ตอนที่ 2 เงาร่างของเขา

ตอนที่ 2

เงาร่างของเขา

เสียงลมหายใจของเขาหนักหน่วงและสั่นพร่า สะท้อนก้องอยู่ในห้องโถงไม้ที่เงียบงัน แต่กลับอบอุ่นและชวนให้ร้อนผ่าวเกินกว่าจะเป็นเพียงเรือนร้างที่ถูกทิ้งร้างมาเนิ่นนาน ความอุ่นร้อนนั้นแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกอณูอากาศ จนไอวี่รู้สึกได้ถึงปรอทแห่งความปรารถนาที่ค่อยๆ ไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ ภายในตัวเธอ

“เธอ... จำไม่ได้จริง ๆ หรือ”

เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบอยู่ข้างใบหูของไอวี่ แรงลมร้อนผ่าวที่เป่ารดลงมาทำให้ขนอ่อนที่ต้นคอเธอพร้อมใจกันลุกชัน ไอวี่สะทุ้งเล็กน้อย ร่างของชายแปลกหน้าที่บัดนี้ยืนประชิดอยู่เบื้องหลังเธอแทบจะไร้ช่องว่างใดๆ ห่างกันเพียงแค่ลมหายใจที่สะท้อนจากลำคอของเขาลงสู่ผิวเนื้อบอบบางของเธอ

ความอบอุ่นจากร่างกายกำยำของเขาส่งผ่านเข้ามาสัมผัสแผ่นหลังของเธออย่างชัดเจน ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกาย

เธอกำลังจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเขา เพื่อมองให้เห็นใบหน้าของชายปริศนาผู้ทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วนถึงเพียงนี้... แต่ยังไม่ทันที่เท้าจะขยับ มือแข็งแรงร้อนผ่าวของเขาก็แตะเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธออย่างแผ่วเบา ทว่ามั่นคง สัมผัสเพียงน้อยนิดกลับส่งกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่างของไอวี่

“ฉัน...”

ริมฝีปากบางกำลังจะเอ่ยคำพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่เสียงนั้นก็ถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อร่างบอบบางของเธอถูกดึงให้หันกลับมาอย่างรวดเร็ว

ชายแปลกหน้าก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนหน้าอกของเขาสัมผัสกับทรวงอกของเธออย่างจัง และทันทีที่ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกัน... โลกทั้งใบก็เหมือนหยุดเคลื่อนไหว ราวกับเวลาถูกตรึงไว้ด้วยมนตร์สะกดแห่งความปรารถนาอันรุนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากดวงตาสีดำลึกของเขา

เขาไม่ได้พูดอะไรอีกเลย... เพียงแค่โน้มใบหน้าคมคายลงมาอย่างเชื่องช้า แต่เปี่ยมไปด้วย ความเด็ดขาด ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาประกบลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างไม่รีรอ จูบนั้นไม่ใช่แค่การแตะต้อง แต่เป็นการกลืนกินทุกความรู้สึกของเธออย่างรวดเร็วและลึกซึ้ง ราวกับรอคอยช่วงเวลาแห่งการบรรจบนี้มานานแสนนานนับพันปี

ลิ้นร้อนระอุของเขาแทรกผ่านเข้าสู่โพรงปากของไอวี่อย่างไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัวหรือแม้แต่ได้ปฏิเสธ ไอวี่รู้สึกเหมือนร่างกายของเธอล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศ ถูกจูบที่ทั้งเร่าร้อน หอมหวาน และเปี่ยมไปด้วยความกระหายเข้าครอบงำ มือหนาข้างหนึ่งโอบรัดเอวเธอไว้แน่น ดึงร่างบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่างใด ๆ ขณะที่อีกข้างหนึ่งสอดเข้าใต้ชายเสื้อ สัมผัสกับผิวเนื้ออุ่นนุ่มของเธอได้อย่างเต็มฝ่ามือ ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้าสู่ผิวของเธอ ราวกับจะหลอมรวมร่างกายทั้งสองให้เป็นหนึ่งเดียว

“อื้อ...!”

