งหน้าสู่ทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่แห่งแคว้นชางหลาง.. ​ครึ่งเดือนผ่านไป... 'ต้าอี้หลาน' ยังคงคอยเฝ้าดูแลเด็กหนุ่มแปลกหน้าอยู่ไม่ห่าง นางคอยป้อนยา ป้อนซุปให้เขาอย่างอดทน จนกระทั่งบาดแผลฉกรรจ์บนเรือนร่างของเขาค่อยๆ ฟื้นตัวดีขึ้น

​แพขนตากางหนาของเด็กหนุ่มกะพริบถี่ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เขาพบคือเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม นั่งจุ้มปุ๊กมองเขาทำตาปริบๆ อยู่ข้างเตียง

​"ฟื้นแล้วเหรอ?!" น้ำเสียงสดใสปนตื่นเต้นดังขึ้นทันที

​เด็กหนุ่มไม่เอ่ยคำใด เขาเพียงขมวดคิ้วแน่นด้วยความหวาดระแวง ต้าอี้หลานยิ้มร่าพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสกังวาน "ข้าชื่อต้าอี้หลาน แล้วเจ้าล่ะชื่ออะไร?"

​ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ เด็กหนุ่มเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ต้าอี้หลานไม่ยอมแพ้ นางหยิบชิ้นขนมพื้นเมืองก้อนเล็กขึ้นมายื่นให้เขาตรงหน้า "หิวใช่หรือไม่?"

​เพี๊ยะ!

​เด็กหนุ่มสะบัดมือปัดขนมในมือนางจนร่วงลงไปกองกับพื้นหญ้า "อย่ามายุ่งกับข้า!" น้ำเสียงแหบแห้งตวาดกร้าว ​ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววเศร้าลงทันตา นางก้มลงเก็บเศษขนมเงียบๆ ก่อนจะเดินออกจากกระโจมไป เด็กหนุ่มกวาดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มองเห็นผู้คนแต่งกายด้วยชุดหนังสัตว์ชนเผ่าเดินขวักไขว่ทำกิจกรรมต่างๆ เขาขมวดคิ้วสงสัยว่าที่นี่คือที่ใด และเหตุใดตนจึงมาอยู่ที่นี่ ทว่ายามขยับกายเตรียมจะลุกขึ้น เสียงโลหะกระทบกันกลับดังขึ้นอย่างบาดหู

​กรุ๊งกริ๊ง...

​เมื่อก้มลงมอง จึงพบว่าข้อเท้าของเขาถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนเหล็กหนา... นี่คือคำสั่งของ 'ท่านค่าน' ผู้เป็นบิดาของต้าอี้หลาน ด้วยเพราะเขาเป็นคนแปลกหน้าต่างแคว้น จึงไม่อาจไว้ใจและปล่อยให้เพ่นพ่านตามใจชอบได้

​ยามตกเย็น ต้าอี้หลานกลับเข้ามาในกระโจมอีกครั้งพร้อมถาดอาหารมากมาย ทันทีที่กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นลอยเตะจมูก ท้องของเด็กหนุ่มก็ร้องประท้วงด้วยความหิวโหยทันที เด็กสาวยื่นซี่โครงแกะย่างชิ้นโตให้เขา แต่เขากลับทำเพียงจ้องมองด้วยสายตาเย็นชาและไม่สนใจ ต้าอี้หลานจึงถอนหายใจเบาๆ วางถาดอาหารไว้ข้างเตียงแล้วเดินออกไป ทันทีที่ไร้เงาของนาง เด็กหนุ่มที่ทนความหิวไม่ไหวก็รีบจับอาหารทั้งหมดขึ้นมากินอย่างหิวโหย

​หลายวันต่อมา ชูซานยังคงปิดปากเงียบ ไม่ยอมพูดคุยหรือสร้างมิตรภาพกับใคร ต้าอี้หลานเอานมสด ขนม และผลไม้หวานมาให้เขาทุกวัน แต่เขากลับปัดทิ้งจนเปรอะเปื้อนตลอดเวลา นางพยายามชวนคุยเพราะกลัวเขาจะเหงา ทว่าเขาก็ทำเพียงแผดเสียงไล่นางให้ออกไปพ้นหน้า

​กระทั่งวันหนึ่ง ต้าอี้หลานถือแผ่นกระดาษที่นางตั้งใจวาดภาพเด็กหนุ่มยืนถือธนูสง่างามอยู่บนยอดเขาหมายจะเอามาให้เขา แต่ยามก้าวข้ามประตูเข้ามา ภายในกระโจมกลับว่างเปล่า ไร้ร่างของเขาบนเตียง!

​ยังไม่ทันที่นางจะได้ส่งเสียงเรียก แรงมหาศาลจากด้านหลังก็รวบตัวนางไว้ พร้อมกับสัมผัสเย็นยะเยือกของตะเกียบไม้ที่ถูกเหลาจนแหลมคมจ่อเข้าที่ลำคอระหง!

​"ปลดโซ่ให้ข้า!" ชูซานกระซิบขู่เสียงเข้มอยู่ข้างหู บังคับให้นางปลดโซ่ที่ข้อเท้า

​"ข้า... ข้าทำไม่ได้ ท่านพ่อข้าสั่งไว้!" ต้าอี้หลานตอบเสียงสั่น