เล่ห์รักคุณอาหมอ

159.0K · จบแล้ว

ญาณิน / 14 กุมภาฯ

บท

82.0K

ยอดวิว

9.0

การให้คะแนน

บทย่อ

“กูบอกว่าไม่ก็คือไม่!” “แต่พี่รับปากผมแล้ว และวันนี้ผมก็จะมาทวงสัญญา!” “สัญญาเหี้ยอะไร กูไม่เคยพูดไม่เคยสัญญาอะไรกับมึง” “หึ ผมว่าแล้วพี่ต้องพูดแบบนี้.....ได้!” ชายหนุ่มรุ่นน้องหยิบมือถือเปิดคลิปเสียงที่แอบอัดเสียงไว้ให้พี่ชายฟัง พร้อมท่าทีที่ยียวนกวนประสาท “พี่เปอร์ ลูกสาวพี่ผมขอจองนะ ผมรักวะ” “ไอ้เหี้ยไรเฟิล มึงเป็นห่าอะไร มาบอกรักลูกกูแบบนี้ ลูกกูอายุแค่ 12 มึงจะบ้ารึไง!” “ไม่รู้แต่รัก ชอบคนนี้แล้วน้องก็ต้องเป็นของผม จองแล้ว” เขาพูดจริงจัง “ไอ้บ้ามึงอายุเท่าไหร่ ลูกกูอายุเท่าไหร่ กว่าลูกกูจะโตมึงไม่แก่ตายก่อนรึไง คนเหี้ยๆ อย่างมึงให้ตายกูก็ไม่ยกลูกสาวให้” “24 ลูกพี่ 12 ห่างกันแค่รอบเดียวไม่เห็นจะเป็นไรเลย ยังไงก็จะเอาคนนี้เป็นเมีย!” “หึ....ไม่ใช่พี่ดูถูกนะน้องชาย เอาเป็นว่าจนกว่าลูกกูจะโตเป็นสาว ถ้ามึงไม่เกเร ไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนไหนกูจะยกภูพิงค์ ให้มึงเลยไอ้น้อง” สไนเปอร์พูดอย่างไม่คิดอะไร เพราะรู้ดีว่าน้องชายไม่มีทางทำได้อยู่แล้ว “หึ....พี่พูดแล้วนะเว้ย!! แล้วเจอกันครับคุณพ่อตา” ไรเฟิลยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันก่อนจะเดินผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดี... “ไงครับ ชัดเจนพอมั้ย อย่ามาเล่นแง่ ผมจริงจัง” ไรเฟิลพูดจริงจัง จ้องหน้าสไนเปอร์อย่างไม่เกรง “.......” สไนเปอร์ถึงกับเงียบพลางใช้ความคิดเพราะไม่อยากให้ลูกสาวคนเดียวต้องมาแต่งงานกับน้องชายบุญธรรม เขาไม่ใช่คนไม่ดี แต่ก็ไม่ใช่คนดี ที่เห็นพูดกวนอารมณ์ดี นั่นเขาแค่แสดงด้านดีออกมา.... ไรเฟิล ริชาร์ค วูค คุณหมอจิตแพทย์หนุ่มสุดหล่อ ลูกครึ่งไทย- ญี่ปุ่น -อเมริกา ผิวขาวจมูกโด่ง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยว ผู้เชี่ยวชาญทางด้านจิตเวชศาสตร์ หนุ่มวัย 30 เจ้าของรอยสักเสือกับมังกร ที่หน้าอกซ้ายขวา ที่หัวไหล่และรอยสักอีกนับสิบตามส่วนต่างๆ ของร่างกายที่ใครเห็นก็ต้องยำเกรง (รอยสักเสือกับมังกรหมายถึงสัญลักษณ์ของหยิน - หยางซึ่งหมายถึงความสามัคคีและการเผชิญหน้าของสองกองกำลัง) แต่นั่นเป็นเพียงหน้ากากที่เขาสวมใส่ ปิดบังตัวตนที่แท้จริง และเขาได้ตกหลุมรักเธอ หลานสาวตัวน้อย ภูพิงค์ ภูสิตา โชติฐิติเมธานนท์ เด็กสาววัย 18 ตัวเล็กผิวขาว แก้วตาดวงใจของพี่ชาย ที่มีรอยยิ้มพิมพ์ใจ ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในรอยยิ้มเธอ ผิวขาวอมชมพู ปากนิดจมูกหน่อย คิ้วเรียวงาม ดวงตากลมโตคู่สวย ใบหน้าจิ้มลิ้ม ตัวเล็กน่าถนอม.....