เสียงครางต่ำที่ไม่สามารถควบคุมได้หลุดรอดออกมาจากลำคอของไอวี่ ร่างกายของเธอสะท้านไหวในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งของเขาอย่างไม่อาจห้าม เขารู้เขารู้ดีถึงทุกจุดอ่อน ทุกจุดที่ควรสัมผัส ทุกจังหวะที่ควรกด และทุกกระแสแห่งความเร่าร้อนที่ควรเร่งเร้าให้ปะทุขึ้นมา ทุกสัมผัสของเขาคือคำสั่งที่เด็ดขาด และร่างกายของเธอก็ตอบสนองอย่างสัตย์ซื่อและเชื่องเชื่ออย่างน่าประหลาด

พรึบ

เสื้อผ้าที่บอบบางของไอวี่ถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว เปิดเปลือยร่างกายขาวผ่องในแสงสลัวของเรือนร้าง ชายหนุ่มยืนนิ่งมองเรือนร่างอรชรเบื้องหน้า ดวงตาสีดำสนิทของเขาเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ไม่ปิดบังอำพรางแม้แต่น้อย แววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการอันดิบเถื่อนนั้นทำให้ไอวี่รู้สึกเสียวซ่านไปทั้งร่าง

“สวย...”

เขากระซิบเบา ๆ เสียงของเขาแหบพร่าราวกับคนที่ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไปแล้ว เขากดจูบลงบนหน้าผากเนียน ก่อนจะเลื่อนลงมาจูบตามลำคอระหง แล้วค่อยๆ ไล้ต่ำลงมาที่เนินอกอวบอิ่ม

จากนั้น เขาก็ค่อย ๆ ผลักร่างของไอวี่ลงอย่างแผ่วเบาบนพื้นไม้เก่าแก่ที่อยู่ตรงกลางห้อง เสียงไม้เก่าที่ถูกกดทับส่งเสียงลั่นสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง ทว่าไม่มีสิ่งใดจะสามารถหยุดยั้งมือและริมฝีปากของเขาได้อีกแล้วในเวลานี้

ร่างใหญ่กำยำของเขาโน้มทับลงมาบนร่างกายที่บอบบางของเธออย่างเชื่องช้า ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดลงบนหน้าอกอวบอิ่ม ก่อนที่ริมฝีปากหยักได้รูปจะประทับจูบลงอย่างหนักแน่น ไม่ใช่เพียงแค่จูบ แต่เป็นการดูดเม้มและขบเบา ๆ อย่างกระหาย ปลุกเร้าความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในจนร่างบางต้องแอ่นรับอย่างไม่อาจควบคุมตัวเองได้

มือของเขาไล้ต่ำลงไปตามสะโพกโค้งมน ก่อนจะพลิกร่างของเธอให้นอนคว่ำลงช้า ๆ เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนที่ขาวผ่องราวไข่มุก และรอยนูนของกระดูกสันหลังที่เรียงตัวสวยงาม เขาไล้ริมฝีปากร้อนผ่าวไปตามแนวโค้งนั้น จูบไล่ลงไปช้า ๆ อย่างตั้งใจ ราวกับกำลังสำรวจทุกตารางนิ้วของร่างกายเธออย่างละเมียดละไม

“ไม่”

ไอวี่พึมพำเสียงสั่นสะท้าน เท้าเปลือยเปล่าของเธอบีบเข้าหากัน สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของพื้นไม้เก่าที่แตกต่างจากความร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาอยู่ในใจเธอ

“อย่าเพิ่งบอกว่าไม่ ถ้าเธอยังไม่รู้ว่าฉันจะทำอะไร...”

