1.รอยเลือดบนแผ่นดินและสายลมแห่งทุ่งหญ้า​ - 1

เสียงสังข์และกลองมงคลดังก้องกังวานไปทั่วอาณาบริเวณอันยิ่งใหญ่ของวังหลวงแคว้นชู วันนี้คือวันพิธีบรมราชาภิเษกสถาปนาแม่แห่งแผ่นดิน... วันที่สตรีจากต่างแคว้นจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดในฝ่ายใน

​"รับราชโองการฟ้า! สถาปนาองค์หญิงซูมู่เสวี่ยแห่งแคว้นจิ่ง ขึ้นเป็น... ฮองเฮาคู่บารมี!"

​เสียงก้องนุ่มของกงกงประธานพิธีดังกังวานไปทั่วท้องพระโรงกว้าง ขุนนางน้อยใหญ่นับร้อยชีวิตพร้อมใจกันหมอบกราบถวายบังคมจนศิราจรดพื้น

​บนแท่นหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ร่างบางของ 'ต้าอี้หลาน' ในคราบองค์หญิงซูมู่เสวี่ย เริ่มออกก้าวเดิน... นางย่างเก้าอย่างเชื่องช้าทว่าสง่างามและมั่นคง ท่ามกลางชุดพิธีการสีแดงฉานประดุจหยาดเลือด ปักดิ้นทองคำลวดลายหงส์เหินสยายปีกอย่างวิจิตรบรรจง ชายกระโปรงยาวลากผ่านพื้นหินเย็นเยือก มงกุฎหงส์ทองคำประดับไข่มุกราตรีบนศีรษะส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ตามจังหวะการก้าวเดิน ทว่าไร้ซึ่งความงกเงิ่นหรือสั่นคลอน

​ดวงตาคู่คมใต้รวงมุกทอดมองตรงไปยัง 'ฮ่องเต้' ชายผู้ยิ้มรับนางอยู่บนแท่นบัลลังก์ ​ทว่า ในวินาทีที่นางกำลังจะก้าวผ่านแถวของเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ สายตาของนางกลับปะทะเข้ากับร่างสูงสง่าในชุดขุนนางขั้นสูงสีน้ำเงินเข้มปักลายกระเรียน...นามว่า'สวีซู่อัน' ท่านราชครูผู้สูงส่งแห่งแคว้นชู หรือชูซาน ผู้ที่เป็นรักแรกและรักเดียวของนาง

​ยามเมื่อนัยน์ตาของทั้งสองสบประสานกันอย่างจัง... สายลมในท้องพระโรงคล้ายจะหยุดหมุนไปเสียดื้อๆ

​ในดวงตาคู่ที่เคยอบอุ่นและมองนางด้วยความรักอย่างสุดหัวใจบัดนี้ กลับปรากฏเพียง ความเกลียดชัง เพลิงแค้น และความผิดหวังอันลึกล้ำ... สายตาของเขาจ้องมองนางประดุจเพชฌฆาตที่อยากจะฉีกร่างของสตรีแพศยาตรงหน้าให้แหลกเป็นชิ้นๆ! เขาแค้นที่นางทรยศต่อความรัก แค้นที่นางก้าวข้ามความทุกข์ทรมานและกองเลือดในอดีตของเขาเพื่อมาเสพสุขในตำแหน่งฮองเฮาเคียงข้างชายผู้เป็นศัตรู!

​ต้าอี้หลานรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมีดสั้นกรีดซ้ำลงบนแผลเก่าจนเหวอะหวะ นางต้องบีบมือใต้แขนเสื้อยาวจนเล็บจมลงไปในเนื้อ เพื่อกดข่มความเจ็บปวด คราบน้ำตา และความจริงที่พูดออกไปไม่ได้!

​หากเจ้าจะแค้นข้า... ก็จงแค้นให้ถึงที่สุดเถิด ชูซาน

​นางเคียดแค้น... แต่สั่งให้ตัวเองต้องยิ้ม

เขารักสุดหัวใจ... แต่เปลี่ยนมันเป็นเพลิงแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญนางให้มอดไหม้!

​ต้าอี้หลานละสายตาจากเขาอย่างเย็นชา ก้าวขึ้นสู่บันไดขั้นสุดท้าย แล้วหมุนตัวนั่งลงบนบัลลังก์หงส์เคียงข้างฮ่องเต้อย่างสง่างาม ท่ามกลางเสียงสรรเสริญทรงพระเจริญที่ดังก้องกังวาน... พร้อมกับความรักระหว่างนางและเขาที่ถูกตัดขาดนับตั้งแต่วินาทีนี้!

ย้อนกลับไปเมื่อสิบสี่ปีก่อน..ในรัชศกเทียนเหอปีที่เจ็ด แผ่นดินแคว้นชูลุกเป็นไฟ คืนนั้นพระราชวังเฉินหมิงที่เคยสงบสุขกลับถูกเผาทำลายด้วยเพลิงกบฏ ฮ่องเต้ผู้ปรีชาถูกสังหารสิ้นพระชนม์บนบัลลังก์มังกร พร้อมด้วยฮองเฮาผู้เป็นแม่แห่งแผ่นดิน ​และผู้ที่อยู่เบื้องหลังการฆ่าล้างตระกูลอันโหดเหี้ยมนี้ ไม่ใช่ศัตรูแคว้นอื่น... แต่คือ ‘จิ่งอ๋อง ชูจิ้งเยี่ยน’ พระอนุชาแท้ๆ ผู้กุมกำลังทหารฝายเหนือ เขาแต่งตั้งตนเองขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ ลบล้างรัชศกเดิมแล้วประกาศใช้ ‘รัชศกจิ่งฉาง’ เพื่อแสดงอำนาจเหนือแผ่นดินแคว้นชู​ กวาดล้างสายเลือดเดิมจนสิ้นสูญ ​มีเพียงเด็กหนุ่มวัยเจ็ดปีนาม ‘ชูซาน’ องค์ชายองค์เดียวที่รอดชีวิตมาได้เพราะชูจิ้งสือซึ่งเป็นอาเล็กของเขาช่วยให้หลบหนีออกวังได้ ชูซานหนีเตลิดเร่ร่อนอยู่หลายวัน ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและพิษไข้ เสื้อแพรพรรณชั้นดีฉีกขาดวิ่นเปรอะเปื้อนคราบโคลนและเลือด ร่างของเขาล้มลงนอนหายใจรวยรินอยู่ข้างเส้นทางสายการค้าชายแดนอันอ้างว้าง ดวงตาตาเริ่มพร่ามัว มโนภาพเห็นเพียงภาพบิดามารดาถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม ลมหายใจของเขาริบหรี่ลงทุกที...​'ข้ายังตายไม่ได้... ข้าต้องแก้แค้น...'