ผู้ซึ่งไม่ชอบรอยสัก ไม่ชอบใช้ความรุนแรง.... รัก ทำให้มีความสุข ทำให้ยิ้มได้ตลอดเวลาถึงแม้จะอยู่กับเราได้ไม่นาน แต่ขอบคุณที่ทำให้มีความสุขและยิ้มได้ทุกครั้งที่มีคุณ และขอบคุณที่ทำให้รู้จักคำว่า รัก ในเวลาสั้นๆ 1 คน ล้านความคิด 1 ชีวิต ล้านความฝัน 1 คน ล้านความสำคัญ 1 เธอเท่านั้น สำคัญกว่าล้านคน ตั้งแต่มาเจอกับเธอ ชีวิตก็เปลี่ยนผัน มีแต่ความดี ที่เธอมอบให้ชีวิตฉัน ได้พบบางอย่าง ที่มีแค่สองเราจะเข้าใจ... คำเตือน ในทุกเรื่องทุกการกระทำของตัวละครเกิดจากจินตนาการ ไม่ใช่เรื่องจริงไม่ควรลอกเลียนแบบการกระทำที่ไม่เหมาะสม อันจะนำไปสู่ความสูญเสียความผิดบาปทั้งปวง ไม่ได้มีเจตนามุ่งร้ายต่อตัวบุคคลหรือวิชาชีพใดวิชาชีพหนึ่ง หากอ่านแล้วไม่มั่นใจว่าหรือไม่เลียนแบบได้หรือไม่แนะนำให้ปรึกษาผู้ปกครองค่ะ นิยายเรื่องนี้เหมาะสมสำหรับผู้ที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป เพราะอาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมด้านพฤติกรรม ความรุนแรง เพศ หรือการใช้ภาษาโปรดใช้วิจารณญาณและเสพเนื้อหาอย่างมีสตินิยายเรื่องนี้เกิดจากความต้องการจะเขียนของนักเขียนเท่านั้นไม่ได้มีเจตนาไม่ดีหรือสนับสนุนการใช้ความรุนแรงในชีวิตจริง รบกวนอ่านคำเตือนก่อนอ่านของนักเขียนแล้วค่อยตัดสินใจหากไม่ชอบไม่เป็นไรค่ะ ©ลิขสิทธิ์เป็นของผู้สร้างสรรค์ แต่เพียงผู้เดียวการเผยแพร่ทำซ้ำดัดแปลงโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตผิดกฎหมายตาม พ. ร. บ ลิขสิทธิ์ 2537 มาตรา 1527 31 มีโทษทั้งจำทั้งปรับ ไม่อนุญาตให้คัดลอกทำซ้ำดัดแปลงตัดภาพหรือถ่ายภาพไปเผยแพร่ใด ๆ ทั้งสิ้นหากพบจะขอดำเนินคดีตามกฎหมาย❌❌❌ พึ่งหัดแต่งนิยายเป็นมือใหม่หัดแต่งคำบางคำอาจจะใช้ผิดไปต้องขออภัยด้วยนะ คำโปรยเนื้อหาการบรรยายอาจใช้คำได้ไม่สวยเท่ากับนักเขียนท่านอื่นๆ แต่ก็ตั้งใจเขียนออกมาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ 14 กุมภาฯ 04/11/2021 ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ

นิยายรักโรแมนติกนิยายรักนิยายปัจจุบันรักหวานๆรักแรกพบโรแมนติกพระเอกเก่ง18+

Intro

Washington D.C.

