CHAPTER 4 ไม่ได้รักแล้ว

กลางดึกเสียงเคาะประตูดังรัวไม่หยุด มีญารินสะดุ้งตื่นอย่างหงุดหงิด เธอลืมตาขึ้นมองนาฬิกา ก่อนจะลุกพรวดจากเตียง เดินไปที่ประตูด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

ปัง! ปัง! ปัง!

“เออ รู้แล้วเคาะอะไรนักหนา”

ประตูถูกกระชากเปิดด้วยความไม่พอใจ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีสอง ไม่รู้ว่าเข้ามาในเพนท์เฮ้าส์ของเธอได้อย่างไร

“มาทำอะไร!” เธอชะงักทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้า ยังไม่ทันได้พูดอะไรเขาก้าวเข้ามาในห้องทันที ราวกับที่นี่เป็นของตัวเอง

“นี่เธอจะประชดฉันไปถึงไหน” น้ำเสียงแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“เข้าเรื่องเลยดีกว่า ฉันง่วง” เธอทำท่าหาวลวกๆ แล้วเดินกลับไปนั่งลงบนโซฟา ทิ้งตัวอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทีแบบนั้นยิ่งทำให้เขาเดือดดาล

“เธอต้องการอะไรกันแน่ อยากแต่งงานกับฉันเหรอ ถึงได้ทำตัวแบบนี้” เขากัดฟันถาม

คำพูดนั้นทำให้เธอหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเหลืออด คนฉลาดแบบพร้อมทัพพ์ไม่น่าจะต้องถามคำถามแบบนี้

“พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันขอถอนหมั้นไปแล้ว ยังจะมาพูดเรื่องแต่งงานอีกบ้าป่ะ” เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาเย็นชา บรรยากาศเงียบลงทันที

“ไม่ได้ประชด แต่นัดออกเดตกับผู้ชายคนอื่น”

“คุณให้คนตามฉันเหรอ ไม่อยากเชื่อเลย ตอนนี้คุณเริ่มสนใจฉันแล้วใช่ไหมล่ะ” เธอวางมือลงที่หน้าอกของเขา ลูบไล้เบาๆ

“เอาสกปรกของเธอออกไป” เขาผลักเธอออกห่าง ถอนหายใจอย่างแรง

“สกปรกที่ไหนคุณก็เป็นผู้ชายคนแรกของฉันหนิ คนที่สกปรกคือคุณกับชู้รักของคุณมากกว่า” เธอหัวเราะเบาๆ ยามที่เอาชนะเขาได้

“ครีมไม่ใช่ชู้รัก”

“อ๋อ เป็นเมียน้อย”

“ฉันสั่งห้ามไม่ให้เธอออกเดตกับใครอีก จนกว่าเราจะถอนหมั้นกัน” เขาสั่งเสียงเข้ม หวังว่าหญิงสาวจะเข้าใจในสิ่งที่พูด

“เราเลิกกันแล้วหนิ หรือคุณไม่อยากเลิก” เธอถามเขาตรงๆ คนปากแข็งแบบเขาไม่มีทางพูดความจริง

“เอาไว้ฉันเคลียร์ทุกอย่างเสร็จ เรามาคุยกันอีกที”

“ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว” คำพูดนั้นหลุดออกมาเรียบๆ ทำให้เขาไม่พอใจ

“ว่าอะไรนะ!” พร้อมทัพพ์ตะคอกทันที สายตาแข็งกร้าว

“ฉันเบื่อคุณ ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ผ่านมาฉันรักคุณไปได้ยังไง” มีญารินตอบกลับโดยไม่ลังเล

“มีญาริน!” เขาตะโกนเสียงดัง ชื่อของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่คนถูกเรียกกลับไม่สะทกสะท้าน

“ฉันเหนื่อยแล้ว เชิญกลับไปได้แล้ว” เธอพูดต่อ น้ำเสียงนิ่งจนแทบไร้อารมณ์ ประโยคไล่ส่งนั้นทำให้เขาหน้าตึงขึ้นทันที

“เหนื่อยเหรอ ไปทำอะไรกันมาล่ะถึงหมดแรง”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะคว้าต้นแขนเธอไว้แน่นแรงบีบของเขาทำให้ผิวเธอแดงขึ้นเล็กน้อย แต่มีญารินไม่สะบัดหนี เธอเพียงเงยหน้ามองเขาแล้วแค่นยิ้ม

“ก็ทำเรื่องที่คนเขาทำกันนั่นแหละค่ะ ก็คุณไม่เคยใส่ใจเองนี่” น้ำเสียงประชดอย่างชัดเจน

คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ แววตาของพร้อมทัพพ์วาวโรจน์ขึ้นทันที มือที่จับแขนเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“เธอกล้าพูดแบบนี้กับฉันเหรอ”

“ทำไมจะไม่กล้าในเมื่อคุณทำได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน” เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย มองเขาตรงๆ

“เธอคันมากใช่ไหม” เขาพูดแบบนั้นพร้อมกระชากเธอเข้ามาในอ้อมกอดแน่น

“จะทำอะไร” เธอขมวดคิ้วพยายามดันตัวออก

“ฉันจะเกาให้ไง” น้ำเสียงเขาต่ำและกดลึก มือใหญ่บีบปลายคางเธอจนต้องเงยหน้าขึ้นสบตา

“อื้ออ” คำพูดถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากของเขาประกบลงมา จูบหนักและรุนแรงเต็มไปด้วยอารมณ์ที่เขาไม่เคยแสดงออกตรงๆ

หญิงสาวชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะเริ่มดิ้น พยายามผลักเขาออก มือเล็กทุบอกเขาแรงๆ แต่เขากลับยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น

“อ๊ะ ปล่อยฉัน” น้ำเสียงเธอแหบพร่า

“ตอนนี้ฉันอยากเอาเธอจะแย่”

“ไหนบอกเกลียดฉันไง”

“เกลียดก็เอากันได้ ฉันไม่ถือหรอก”

เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว แขนแกร่งช้อนร่างเธอขึ้นในพริบตา เดินตรงเข้าไปที่ห้องนอน

“ปล่อยนะ!” มีญารินดิ้นทันที พยายามผลักไหล่เขาออก

“หยุดดิ้นได้แล้ว”

“โอ๊ย! คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!” เธอร้องออกมาเล็กน้อย พลิกตัวลุกขึ้นทันทีสายตาแข็งกร้าว

เขายืนมองอยู่ปลายเตียง ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาโดยไม่คิดจะปิดบัง

“ใช่ ฉันคงบ้าไปแล้วจริงๆ” เขาตอบเสียงต่ำ

คำตอบนั้นทำให้เธอชะงักบรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก มีญารินถอยหลังเล็กน้อยบนเตียง ระวังตัวมากขึ้น

“ออกไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ” เธอพูดชัดๆ

“แต่ฉันอยากเห็น” พร้อมทัพพ์หัวเราะในลำคอเบาๆ แต่แววตาไม่ได้ขำเลยสักนิด

เขาจับข้อเท้าเธอแน่นลากเธอให้มาอยู่ใต้ร่างหนาของเขาอย่างง่ายดาย เขาตรึงแขนเธอไว้เหนือศีรษะ สายตาจ้องมองใบหน้าสวยที่ไม่ยอมสบตาเขา

“ตอนนั้นเธอชอบเล่นสกปรกไม่ใช่เหรอ ถึงได้หมั้นกับฉัน”

“ฉันไม่ได้ทำ” เธอปฏิเสธเสียงแข็ง

“ถ้าเธอไม่ทำหมาที่ไหนจะทำ เธอควรจะชดใช้ค่าเสียเวลาให้ฉัน” เธอบีบปลายคางเธอแน่น บังคับให้หันมามองเขา

“อื้อ ฉันเจ็บ”

เธอหายใจติดขัดเมื่อหน้าอกของเธอชนกับเขา ไม่มีที่ว่าง ใบหูเริ่มแดงก่ำยามที่นึกถึงเรื่องในคืนนั้น ที่เธอยอมตกเป็นของเขา

“ปล่อยนะ”

“เธอจะดิ้นทำไมอยู่นิ่งๆ ฉันจะเอา”

เขาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดง ยิ่งเธอดิ้นเท่าไร เขายิ่งทำรอยมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งเธอหลีกหนีเขายิ่งอยากได้

“คุณพร้อม”

“ทำให้ฉันสิ เร็วเขาอย่าให้ฉันทำเธอจะไม่ได้นอนทั้งคืน” เขาทิ้งตัวนอนหงาย จับตัวหญิงสาวพลิกให้มาขึ้นคร่อมเขา

“ไม่ทำ”

“ถ้าเธอไม่ทำฉันจะ....”

“ว้ายย ยอมแล้วปล่อยมือออกจากหน้าอกฉันก่อน”

“หึ ก็แค่นี้” เขายอมปล่อยมือออกจากหน้าอกของเธอทันที สอดแขนทั้งสองข้างรองที่ศีรษะ จ้องมองว่าหญิงสาวจะทำอะไรต่อไป

เธอขึ้นคร่อมร่างของเขาพยายามไม่ตัวสั่น โน้มตัวจูบริมฝีปากของเขาอย่างไม่ประสีประสา มือบางแกะกระดุมเสื้อ แล้วสอดเข้าไปกระกิดหัวนมของเขาอย่างแผ่วเบา

“อืม” เขาครางเสียงแผ่วออกมา

“อมให้ฉันบ้างสิ”

“อะไรนะ!” เธอตาโตทันทีเขาพูดแบบนั้น

“อมให้ฉันหน่อย” เขาสั่งเสียงเข้มทันที ตอนนี้ท่อนเอ็นร้อนของเขาขยายเต็มกางเกงจนแทบปริแตก

“ลามก”

เธอบ่นไปแบบนั้นแต่ทำตามที่เขาต้องการ มือบางค่อยถอดกางเกงของเขาด้วยมือที่สั่นเทา พอเห็นท่อนเอ็นเต็มตา ทำให้เธอแก้มแดงปลั่ง

“ไม่ทำแล้ว”

“อะไร คนกำลังมีอารมณ์อย่าทำให้ค้าง” เขาเปิดเปลือกตาขึ้นทันที

“อยากทำก็ทำเองเลย”

“ฉันบอกแล้วใช่ไหม ถ้าฉันทำเองเธอจะไม่ได้นอนทั้งคืน ถ้าเธอทำให้ฉันจะปล่อยเธอพัก” เขาต่อรองทันที

“...” เธอลังเลนิดหน่อย คืนนั้นทำให้เธอไม่กล้าท่าไร เพราะความรุนแรงที่เขามอบให้

“นับหนึ่ง สอง สะ...”

“ทำแล้วๆ แค่รอบเดียวนะ” เขาเชื่อถือไม่ค่อยได้เท่าไร

“ก็ตามนั้น”

สายตาของทั้งสองประสานกันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนทั้งโกรธ ทั้งสับสนพร้อมทัพพ์ค่อยๆ ดึงเธอเข้ามาใกล้ ก่อนจะจูบเธออีกครั้ง

ช่วงเวลานั้นดำเนินไปอย่างเนิบนาบ เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ทั้งคู่ไม่พูดออกมา จนในที่สุดทุกอย่างค่อยๆ เลือนหายไปในความเงียบของค่ำคืน ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกที่ยังค้างคา และยากจะอธิบาย