บทที่:2 เธอเพียงคนเดียว

กลางดึก

“หึ คนบ้าอะไร ขนาดนอนยังน่ารัก” คุณหมอหนุ่ม ผู้หลงใหลรอยยิ้มหวาน จ้องเด็กสาวที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นสาวน้อยถ่ายภาพคู่กับพ่อ จากนั้นมาเขาก็เหมือนคนบ้าที่รอให้เธอโตพอที่จะมาเป็นเมียเขาได้ จนมาถึงวันนี้ที่มันอดทนรอไม่ไหว

ถึงจะรู้ว่าพี่ชายหวงหลานสาวคนนี้มาก แต่ถ้าไม่เดินเข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือมาได้ไง เขาลงทุนปีนหน้าต่างยามวิกาลเพียงแค่อยากอยู่ใกล้ อยากมองหน้าคนตัวเล็กให้นานๆ

“คนอย่างไรเฟิล ถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้ เธอไม่มีทางรอดเนื้อมือฉันไปได้แน่นอนสาวน้อย”

“ขอจูบมัดจำหน่อยนะ แล้วจะรีบให้พ่อมาขอ” ไวเท่าความคิดกลีบปากนุ่มๆ ประทับจูบแตะลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพู

“ทำไมนะ ทำไมต้องเป็นเธอภูพิงค์” เขาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ พร้อมสวมกอดร่างเล็กไว้แนบอก

“พี่ภูผาหนูหนาว” ด้วยความเคยชินที่เวลาฝันร้ายหรือกลัวจะชอบเดินร้องไห้เข้าไปนอนกอดพี่ชาย พอได้รับไออุ่นจากคนข้างๆ ใบหน้าหวานซุกหน้าหาองศาที่เหมาะสม มือเล็กกอดร่างหนาไว้แน่น

“หึ มันน่าจริงๆ อดทนไว้ลูกพ่อ ไว้ให้แม่หนูโตกว่านี้ก่อนพ่อจะจัดให้เต็มที่” เขาพูดปรามเจ้าลูกชายที่มันกำลังขยายตัวขึ้น ใครล่ะจะไปทนได้ก็เนื้อนุ่มนิ่มส่วนนั้นมันบดเบียดกับหน้าอกเขาอยู่

“ถ้าพี่เห็นแบบนี้จะทำหน้ายังไงนะ” ไรเฟิลยิ้มร้าย เมื่อสมองอันชาญฉลาดคิดอะไรแผลงๆ ออก

“ไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยนะแต่ใครใช้ให้พี่หวงลูกสาวเกินไป” มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบมือถือออกมาถ่ายรูปที่เด็กสาวกอดตัวเอง พร้อมภาพที่ตัวเองทั้งกอดทั้งหอมจูบปากคนตัวเล็กที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง

LINE

Rifles: ลูกสาวพี่เวลานอนโคตรน่ารัก (ส่งภาพแล้ว)

Sniper: กำลังดาวน์โหลดภาพ

“พี่ภูผาทำอะไรปล่อยหนูหายใจไม่ออก” คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกตัวเมื่อถูกรบกวนการนอน

“……….” ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อคนที่เธอนอนกอดไม่ใช่พี่ชายแต่เป็นอาหนุ่มที่มาบ้านเมื่อตอนกลางวัน

“กรี๊ดดดดดดดดดดด”

“ปล่อยหนูนะ พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยหนูด้วย”

“กรี๊ดดด”

“ฮื่อ” คนตัวเล็กดิ้นสองมือน้อยๆ ทุบตีแผงอกแกร่งเมื่อเขาปิดปากเธอด้วยปากเขา พร้อมเรียวลิ้นร้อนที่สอดแทรกเขาไปดูดดึงลิ้นเล็ก ที่แสนจะหอมหวานอย่างดูดดื่ม

“ฮื่อ” แต่ก็ทำได้แค่ดิ้น เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะไปสู้แรงคนตัวโตแบบนั้นได้ยังไง

“ภูพิงค์ เปิดประตูให้พ่อ”

“ฮื่อ ชะ ฮื่อ” เมื่อได้ยินเสียงพ่อเคาะประตูเด็กสาวพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ แต่เขากลับยิ้มจูบบดขยี้ริมฝีปากบางหนักหน่วงเข้าไปอีก

“ไอ้ไรเฟิลมึงทำอะไรลูกกู”

ปัง!!!!