สหรัฐอเมริกา (USA)

09:44 น.

“ตอนนี้เมียกูทำอะไรอยู่วะ”

[น่าจะอยู่บนห้องครับบอส ตอนนี้ผมอยู่บนต้นไม้ดูความเรียบร้อยรอบๆ บ้าน]

“แล้วสถานการณ์วันนี้เป็นไง มีใครมายุ่งกับเมียกูมั้ย”

[นายไม่ต้องห่วงครับเรื่องนี้ผมจัดการผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้นายหญิง ว่าแต่นายจะกลับเมืองไทยวันไหนครับผมจะได้เตรียมทุกอย่างไว้รอ]

“อีกสองสามวัน กูอยากจะไปวันนี้ด้วยซ้ำถ้าไม่ติดงาน เอาเป็นว่าดูแลเมียกูให้ดี”

[ครับบอส] ......

“ภูพิงค์ ภูสิตา อา จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้หนูมาครอบครองทั้งตัวและหัวใจ” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจเมื่อเห็นรูปถ่ายนับร้อยที่ลูกน้อง ถ่ายรายงานความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายให้เขาตลอดเวลาอย่างพอใจ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงนิ้วที่เคาะลงบนโต๊ะทำงานอย่างใช้ความคิด ร่างสูงใหญ่ที่ตามนิ้วเรียวใหญ่เต็มไปด้วยรอยสักและแหวนที่ใครๆ ก็ต่างอยากสวมใส่มัน ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้ พร้อมเปลือกตาที่ค่อยๆ ปิดลงเมื่อนึกถึงวันที่จะได้อยู่กับเธออันเป็นที่รัก

“แค่เธอ ภูสิตา เธอคนเดียวเท่านั้น” เขาเผยรอยยิ้มมุมปากออกมาเมื่อนึกถึงวันนั้นที่จะได้เจอกัน

ตึก ตึก ตึก

“บอสครับรถพร้อมแล้ว” ก่อนเสียงฝีเท้าหนักของลูกน้องคนสนิทที่เป็นทั้งเพื่อนและพี่ชายจะเดินเข้ามา

“.......” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ เขาลืมตาขึ้นพร้อมกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนคู่นั้น จะแปลเปลี่ยนเป็นจริงจังหนักแน่นแฝงไปด้วยความเยือกเย็น เมื่อต้องออกไปทำงานชิ้นสำคัญก่อนจะเดินทางกลับประเทศไทยเพื่อจะได้เจอหน้าเด็กสาวคนรักเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี....

ประเทศไทย

บ้านนับดาว

20.44น.

“แม่จ๋า คือว่า” เด็กสาววัย 18 ทำหน้าอ้อนเดินเข้าไปกอดแม่ถึงในห้องนอน ก่อนร่างบางในชุดนอนเสื้อยืดกางเกงนอนขาสั่นจะทิ้งตัวลงนอนหนุนตักแม่เหมือนที่เธอเคยทำเป็นประจำ

“จะมาอ้อนเอาอะไรอีก วันก่อนพ่อซื้ออะไรให้ไม่เห็นเอามาให้แม่ดูเลย” ผู้เป็นแม่พูดอย่างรู้ทันลูกสาว

“เปล๊า! สักหน่อยหนูแค่อยากนอนหนุนตักอุ่นๆ ของแม่จ๋า” สองแขนเรียวกอดเอวคอดผู้เป็นแม่แน่น

“ภูพิงค์ ทำไมไม่นอนดึกแล้วลูก แล้วเป็นอะไรถึงได้มาอ้อนแม่แบบนี้” เสียงเข้มของผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นเมียรักนั่งยิ้มมือลูบหัวลูกสาว สายตาเธอมันเต็มไปด้วยความรักความห่วงใย อ่อนโยนอ่อนหวานไม่เคยเปลี่ยน

พรึบ!!

