CHAPTER 5 ตกลงจะเอายังไง

พร้อมทัพพ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์แผ่วเบา สายจับจ้องไปที่ร่างบางไม่วางตา

“อื้อ คิดถึงเหมือนกัน แค่นี้ก่อนนะ”

คำสุดท้ายทำให้คิ้วเขาขมวดทันที มีญารินรีบวางสาย เมื่อหันมาเห็นว่าเขาตื่นแล้ว บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อน

“คุยกับใคร” เขาถามเสียงเรียบ แต่แววตาเริ่มแข็งขึ้น เขาเผลอแสดงความไม่พอใจออกมา

“กับเพื่อน” เธอตอบสั้นๆ

“เพื่อนคนไหน ทำไมต้องบอกคิดถึง” เขาจ้องลึกขึ้น

“คุณยุ่งอะไรด้วย รีบแต่งตัวแล้วออกไปได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน” หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ อย่างรำคาญ คำไล่ชัดเจนจนเขานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างไม่พอใจ

“รีดน้ำฉันจนหมดตัว พอหมดประโยชน์ก็เฉดหัวทิ้งงั้นเหรอ” เขาพูดเสียงต่ำ น้ำเสียงนั้นเหมือนคนกำลังน้อยใจกลายๆ

“ไหนบอกว่ารังเกียจกัน ตกลงจะเอายังไง” เธอถามกลับตรงๆ คำถามนั้นทำให้เขานิ่งไป

“เลิกก็เลิกสิ ฉันไม่แคร์ผู้หญิงแบบเธออยู่แล้ว” พร้อมทัพพ์เอ่ยประชดน้ำเสียงแข็ง แต่ลึกๆ กลับไม่มั่นคงอย่างที่พูด

“เลิกแล้วก็รีบกลับไปสิ” เธอปรายตามองเขาเพียงแวบเดียว

คำตอบของเธอเรียบจนเหมือนไม่มีอะไรสำคัญ มันยิ่งทำให้เขาอึดอัดมากขึ้น จนเกิดความไม่พอใจขึ้นมา เธอต้องรักเขาสิถึงจะถูก

“เธอไม่แคร์ฉันเลยเหรอ ที่ผ่านมาเธอรักฉันมากแค่ไหน” เขาถามออกมาในที่สุด เสียงต่ำลงเล็กน้อย

เหมือนเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมผู้หญิงที่เคยไล่ตามเขาทุกก้าว ถึงกลายเป็นคนที่เฉยชาได้ขนาดนี้ หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“ไม่เห็นจำได้เลย”

คำตอบสั้นๆ แต่เหมือนตัดทุกความทรงจำทิ้งไปในประโยคเดียว พร้อมทัพพ์นิ่งงันบางอย่างในอกเหมือนถูกบีบแน่น

“มีญาริน!”

“ออกไปได้แล้ว ฉันไม่ส่งนะ” เธอหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ไม่รอฟังความพูดแนบแหนมประชดประชันของเขา

แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความไม่พอใจและคำถามมากมาย แต่สุดท้ายเขาก็ยอมถอย เขารีบหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างลวกๆ หันหลังเดินออกไปอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรอีก

ร้านอาหารในช่วงกลางวันแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เสียงพูดคุยจอแจสลับกับเสียงจานช้อนกระทบกันดังไม่ขาดสาย มีญารินนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง

“ไง อร่อยเลยล่ะสิ” ฉัตรพศินจ้องหน้าเพื่อนอย่างจับผิด

หญิงสาวตักอาหารเข้าปากอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะตอบเรียบๆ

“อร่อยดีนะ” เธอพยักหน้าเล็กน้อย เหมือนตั้งใจพูดถึงอาหารตรงหน้า

“ฉันหมายถึงรอยที่คอแก ไหนว่าเลิกแล้ว คอแดงขนาดนั้นคืออะไร” ฉัตรพศินหรี่ตาลงทันที

คำพูดนั้นทำให้มือของมีญารินชะงัก หญิงสาวรีบยกมือขึ้นปิดคอแทบไม่ทัน ใบหน้าขึ้นสีจางๆ เธอนึกว่าปกปิดมาดีแล้วแท้ๆ

“ฉันแค่…” คำแก้ตัวมาถึงปลายลิ้น แต่กลับพูดไม่ออก เพราะมันไม่มีเหตุผลไหนฟังขึ้นเลยสักอย่าง

“ไม่ต้องพูดหรอก แค่แอบแซ่บกันฉันเข้าใจ” ฉัตรพศินมองเธอเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

“บังเอิญจังเลยนะ เจอน้องมีญ่า” เสียงหวานของคาริสดังขึ้นด้านข้าง เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทีมั่นใจ ราวกับตั้งใจเล็งเป้ามาตั้งแต่แรก

“…” มีญารินเงยหน้าขึ้นมองเพียงนิดเดียว เวรกรรมอะไรที่มาต้องมาเจอกันเธอพึมพำในใจ

ความเงียบของเธอไม่ได้ทำให้คาริสาถอย กลับกันยิ่งเหมือนได้ใจ ราวกับว่ากำลังถือไผ่ที่เหนือกว่าอีกฝ่าย

“เมื่อคืนพี่อยู่กับพร้อมเขาทั้งคืนเลยนะ” น้ำเสียงจงใจยั่วชัดเจน

มีญารินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ แต่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน

“เหรอคะ ยินดีด้วยนะที่เอาคู่หมั้นคนอื่นไปได้สำเร็จ”

คำพูดนั้นทำให้โต๊ะข้างๆ เริ่มหันมามองพร้อมกับซุบซิบนินทากัน บางคนแอบถ่ายวิดีโอไว้ คาริสาชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบแก้ตัว