สไนเปอร์โมโหถีบประตูพังเข้าไป

“ไอ้เวร!! มึงตาย” ภาพที่เห็นคือลูกสาวสุดที่รักกำลังถูกไอ้หมอบ้าจูบ และตรึงแขนไว้ทั้งสองข้าง

“พ่อจ๋า” ทันทีที่ถูกปล่อยตัวภูพิงค์รีบวิ่งเข้าไปกอดพ่อร้องไห้ตัวสั่น

“ใจเย็นสิครับพี่ชาย บอกแล้วไงยังไงลูกสาวพี่ก็ต้องเป็นเมียผม วันนี้แค่มัดจำไว้ก่อน” ไรเฟิลไม่ได้รู้สึกตื่นตกใจที่เห็นสไนเปอร์โกรธจนหน้าแดง แถมยังเดินเข้าไปพูดจายั่วอารมณ์เข้าไปอีก

“ไว้เจอกันนะที่รักเดี๋ยวอา ให้พ่อมาขอ” ก่อนจะเดินออกจากห้องไปแบบหน้าตาเฉย

“ไรเฟิล!” เป็นนับดาวที่ได้ยินเสียงดังตื่นมาไม่เจอสามีรีบวิ่งมาที่ห้องลูกสาว

“ผมบอกพี่สองคนแล้วว่าขอน้องให้ผมไปดูแล ในเมื่อพี่เปอร์ใจร้ายกับผม ก็จำเป็นต้องทำแบบนี้ ขอโทษนะครับ คุณแม่” นับดาวได้แต่ยืนอึ้งกับคำพูดของไรเฟิล นี่เขาเอาจริงเหรอ ตลอดเวลาหลายปีเธอนึกว่าเขาแค่พูดเล่นเรื่องลูกสาวมาตลอด

“ผมรักภูพิงค์พี่ก็รู้ คงไม่ต้องให้บอกอีก ถ้าพี่เปอร์ไม่ยอมผมก็แค่ใช่วิธีของผมแค่นั้น พรุ่งนี้เตรียมรับสินสอดได้เลย” พูดจบไรเฟิลก็เดินจากไปทำเหมือนมันเป็นเรื่องเล่นๆ

“ไม่เป็นอะไรแล้วนะลูก” นับดาวได้แค่กอดปลอบขวัญลูกที่เอาแต่ร้องไห้ เจอแบบนี้ใครไม่กลัวก็บ้าแล้ว ส่วนคุณพ่อขี้หวงก็รีบโทรหาไอ้ตัวต้นเหตุ แต่แน่นอนเขาไม่รับสายเมื่อรู้ว่าพี่ชายจะพูดอะไร

ตอนเช้า...

“มึงมาทางไหนมึงกลับไปไอ้ไรเฟิล” สไนเปอร์พูดเสียงแข็ง จ้องหน้าน้องชายที่ทำเป็นหูทวนลมทำหน้ากวนไม่สนใจที่พี่ชายพูด

“ไม่ไปเมียอยู่ไหนผัวก็ต้องอยู่ที่นั่น พี่อย่าทำเป็นหวงลูกไปหน่อยเลย จะแต่งตอนนี้หรือแต่งตอนไหนมันก็เหมือนกันนั่นแหละ” ไรเฟิลลุกขึ้นมาประจันหน้าพี่ชาย