“พ่อจ๋าคะ พ่อจ๋ามาก็ดีแล้ว พ่อจ๋าจัดการขุนศึกให้หนูหน่อย ขุนศึกชอบแกล้งภูพิงค์” เด็กสาวรีบเดินเข้าไปกอด พูดอ้อนพ่อทันที

“ขุนศึก? ” ผู้เป็นพ่อจ้องหน้าลูกสาวด้วยความสงสัย พลางปรายตามองไปยังเมียรักที่ได้แต่ส่ายหัว

“ตัวแสบคงจะไปนอนในห้องพี่สาวอีกตามเคย” นับดาวพูดอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะลุกจากเตียงเดินตรงไปยังอีกห้อง

“พ่อจ๋า ขุนศึกไม่น่ารักเลย ชอบเอางูปลอมมาแกล้งหนู วันนี้ก็เอาแมลงสาบ แถมชอบหอมแก้มชอบกอดหนูด้วย หนูไม่ชอบเลย” เด็กน้อยในอ้อมกอดพ่อ ได้ทีก็ฟ้องพ่อยกใหญ่ แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติของพี่น้องบ้านนี้ที่ทั้งพ่อและแม่ถึงกับต้องถอนหายใจ เวลารักก็รักกันเวลาแกล้งก็แกล้งจนพี่ร้องไห้

“พี่ภูผาอีกคน แทนที่จะช่วยหนูกับเอาแต่ถอนหายใจ เวลาหนูร้องวิ่งไปห้องพี่ผานะ พี่ผาก็เอาแต่ดุ ภูพิงค์น้องอย่าเสียงดังได้มั้ยพี่อ่านหนังสืออยู่ คนหรือหนอนก็ไม่รู้วันๆ เอาแต่อ่านหนังสือ” ภูพิงค์ทำหน้าล้อเลียนพี่ชายที่ชอบทำหน้าดุใส่

“เห้อ....แต่ละคนไว้พ่อจ๋าจะจัดการให้ ว่าแต่เป็นไง ตกลงจะเข้าเรียนที่ไหนแต่ถ้าจะไปต่อต่างประเทศเหมือนพี่ญี่ปุ่นพ่อไม่อนุญาต” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นจ้องหน้าลูกสาวสุดที่รัก

“พ่อจ๋า ก็แบบนี้ตลอดแหละ ภูพิงค์ไม่ไปหรอก ไปไกลขนาดนั้นเวลาโดนแกล้งใครจะช่วย อยู่ที่นี่สบายจะตาย มีพ่อจ๋า แม่จ๋า พี่ภูผา แล้วขุนศึกถึงจะชอบแกล้งแต่เวลามีเรื่องขุนศึกช่วยหนูตลอดเลย”

ภูพิงค์ยิ้มออกมาด้วยความปลื้มใจ เพราะตั้งแต่เด็กจนโตจะมีพี่ชายและน้องชายคอยปกป้อง ถ้าต้องไปอยู่ต่างที่แล้วใครล่ะจะมาปกป้องเธอได้ แค่คิดว่าต้องห่างจากครอบครัวใบหน้าหวานก็เบ้ปากจะร้องไห้ออกมาแล้ว

“แต่ช่วงนี้หนูรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีคนตามอยู่ตลอดเลยค่ะ พ่อจ๋าภูพิงค์กลัว” เด็กสาวสวมกอดพ่ออีกครั้ง และมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้คิดไปเองแน่นอน และยิ่งช่วงนี้เพื่อนๆ ผู้ชายในห้องพอเห็นหน้าก็พากันวิ่งหนี ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ยังคุยเล่นกันอยู่

“มีคนตาม?” สไนเปอร์จ้องหน้าลูกท้วงคำถาม และทำให้นึกถึงใครบางคน

'อย่าบอกนะว่าเป็นมึง' แต่เขาก็ได้แต่คิดในใจ ไม่กล้าเอ่ยอะไรกับลูกสาวเพราะกลัวเธอจะตกใจ