“พร้อมเขามาหาพี่เองนะ น้องมีญ่าอย่าเข้าใจผิดสิ”

หญิงสาววางช้อนลงช้าๆ อย่างหงุดหงิดที่มีคนมาก่อกวนเวลาส่วนตัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายตรงๆ แม้จะไม่พอใจ แต่พยายามเก็บสีหน้าไว้

“แต่เมื่อคืนพี่พร้อมเขาอยู่กับฉันทั้งคืนเลยค่ะ ผู้ชายที่พี่พูดถึงคงเป็นวิญญาณมั้งคะ”

ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที เธอหันไปหัวเราะเบาๆ กับเพื่อนข้างๆ ราวกับเป็นเรื่องขำขัน คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าอีกฝ่ายกลางร้าน

“ไม่จริง!” คาริสาหน้าเสียทันที เสียงแข็งขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ ไม่อยากเชื่อว่าพร้อมทัพพ์จะไปอยู่กับมีญารินทั้งคืน

“ถ้าเธออยากได้เขามาก ถึงขั้นแอบวางยาปลุกเซ็กส์เขา ฉันยกให้ก็ได้นะ” ประโยคนี้เธอกระซิบเบาๆ เพื่อให้ได้ยินแค่สองคนเท่านั้น

“พูดอะไรของเธอ” คาริสาหน้าเสียที่มีญารินรู้ความลับนั้น

“ถ้าเธอไสหัวไปตอนนั้น ฉันจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใคร” เธอยื่นข้อเสนอ รอยยิ้มดูเหมือนเป็นมิตร แต่ความจริงก็น่ากลัวเอาเรื่อง

“พี่ไปก็ได้ค่ะ ทานให้อร่อยนะ” คาริสารีบออกมาจากตรงนั้น เธอฝืนยิ้มให้กับผู้คนที่กำลังมองมา

คชายื่นแท็บเล็ตให้ผู้เป็นเจ้านาย พร้อมเลื่อนตารางงานให้ดูอย่างคล่องแคล่ว เขาทำงานกับพร้อมทัพพ์มาเกือบสิบปี จึงรู้ใจกันไม่น้อย

“เย็นนี้มีงานเลี้ยงเปิดตัวสินค้าตัวใหม่ที่โรงแรม X ครับ” คชาอธิบายต่อ น้ำเสียงเรียบตามแบบฉบับ

“ฉันไม่ไป” พร้อมทัพพ์ตอบทันทีโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง

“แต่คุณเปรมสั่งไว้ครับว่างานนี้เจ้านายต้องไป” คชาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่ออย่างลำบากใจ

“ฉันไม่ไป” คำตอบเดิมถูกย้ำอีกครั้ง ชัดเจนและไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง คชากลืนน้ำลายเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งสุดท้าย

“คุณคาริสาก็ไปครับ แล้วก็คุณมีญ่าด้วย”

ประโยคนั้นทำให้ปลายปากกาของพร้อมทัพพ์หยุดลง เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยนิ่งเปลี่ยนไปทันที เขาวางปากกาลง

“ไปก็ได้” คำตอบสั้นๆ แต่เร็วเกินไปจนคชาถึงกับแอบเลิกคิ้ว

“งานนี้เจ้านายจะควงใครไปครับ หรือว่าคุณคาริสา” คชาถามตามหน้าที่

“มีญ่าไปกับใคร” เขาสวนขึ้นทันที ราวกับไม่ได้ฟังคำถามก่อนหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

“ไม่ทราบครับ” คชาชะงัก ก่อนจะตอบตามตรง

“ไม่ได้เรื่อง” เขาบ่นเสียงต่ำ สีหน้าหงุดหงิดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

“ผมไปสืบให้ครับ” คชาก้มหน้าเล็กน้อย ก่อนจะรีบพูดต่อ

“ไปสืบมาว่ามีญ่าใส่ชุดสีอะไร”

“คะ ครับ?” คชาถึงกับเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง คำสั่งนี้มันดูไม่เกี่ยวกับงานเลยสักนิด

พร้อมทัพพ์ปรายตามองเขาอย่างเย็นชา ปกติทำงานรวดเร็วไม่มีขาดตกบกพร่อง แต่เรื่องแค่นี้ทำเป็นสงสัย

“ยังไม่แก่หูตึงแล้วหรือไง” น้ำเสียงกดต่ำชัดเจนว่าไม่ต้องการคำถามเพิ่ม

“ครับ!” คชารับคำทันที แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย “แล้วจะให้ผมติดต่อคุณคาริสาไหมครับ”

“ไม่ต้อง ออกไปได้แล้ว” เมื่อลูกน้องออกไปแล้วเขาพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจออกมา

ก่อนที่ภาพเมื่อคืนจะผุดขึ้นมาในหัว พร้อมทัพพ์ยกมือแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว สัมผัสนั้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ มุมปากของเขาค่อยๆ ยกขึ้นเล็กน้อย

และหัวใจที่เริ่มสั่นไหวทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้มีญาริน ยิ่งทำให้เขารู้สึกบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย ความใกล้ชิดที่เคยเป็นเรื่องธรรมดา กลับกลายเป็นสิ่งที่ดึงความสนใจของเขาไปโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าฉันไม่ยอมเลิก เธอจะทำยังไงต่อ” เขาพึมพำเบาๆ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าจะถามใคร แต่คำถามนั้นกลับหนักแน่นพอจะกดทับความคิดในหัว

มีญารินช่วงนี้มีท่าทีเฉยเมย ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมอีกแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงยื้อ คงพยายามทุกทางไม่ให้เขาไป

แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายปล่อยเขาไปอย่างง่ายดาย และนั่นแหละ คือสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้ที่สุด มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่เริ่มคิดอะไรบางอย่างได้