ตอนที่ 5

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเขาพูดเรื่องอื่นนอกจากเรื่องงาน ยิ่งเป็นเรื่องส่วนตัว สิ่งที่เขาคิด...รู้สึก ปกปราชญ์ไม่เคยพูดออกมา อย่างน้อยก็ไม่ใช่กับเลขาอย่างเธอ

“คุณเกศเป็นคนเก่งค่ะ แต่ก่อนที่เธอจะเก่งได้ขนาดนี้เธอก็เคยเริ่มจากศูนย์เหมือนกันนี่คะ เธอก็ต้องเรียนรู้ทุกอย่างมาจากคุณท่าน เธอก็เคยต้องถูกนำมาเปรียบเทียบกับคุณท่านเหมือนกัน เธอผ่านสิ่งเหล่านั้นมาได้ คุณเองก็จะผ่านมันไปได้ค่ะ”

“ผม? ทำไมคิดแบบนั้นละครับ บางทีผมอาจทำได้ไม่ดีเท่าพ่อ ไม่ดีเท่าพี่เกศ คุณจะเชื่อได้ยังไงว่าผมทำได้ บางทีธุรกิจอสังหาอาจถูกผมทำลายเข้าสักวัน ผมปั้นหน้าเข้าหาคนไม่เก่งสักนิด บางทียังหงุดหงิดจนเผลอแสดงออกมาด้วย”

“ทุกคนก็ต้องมีช่วงเวลาแบบนั้นเหมือนกันค่ะ ช่วงเวลาที่หลุดจนคุมสติไม่ได้ ฉันเองก็ด้วย”

“อ้อ เรื่องนั้นผมรู้ครับ แจ่มแจ้งเลย ใครจะไปคิดว่าเลขาที่สุขุมเยือกเย็นจะทำเอาผมจุกจนลงไปนอนกับพื้นละ”

หญิงสาวอึ้งจนหยุดเดิน เธอมองสีหน้ากลั้นหัวเราะของเขา...จากนั้นทั้งสองคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

“ปกติเวลาผมเมามากๆ ตื่นมาก็จะจำอะไรไม่ค่อยได้หรอกครับ จะจำได้แค่รางๆ ว่าทำอะไรลงไป แต่คืนนั้นบอกตรงๆ ว่าสร่างเมาเลย ต้องขอบคุณคุณที่ทำผมได้สติ ต้องขอโทษด้วยที่ทำอะไรไม่คิด”

ตอนกำลังจะบอกเขาว่าเธอไม่ได้โกรธแล้ว เด็กขายดอกไม้ก็เดินเข้ามา “พี่ๆ ซื้อดอกไม้ให้แฟนมั้ย สวยนะ กุหลาบแดงด้วย”

ปกปราชญ์เลิกคิ้วมองเด็กมอมแมมคนนั้น เขามองไปรอบๆ “มากับใคร”

“คนเดียว” เด็กตอบเสียงสั้นๆ ห้วนๆ ไม่มีหางเสียง

“อายุเท่าไหร่น่ะเรา”

“สิบเอ็ด”

“ขายหมดนี่จะได้กลับบ้านหรือเปล่า”

“อือ”

“เท่าไหร่”

“ดอกละยี่สิบบาท”

เขาล้วงแบงก์พันส่งให้ “กลับบ้านไปเถอะ”

กุหลาบทั้งหมดมีไม่ถึงสามสิบดอกด้วยซ้ำ เด็กได้เงินก็ดีใจมาก “ขอบคุณนะ พี่มีแฟนสวยแถมยังใจดีด้วย ขอให้รักกันนานๆ นะ”

ชายหนุ่มแค่หัวเราะรับกุหลาบช่อนั้นมาแล้วส่งให้หญิงสาว “ไหนๆ ก็ซื้อมาแล้วนี่ครับ เป็นแฟนสมมุติของผมสักวันคุณคงไม่รังเกียจ”

“รู้ใช่มั้ยคะว่าพวกเขาอาจไม่ได้กลับบ้าน เด็กบางคนมีคนคอยเอาของมาให้ขาย ถึงขายหมดก็ใช่ว่าจะได้กลับบ้านจริงๆ”

“ครับ แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ไม่มีคนซื้อจะไม่ยิ่งแย่ไปกว่านี้เหรอ ถึงจะรู้ว่ายิ่งอุดหนุนคนพวกนี้ก็จะยิ่งเพิ่มจำนวนก็เถอะ”

เขาพูดถูก คนไทยส่วนมากใจอ่อนขี้สงสาร รู้ทั้งรู้ว่าเด็กที่มาเดินเร่ขายของมีผู้ใหญ่อยู่เบื้องหลัง พวกเขาบางคนถูกหลอกมา บางคนทำเพราะไม่มีทางเลือก ไม่มีที่ไป ทำเพื่อปากท้อง... ถึงอย่างนั้นผู้ใหญ่อย่างเราๆ ก็ยังยอมจ่ายเงินเพื่อความสบายใจ ขอแค่ได้ช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ

“แล้วฉันจะทำยังไงกับดอกกุหลาบพวกนี้ละคะ พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว”

“ใส่แจกันไว้ดูเล่นคืนนี้สิครับ ดอกไม้ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ครับ”

ก็นะ...

หลังกลับมาจากทำงานที่ภูเก็ตมัทนามองปกปราชญ์เหมือนเป็นอีกคน เธอลดทิฐิลงมาก พยายามเข้าใจเขาที่ถูกกดดันเพราะมีพ่อกับพี่สาวที่เก่งในเรื่องการทำธุรกิจ ดังนั้นเธอจึงพยายามช่วยเรื่องงานให้ได้มากที่สุด บอกเขาในเรื่องที่เธอมีประสบการณ์มากกว่า ทั้งยังคอยดูแลในเรื่องที่เขาไม่เข้าใจ เธอแทบจะมองเขาในแง่ดีมากขึ้นหากไม่ใช่เพราะ...มันเกิดเรื่องนั้นขึ้นอีกแล้ว!!!

เพชรภูมิโทรมาหากลางดึกเหมือนอย่างเคย ที่ต่างออกไปคือเธอยังไม่ได้นอนเพราะออกไปเลี้ยงฉลองวันเกิดเพื่อนสมัยเรียนอยู่ แถมวันนั้นยังเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่เธอควรได้เที่ยวได้พักผ่อน!!

หญิงสาวหงุดหงิดมากเพราะเพชรภูมิบอกว่าบอสของเธอออกไปเที่ยวแถมดื่มจนเมา ที่สำคัญเขายังสงสัยว่าตัวเองถูกวางยาอีกต่างหาก!

“บ้าเอ้ย!!!” ตอนรีบมักจะลน... แว่นตาดันตกลงพื้นแถมเธอยังเหยียบเข้าเต็มรัก!