“แล้ววันนี้ที่หน้าโรงเรียน มีคนแอบถ่ายรูปหนูด้วยพ่อจ๋า ภูพิงค์กลัว เขาจะมาทำอะไรภูพิงค์รึเปล่าคะ” เด็กสาวทำหน้ากังวล เมื่อนึกถึงตอนที่เดินออกมาจะขึ้นรถแล้วสายตาคู่สวยเหลือบไปเห็นชายชุดดำตัวโตสองคน กำลังถ่ายภาพเธออยู่

“ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวพ่อให้ลุงเทวาไปรอรับหนูทุกวันเลยดีมั้ย กลับกับโมจิ พี่ภูผาขุนศึก ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย พ่อว่าเรากลับห้องกันดีกว่า ไปดูสิว่าขุนศึกโดนแม่จ๋าตีก้นรึยัง” เขาพูดปลอบลูกสาวแต่ในใจกลับคิดกังวลอยู่ไม่น้อย กลัวว่าน้องชายตัวแสบจะกลับมา...แล้วทำตามที่พูดไว้

“ก็ได้” พอได้ยินพ่อพูดแบบนั้นเด็กสาวมีรอยยิ้มบนใบหน้าขึ้นมาทันที แค่คิดว่าน้องโดนดุ ก็สะใจแล้วแต่ถ้าโดนติด้วยคงจะดีกว่านี้ไม่น้อย...

“แม่!! ศึกเปล่าแกล้งนะ ภูพิงค์โกหก!!”

“เราไม่ต้องมาพูดเลยตัวแสบ หลักฐานเต็มตายังจะมาแก้ตัวอีก ไปเอานิสัยแบบนี้มาจากไหน!” นับดาวถึงกับต้องถอนหายใจ เมื่อเดินเข้าห้องนอนลูกสาวทั้งงูปลอม จิ้งจก ตุ๊กแก ตะขาบ แมลงสาบ วางเกลื่อนเต็มพื้นห้อง ไหนจะบนที่นอนอีก

“จากพ่อไงแม่ พ่อเลย” ขุนศึกทำหน้าทะเล้นวิ่งเข้าไปหาพ่อกับพี่สาวทันทีที่เห็นทั้งสองเดินเข้ามา

“ขุนศึกมาเก็บให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้!” นับดาวพูดเอ็ดลูกชาย ที่วิ่งหาตัวช่วย

“แม่ศึกเมื่อยแล้ว ไว้พรุ่งนี้ศึกมาเก็บให้ต่อ” แต่แทนที่ลูกชายตัวแสบจะฟังกลับทำหน้าทะเล้นใส่ ทำเอาคนเป็นแม่ถึงกลับต้องถอนหายใจมองหน้าลูกชายอย่างเอือมระอา

“ส่วนนี่ ของตัวเองเค้าให้”

ฟิว~~~

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด” ภูพิงค์กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อน้องชายตัวแสบ โยนตุ๊กแกปลอมใส่หน้าก่อนจะวิ่งกลับไปยังห้องนอนตัวเอง

“ฮื่อ ไอ้ขุนศึกบ้า!!” เด็กสาวร้องไห้ โผเข้ากอดแม่ด้วยความตกใจ

“เห้อ...” ส่วนคนเป็นพ่อก็ได้แต่ถอนหายใจ ก้มหน้าก้มตาเก็บของที่วางเกลื่อนห้อง

ตึบ ตึบ ตึบ

“พ่อครับ!! แม่ครับ!! ช่วยศึกด้วยพี่ภูผาจะฆ่าศึก!!!!!”