“พันล้าน พร้อมที่ดินและทุกอย่างที่พี่อยากได้แค่ยกลูกสาวให้ผมแค่นั้นจบ” เขาชี้ไปที่เงินกองโต พร้อมลูกน้องนับร้อยชีวิตที่ยืนล้อมบ้านเอาไว้

“กูไม่เอา เอาเงินมึงคืนไป ภูพิงค์ยังเด็ก” สไนเปอร์พยายามข่มอารมณ์เพราะรู้ว่าไรเฟิลเอาจริง และรู้ว่าพ่อของไอ้น้องชายมีอิทธิพลมากแค่ไหน เพราะเขาเองก็ได้รับความช่วยเหลือจากเขามาหลายครั้ง

“งั้นผมขอจองไว้ก่อน เงินนี้ถือว่าผมหมั้นภูพิงค์เป็นการแสดงความจริงใจว่าผมรักลูกสาวพี่จริงๆ” ไรเฟิลพูดจริงจัง

“…..” สไนเปอร์ได้แต่อดทนไม่ให้ตัวเองโมโหไปกับการยั่วอารมณ์ ของอีกฝ่ายเพราะรู้ความกวนของน้องชายดี

“เงียบแสดงว่าตกลง ว่าแต่คู่หมั้นนี้เอาได้มั้ย แต่ได้แหละได้ข่าวว่าพี่กับพี่ดาวก็ทำไม่ได้เป็นแฟนกันด้วยซ้ำเท่าที่ผมรู้มา เนี่ยผมนับถือพี่แค่ไหนมาขอหมั้นเวลาพาน้องไปนอนบ้านด้วย น้องจะได้ไม่เสียหาย แต่ถ้าพี่ไม่สะดวกผมย้ายมาอยู่กับเมียได้” เมื่อเห็นพี่ชายเงียบไรเฟิลก็ยิ่งพูดยั่วโมโหเข้าไปใหญ่

“ไอ้ไรเฟิล!!!!!!” สไนเปอร์ตะโกนเสียงแข็งอย่างหมดความอดทน

“ครับคุณพ่อตาขอตัวก่อนนะ ว่าแต่ว่าที่เมียผมตื่นยังนะ” แล้วคนเจ้าเล่ห์สุดกวน ก็รีบวิ่งขึ้นไปหาเด็กสาวที่ยังนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มหลังจากที่แม่พึ่งปลอบและเดินออกจากห้องไม่ถึงสิบนาที

“ไอ้ไรเฟิล ไอ้ฉิบหาย มึงตาย!!!!!!!!” สไนเปอร์รีบวิ่งตามไปเพราะเป็นห่วงถึงความปลอดภัยลูก

“ไรเฟิล กูขอร้องภูพิงค์ยังเด็ก มึงมีทุกอย่างจะหาผู้หญิงกี่ร้อยกี่พันคนก็ได้ ทำไมต้องมายุ่งกับภูพิงค์” สไนเปอร์พูดอย่างใจเย็น พยายามไม่ให้ตัวเองสติแตกไปมากกว่านี้

“ไม่ว่าจะใครหน้าไหน ผมก็ไม่เอา ผมจะเอาภูพิงค์คนเดียว!” ไรเฟิลพูดจริงจัง สายตาที่ขี้เล่นเจ้าเล่ห์เปลี่ยนเป็น ดุดัน ทรงพลังดูน่ากลัวขึ้นมาทันที

“โอเคกูผิดที่พูดกับมึงไปแบบนั้น กูขอโทษลืมๆ มันไปซะ แล้วปล่อยภูพิงค์ไป” สไนเปอร์ถอนหายใจแรง พร้อมเอ่ยขอโทษน้องชายออกมาจากใจจริง

“ผมคงทำตามที่พี่บอกไม่ได้ เพราะภูพิงค์คือคนที่ผมเลือกแล้ว ถ้าพูดกันดีๆ ไม่รู้เรื่อง...ผมไม่อยากทำร้ายใคร พี่ก็รู้ว่าผมทำได้ทุกอย่าง”

“ผมรักภูพิงค์ผมสัญญา จะดูแลหลานให้ดีที่สุด”

พรึบ!!

ไรเฟิลคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อแสดงความจริงใจ เพราะตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยก้มหัวให้ใครแม่แต่พ่อผู้ที่ให้กำเนิด

“มึงก็รู้ไรเฟิล ว่าทำไมกูถึงยอมไม่ได้ กูจะไม่ยอมให้ลูกสาวต้องไปตกอยู่ในอันตราย ที่ไม่รู้ว่าอันตรายมันจะมาถึงตัวตอนไหน” ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อในคำพูดน้องชายแต่อะไรจะยืนยันได้ว่าลูกสาวคนเดียวที่เป็นดั่งดวงใจจะปลอดภัยถ้าอยู่กับผู้ชาย ที่มีอันตรายรอบด้านแบบนี้

“ผมสัญญาผมจะปกป้องหลานด้วยชีวิต” ไรเฟิลจ้องหน้าสไนเปอร์ สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ก่อนเขาจะค่อยๆ ก้มหัวลงกับพื้นเพื่อแสดงความจริงใจ

“เฮ้อ......กูต้องยอมมึงใช่มั้ยไอ้บ้า!” สไนเปอร์ถึงกลับพูดอะไรไม่ออก เมื่อเห็นชายหนุ่มไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร แต่กลับยอมก้มหัวให้เขาเพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว

“ทุกอย่างมันไม่ได้อยู่ที่กู มันอยู่ที่ตัวภูพิงค์ และแน่นอนกูไม่มีทางบังคับลูกให้แต่งงานกับมึงแน่นอน” สไนเปอร์ถึงกับกุมขมับกับความดื้อรั้นของน้องชาย

“แค่พี่ยอม เรื่องอื่นก็ไม่เป็นปัญหา” เขาค่อยๆ ลุกขึ้นพร้อมกับสีหน้าท่าทางที่เปลี่ยนไป ความขี้เล่นทั้งหมดก่อนหน้านี้หายไป เหลือไว้แค่เพียงความฮึกเหิมน่ายำเกรง

“เออ... แต่อย่าทำให้ลูกกูกลัวไปมากกว่านี้ ห้ามบังคับและจนกว่าลูกกูจะเรียนจบ มึง!” สไนเปอร์เดินเข้าไปใกล้ กระชากคอเสื้อไรเฟิล สายตาคู่นั้นมองน้องชายที่ทำหน้านิ่งอย่างเอาเรื่อง

“มึง...ห้ามแตะต้องล่วงเกินลูกสาวกู จนกว่าจะถึงวันที่ภูพิงค์ยอมแต่งงานกับมึง” 

“ไม่รับปาก ถ้าทนได้ก็จะทนถ้าทนไม่ได้ผมจะรับผิดชอบทุกการกระทำของตัวเองแน่นอน พี่ไม่ต้องห่วง” ไรเฟิลปัดมือพี่ชายออก พูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

“ไอ้ ไรเฟิล!!” สไนเปอร์ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเห็นถึงสีหน้าที่นิ่งเรียบของอีกฝ่าย

“เอาเป็นว่าผมจะดูแลหลานให้ดี ผมรู้ว่าพี่รักลูกมากแค่ไหน แต่ผมก็อยากให้พี่รู้ไว้ว่าผมเองก็รักภูพิงค์ไม่น้อยไปกว่าพี่ ผมยอมให้เธอได้ทุกอย่างแม้แต่ชีวิตของผม ผมก็ให้เธอได้!”

ไรเฟิลมองหน้าสไนเปอร์อย่างไม่เกรง เพราะในชีวิตเขาไม่เคยกลัวอะไร นอกจากกลัวว่าเด็กสาวที่เขาหมายปองจะหลุดมือไปเป็นของคนอื่น

แต่มันจะไม่มีทางเป็นอย่างนั้นไปได้เพราะเธอต้องเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว....