ตอนที่ 3 ไฟลุกกลางแสงจันทร์

ตอนที่ 3

ไฟลุกกลางแสงจันทร์

ในคืนถัดมา... ไอวี่ก็กลับมาอีกครั้ง ร่างบอบบางก้าวเดินฝ่าความมืดมิดของผืนป่าอย่างไม่ลังเล เธอไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ หรือแม้กระทั่งทำไมถึงต้องกลับมายังสถานที่แห่งนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทว่าทุกย่างก้าวที่พาเธอลึกเข้ามาในป่า ทุกกิ่งไม้ที่แหวกผ่านด้วยปลายนิ้ว ทุกใบไม้แห้งที่กรอบแกรบใต้ฝ่าเท้า และทุกลมหายใจที่เริ่มถี่กระชั้นขึ้นและร้อนระอุในลำคอ... มันกำลังบอกให้เธอรู้ว่าเธอกำลังมุ่งหน้าไปหา ความลับ ความลุ่มหลง และ ชายแปลกหน้าคนนั้น ผู้ซึ่งสลักร่องรอยไว้ในกายและใจของเธออย่างมิอาจลบเลือน

เรือนร้างยังคงตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของป่าลึก มันยังคงเงียบงันและนิ่งสงบ... เหมือนเดิม ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง ทว่าเมื่อบานประตูไม้เก่าผุกร่อนถูกเปิดออกช้าๆ ในเงามืดของแสงจันทร์สลัว... เขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับรู้ว่าเธอจะมา ราวกับรอคอยการมาเยือนของเธออย่างใจจดใจจ่อ

“ฉันรู้ว่าเธอจะมา”

เสียงของเขากังวานออกมาจากเงามืด ไม่ต่างจากคำสั่งของจิตใต้สำนึกที่บงการให้เธอต้องกลับมาหาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไอวี่ไม่ตอบคำใด นอกจากก้าวเดินตรงเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ที่เปลือยท่อนบน เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งและลวดลายรอยสักสีดำสนิทที่ประดับอยู่บนผิวสีแทนเข้ม ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งยังคงอยู่ใต้เงาที่ทอดลงมา แต่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นยังคงเรืองแสงนิดๆ อย่างน่าประหลาดภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาจากช่องหน้าต่าง ราวกับดวงตาของสัตว์ป่ายามค่ำคืนที่เฝ้ารอเหยื่ออันโอชะ

“คืนนี้...”

เขาโน้มใบหน้าคมคายลงมากระซิบชิดใบหูของไอวี่จนลมหายใจอุ่นร้อนของเขาแตะต้องปลายหูของเธอ ไอวี่รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่าง และความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ

“ฉันจะให้เธอเป็นคนขอ”

ดวงตาเรียวสวยของไอวี่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและสั่นสะท้านกับถ้อยคำที่เปี่ยมด้วยความหมายลึกซึ้ง ก่อนที่เขาจะถอยหลังไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องอย่างเชื่องช้า ขาทั้งสองข้างของเขาแยกออกกว้าง เผยให้เห็นช่วงขาที่แข็งแกร่งและเปี่ยมพลัง สายตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องมาที่เธออย่างไม่ลดละ ไม่ใช่สายตาที่เรียกร้อง แต่เป็นสายตาที่ท้าทาย... ท้าทายให้เธอเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา... ท้าทายให้เธอเป็นฝ่ายขึ้นคร่อม...

บรรยากาศรอบตัวเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของไอวี่ที่เต้นแรงราวกับกลองรบที่กำลังประโคมชัยชนะ เธอรู้ดีว่าไม่มีทางหนีพ้นจากแรงดึงดูดนี้แล้ว

ไอวี่ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเขา... ช้าๆ... ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความปรารถนา ความตื่นเต้น และความลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น ปลายนิ้วเรียวบางของเธอแตะลงบนแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่อุ่นจัด เส้นเลือดสีเข้มปูดนูนและเต้นระริกอยู่ใต้ผิวหนังที่แข็งแกร่ง สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่พลุกพล่านอยู่ภายในตัวเขา

“ทำไม...” เธอถาม ราวกับเสียงกระซิบที่แทบจะไม่ได้ยิน

“ฉันติดเธอขนาดนี้...”

เขายกมือขึ้นแตะปลายคางมนของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะดึงใบหน้าของเธอให้ก้มลงมาอย่างเชื่องช้า จูบลงเบา ๆ บนริมฝีปากที่ยังคงร้อนรุ่มจากความต้องการที่ถูกกักเก็บไว้ตลอดทั้งวัน จูบนั้นเปี่ยมไปด้วยความโหยหาและความผูกพันที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ

“เพราะเธอเกิดมาเพื่อฉัน”

เสียงของเขากระซิบติดริมฝีปากของไอวี่ ก่อนที่มืออีกข้างจะค่อยๆ เลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอทีละเม็ดช้า ชัด และมีจังหวะราวกับกำลังปลดกลีบดอกไม้ราตรีที่กำลังจะบานสะพรั่งท่ามกลางแสงจันทร์ เมื่อเสื้อตัวบางหลุดออกจากกายไป กายเปลือยเปล่าของเธอปรากฏขึ้นในแสงสลัวของคืนนั้น เธอก็ไม่อาจจะอดทนรออะไรได้อีกต่อไป...

ไอวี่คุกเข่าลงตรงหน้าเขา ดวงตาของเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำของเขา ก่อนจะก้าวขึ้นคร่อมตักแกร่งอย่างคนที่รู้ว่านี่คือที่ของเธอร่างกายของเขานั้นแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ทุกเส้นเอ็นและผิวหนังที่แข็งแกร่งของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อยตามแรงสัมผัสจากร่างกายของเธอ เธอค่อยๆ โน้มตัวลงไป ซบใบหน้ากับลำคออุ่นร้อนของเขา สูดดมกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาที่แฝงกลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นไม้เก่าจากเรือนร้างอย่างน่าประหลาด กลิ่นนั้นเป็นสิ่งย้ำเตือนถึงความดิบเถื่อนและความจริงแท้ของเขา

มือของเขาเลื่อนขึ้นมาบีบสะโพกของเธอแน่นเต็มฝ่ามือ ก่อนจะขยับตัวให้สะโพกทั้งสองบดเบียดกันช้าๆ สัมผัสที่เร่าร้อนและแน่นหนานั้นส่งกระแสความซ่านไปทั่วร่างของไอวี่

เสียงครางแรกหลุดออกมาจากลำคอของเธอโดยไม่มีการเตรียมตัว ไม่มีสิ่งใดมาควบคุมได้อีกแล้ว

“อ๊ะ... อืม...”

เขาไม่เร่งเร้า ไม่ผ่อนปรน... แต่กลับทำให้เปลวไฟแห่งความปรารถนาในร่างกายของเธอลุกไหม้จนแทบจะระเบิดออก มือของไอวี่สอดเข้าในกางเกงผ้าใบที่เขาสวมหลวมๆ อย่างไม่รีรอ ปลายนิ้วสัมผัสกับสิ่งที่แข็งตึงและร้อนระอุจนแทบลุกเป็นไฟ เธอรวบรวมความกล้าและตัดสินใจดึงมันออกไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นความพร้อมของเขาที่กำลังรอคอยเธออยู่

“พร้อมหรือยัง” เสียงของเขาทุ้มพร่า แต่แฝงไปด้วยความต้องการที่รุนแรง ไอวี่พยักหน้าตอบทั้งที่ยังหอบหายใจติดขัด

จากนั้น... เขาก็จับสะโพกของเธอแน่นขึ้น ออกแรงบีบเบาๆ และนำทางให้เธอกลืนร่างกายของเขาเข้าไปทั้งหมดในจังหวะเดียว

“อ๊าาาาา...!”

เธอครางลั่นพร้อมกับกอดเขาแน่น มือจิกลงบนไหล่แกร่งของเขาจนเกิดรอยแดง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยแรงกระแทกแรกที่ลึกซึ้งถึงใจ ราวกับถูกปลุกให้ตื่นจากนิทราอันยาวนาน

เขากระแทกสะโพกขึ้นสวน รุนแรง และไม่ปรานี

เก้าอี้ไม้เก่าลั่นเอี๊ยดๆรับกับจังหวะการเร่งเร้าที่หนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบกันดัง 'พลั่กๆ' สลับกับเสียงครางกระเส่าของหญิงสาวผู้ที่หลงใหลในตัวเขาจนหมดสิ้น และยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่เขา

เธอขยับสะโพกขึ้นลง กระแทกลงไปอย่างแรงตามแรงบีบจากมือของเขาที่ควบคุมทุกการเคลื่อนไหว มืออีกข้างของเขาเอื้อมขึ้นไปบีบทรวงอกอวบอิ่มของเธอเต็มฝ่ามือ ขบเม้มเบาๆ จนไอวี่สะท้านไปทั้งร่าง ความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆแล้วในจังหวะที่แรงขึ้น เร็วขึ้น ลึกขึ้น...

แสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาเงียบงัน... ราวกับเป็นพยานรู้เห็นถึงความเร่าร้อนที่กำลังดำเนินไป มีเพียงเสียงเนื้อกระแทกเนื้อที่ดังคลอไปกับความมืดมิด ความเร่าร้อนที่ปะทุขึ้นในเงาของเรือนร้าง และร่างเปลือยเปล่าสองร่างที่โอบรัดกันแน่นเป็นหนึ่งเดียวในความเงียบสงัด

“อิฐ... ฉันจะ... อื้ออออ...”

เขาก้มลงโน้มจูบเธออย่างแรงจนเสียงครางของเธอขาดหายไปกลางคัน กลืนกินทุกคำพูด ทุกเสียงปรารถนาไว้กับริมฝีปากที่ประกบกันแน่น ก่อนจะเร่งสะโพกกระแทกลึกอีกสามครั้งสุดท้าย... แรง... และรุนแรงที่สุด

ร่างของไอวี่กระตุกไหวอย่างรุนแรงบนตักของเขา ความสุขสมที่ถาโถมเข้ามาทำให้ร่างกายของเธออ่อนระทวย

น้ำตาไหลรินออกมาจากหางตา... ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด

แต่เป็นเพราะมันล้นเอ่อไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายเกินกว่าจะอธิบายได้ ทั้งสุขสม ปรารถนา และความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

เขากอดเธอไว้แน่น ขณะเธอฟุบซบกับอกแกร่งของเขาร่างกายยังคงหอบหายใจอย่างหนัก สะโพกยังคงสั่นไหวระริกจากแรงปรารถนาที่เพิ่งผ่านพ้นไป

เขาไม่พูดอะไรอีกเลย เพียงแค่ลูบผมของเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน และกระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของไอวี่เต้นแรงยิ่งกว่าเดิม...

“อย่าหายไปจากเรือนนี้... ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพื่อเธอ”