“......” แต่ไม่ทันจะได้เก็บห้องเสร็จ ขุนศึกก็วิ่งหน้าตื่น ตะโกนลั่นบ้านวิ่งเข้ามาให้ห้องด้วยความเร็ว

“แม่ครับช่วยศึกด้วย พี่ผาจะฆ่าศึก!ศึกกลัว” ขุนศึกวิ่งไปหลังแม่ ปากบอกกลัวแต่หน้ากับยียวนกวนประสาทพี่ชาย ที่เดินถืออะไรบางอย่างเข้ามาในห้อง ด้วยสีหน้าท่าทางที่เอาเรื่อง

พรึบ!

“พี่ภูผา มาตีเลยหนูจับให้!” ภูพิงค์เมื่อได้โอกาสจับตัวน้องชายไว้ร้องเรียกให้พี่ชายที่ค่อยๆ เดินเข้ามาหาอย่างใจเย็น ก่อนทั้งภูผาจะฟาดฝ่ามือลงที่ก้นน้องชายอย่างแรง

“อ๊ากกกกก พี่ผาเจ็บนะ ตีศึกทำไม!!!” ขุนศึกแหกปากร้องลั่น

“.......” ภูผาไม่พูดอะไรฟาดฝ่ามือลงที่ก้นน้องชายอีกครั้ง เพราะไอ้ตัวแสบวิ่งพุ่งเข้าหาจนทำให้งานที่กำลังทำพัง แตกเสียหาย

“สมน้ำหน้า” ภูพิงค์เอ่ยขึ้น ยิ้มเยาะน้องชายที่ร้องโอดโอย ทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย

“สมน้ำหน้าเหรอพี่เหรอ...น้อง? เจอพี่จูบหน่อยเป็นไง” ขุนศึกยิ้มร้อยดีดตัวลุกขึ้นจ้องหน้าพี่สาวพร้อมทำท่าจะจูบ

“พี่ผาช่วยหนูด้วย อี๋!!ขุนศึกหยุดนะ หยุดเลย!!” ภูพิงค์รีบวิ่งไปหลบหลังพี่ชายทันที

“มามะ มาให้พี่จูบซะดีๆ ” ขุนศึกที่เห็นพี่สาวกลัวก็ยิ่งได้ใจเดินตรงเข้าไปใกล้ พร้อมสีหน้าท่าทางที่ยียวนกวนประสาท

“พี่ผา ช่วยหนูด้วย คืนนี้หนูขอนอนกับพี่นะ นะคะพี่ผา ฮื่อ ไอ้ขุนศึก ไอ้บ้า!!”

“กรี๊ดดดดดดด ไอ้บ้า หยุดนะ” ภูพิงค์วิ่งหนีน้องชายสุดแสบ ส่วนภูผาก็ได้แต่ถอนหายใจยกมือขึ้นปิดหู เมื่อเสียงแหลมแสบแก้วหูกรีดร้องออกมา พร้อมกับคนตัวเล็กที่วิ่งหอบมาหลบอยู่ด้านหลังพี่ชาย

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ขุนศึกหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งพี่ๆ

“พอเลยเหนื่อยแล้ว พี่ผาคืนนี้หนูขอนอนด้วยนะ ไอ้ขุนศึกบ้า!!!” ภูพิงค์ทำหน้าอ้อนพี่ชาย แล้วหันไปแยกเขี้ยวใส่น้องชายตัวแสบ

“ปากดีแบบนี้จูบสักที ดีมั้ย” ขุนศึกทำหน้าจริงจังเดินเข้าไปใกล้พี่สาว

“ฮื่อ พี่ผาช่วยหนูด้วย”

“เห้อ...ดาวเข้าห้องก่อนแล้วกันดูลูกด้วย” ทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับต้องถอนหายใจอีกครั้ง ก็ลูกๆ เล่นกันแบบนี้แทบทุกวันจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

“หึ...ปล่อยไว้แบบนั้นแหละ เราไปหาอะไรทำดีกว่า...” สไนเปอร์มองลูกๆ ทั้งสามเล่นกันก่อนจะเดินโอบเอวเมียรักกลับเข้าห้องนอน...

อ่านต่อ