น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นทว่าเปี่ยมไปด้วยความร้อนแรงในคราวเดียวกัน เขากดสะโพกของไอวี่ลงกับพื้นอย่างมั่นคง แขนอีกข้างหนึ่งยึดรวบข้อมือของเธอไว้เหนือศีรษะอย่างแน่นหนา จนเธอไม่สามารถขัดขืนได้ ก่อนที่เขาจะเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายเข้าหา

ซวบ...

เสียงเนื้อกระทบกันในจังหวะแรกที่ร่างกายของเขาสอดประสานเข้ากับร่างกายของไอวี่ ทำให้เธอสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง เสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาจากลำคอโดยที่เธอไม่อาจห้ามได้ มือของไอวี่จิกลงบนพื้นไม้เพื่อรับแรงกระแทกที่กำลังจะเร่งความเร็วและหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ

“อึก... แรงไป...”

“แต่นี่คือสิ่งที่เธอต้องการ... ใช่มั้ย” เขาตอบเบา ๆ ข้างใบหู ก่อนจะกระแทกสะโพกเข้าหาเธออีกครั้งอย่างรุนแรงและลึกซึ้งจนสุด

เสียงไม้เก่าที่ลั่นระงมจากการเคลื่อนไหวของร่างกายที่สอดประสานกัน ผสมผสานกับเสียงครางที่ปะปนกันไปของทั้งสอง กลายเป็นจังหวะเร้าอารมณ์ที่ไม่มีใครสามารถควบคุมได้อีกต่อไปในเรือนร้างแห่งนี้

เขาไม่หยุด ไม่ผ่อนแรง จังหวะที่เข้าหาเธอนั้นแน่นหนา ลึก และรุนแรงพอที่จะทำให้เธอหลุดออกจากโลกแห่งความเป็นจริงไปสู่ห้วงมิติแห่งความสุขสมอย่างแท้จริง เขาพลิกร่างของเธอขึ้นนั่งบนตักอย่างนุ่มนวล หันหน้าเข้าหากัน มือสองข้างของเขาประคองเอวของเธอไว้แน่น ก่อนที่จะปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายขยับร่างกายตอบสนองตามสัญชาตญาณของตัวเอง

“มองหน้าฉันไว้...”

เสียงนั้นต่ำพร่าและดุดัน ดวงตาสีดำลึกของเขาจ้องมองดวงตาของไอวี่อย่างไม่ลดละ ราวกับสิงสาราสัตว์ผู้ยิ่งใหญ่ที่รอจังหวะสุดท้ายเพื่อขย้ำเหยื่ออันโอชะ แต่เหยื่ออย่างเธอกลับยินยอมพร้อมใจที่จะถูกขย้ำอย่างเต็มที่ เธอกระแทกตัวเข้าหาเขาอย่างไม่หยุดยั้ง ตอบรับทุกจังหวะอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่ง

และเมื่อจังหวะสุดท้ายมาถึง... จุดสูงสุดของความปรารถนาที่พุ่งทะยานเข้าสู่ห้วงฟ้า

ร่างทั้งสองสั่นกระตุกไหวพร้อมกัน เสียงครางแหบต่ำถูกกลืนหายไปกับจูบที่ดูดลมหายใจของกันและกัน

พวกเขาต่างทรุดตัวลงกอดกันแน่นบนพื้นไม้เก่า ร่างกายเปลือยเปล่าที่ซ้อนทับกันเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเงามืดสลัวของเรือนร้างกลางป่าลึก ความอบอุ่นจากร่างกายของกันและกันเป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำ

หลังจากนั้น... เงาร่างของเขาก็อันตรธานหายไป ราวกับความฝันที่เลือนลางไปเมื่อตื่นขึ้น

เหลือเพียงรอยแดงจาง ๆ จากปลายนิ้วที่เคยสัมผัส และแรงครอบครองที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเธอ ไม่รู้จะลบเลือนไปได้เมื่อไหร่...