๓ เรียกใช้เมื่อต้องการ (๒)

ทำเยอะจนด่างพร้อย ไม่คิดว่าตัวเองจะบ้าขนาดนี้ เพราะกับคนอื่นเขาก็ไม่เคยทำแบบนี้หรือแสดงความเป็นเจ้าของเลยสักครั้ง

สงสัยคงเป็นเพราะเมาถึงทำลงไป...

“ไม่ชอบ ฉันเกลียดเธอ” เมื่อได้ข้อสรุปกับตัวเองก็ตอบหล่อนเสียงดัง แต่เหมือนว่าหญิงสาวจะไม่สนใจเท่าไหร่ เธอได้ยินคำนี้จะชินไปแล้ว จึงเลือกจะขยับเข้ามาหาเขาจนสามารถสบตากับอีกฝ่ายในระยะประชิดได้

ไม่มีแผนใดในใจแต่เธอสัญญากับตัวเองว่าจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เขาหลุดมือไป

“แต่เอมชอบพี่นี่คะ” บอกบ่อยจนเขาเอียน ต่างจากคราวนี้ที่หัวใจของไตรเตชินเต้นไม่เป็นจังหวะยามสบตาตอนเอมไอรินบอกชอบ เป็นความรู้สึกประหลาดที่เขาไม่อยากยอมรับกับตัวเอง จึงเลือกจะผลักเธอออกห่างแล้วถามราวเหนื่อยล้า

“ทำไมเธอต้องมายุ่งกับฉันด้วย บอกไปกี่ครั้งก็ไม่เข็ดสักที ชอบให้ฉันเกลียดมากนักหรือไง” บางครั้งก็นึกทึ่งเหมือนกันกับความไม่ยอมแพ้ของหล่อน ขนาดเขาบอกชัดเจนไปหลายรอบแต่เหมือนว่าเธอก็ยังชอบตนเหมือนเดิม

ความแข็งแกร่งด้านจิตใจเขาให้เธอเลย...

“ใครจะชอบให้คนอื่นเกลียด เป็นไปได้อยากให้รักมากกว่า...เปลี่ยนใจมารักกันดูไหมล่ะคะ” คำพูดแสนหวานที่ส่งไปแต่เหมือนจะไม่ถึงเขาเพราะอีกฝ่ายโต้กลับมาทันควัน ซึ่งไม่ได้ทำให้เธอเสียกำลังใจเลยสักนิด กลับมองเขาพลางยิ้มพริ้มอีกต่างหาก

“ไม่!”

“งั้นลองดูไหมล่ะ” หล่อนไม่พูดเปล่าแต่เลือกจะจับลงที่แก่นกายความเป็นชายทันทีแม้ว่าจะมีผ้าห่มคลุมอยู่ก็ตาม เขาถึงกับสะดุ้งสุดตัวไม่คิดว่าหญิงสาวจะทำขนาดนี้ รีบถามเสียงเข้มพร้อมกับเบิกตากว้างกว่าเดิมด้วยความตกใจ

“เธอจะทำอะไร”

“ช่วยพี่ไงคะ...ช่วยให้พี่ไตรตัวโล่ง” ยกยิ้มมุมปากกับแววตาเจ้าเล่ห์อย่างที่เขาไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าตนจะมีมุมนี้ ทว่าเมื่อเริ่มแล้วก็ต้องไปให้สุด จึงเริ่มคลึงที่แก่นกายชายแม้จะมีผ้าหนาคลุมเอาไว้ ก่อนสอดมื้อเข้าไปสัมผัสกับลูกชายของเขาที่ตั้งตรงในยามเช้า ไม่ได้มองแต่สัมผัสนุ่มหยุ่นอุ่นมือเหลือเกิน

“อย่า อ่ะ...อ่า” พยายามจะห้ามปรามหล่อนแต่ไม่รู้ทำไมเสียงที่เปล่งออกมาจึงเบานัก เหมือนไม่หลุดออกจากลำคอด้วยซ้ำ เขาพยายามจะปัดมือหล่อนหนีก็ไม่เป็นผลด้วยซ้ำ หญิงสาวยังคงจับไม่ปล่อยทั้งยังรั้งขึ้นลงอีกต่างหาก

แม้ว่าเธอจะไม่เคยทำมาก่อนแต่คิดว่าเขาน่าจะอ่อนไหวเพียงแค่จับ จึงเดาทางไปก่อนเพราะเห็นสายตาของชายหนุ่มเริ่มจะเคลิ้มไปกับจังหวะที่ตนรูดขึ้นลง ก่อนเธอจะปัดผ้าห่มออกลงไปกองบนพื้น ทำให้ทั้งสองต่างเห็นร่างกายของกันและกันได้ชัดเจน

เธอมองรูปร่างของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างคนใช้แรงงาน ทั้งยังออกกำลังกายเป็นประจำอีกต่างหาก ก่อนสายตาจะละความสนใจจากกล้ามแขนและซิกแพคมายังความแข็งขืนที่ขยายใหญ่สู้มือเสียเหลือเกิน ดวงตากลมมองอย่างสนใจกับสีที่เข้มกับปลายเนื้ออ่อน ค่อยหลุดยิ้มออกแล้วก้มใบหน้าลงไปเพื่อใช้ริมฝีปากแตะส่วนปลาย

“เหมือนไอติมเลยค่ะ ดูสิ...พี่ว่าเหมือนไหม” ไม่พูดเปล่าแต่เลือกจะครอบครองแท่งเนื้อในคราวเดียว โดยระวังฟันไม่ให้ครูดกับแก่นกายชายกลัวว่าเขาจะเจ็บมากกว่าเสียว ถึงไม่เคยทำแต่ก็ตั้งใจเป็นอย่างมาก อยากเป็นนักเรียนดีเด่นบ้างหวังว่าคุณครูจะชื่นชมตัวเอง

“หยุด หยุด อึก อย่าทำ อ่า” แล้วหล่อนก็ทำได้ดีจนเขาส่งเสียงครางไม่หยุด จากตอนแรกที่คิดปฏิเสธไม่ให้เธอทำ กลายเป็นตอนนี้เขาเหยียดขาตรงสองข้าง มือวางบนศีรษะมนแล้วลูบไปมาต่างจากปากที่พร่ำบอกให้หยุด ทำเอาเธอเริ่มได้ใจห่อปากบีบความเป็นชายแน่นขึ้นค่อยผละออกเพื่อสบตาเขา พร้อมใช้วาจาที่ยิ่งทำให้คนฟังเตลิดได้ง่ายกว่าเดิม

“ปากบอกอย่าแต่แข็งสู้มือมากเลยนะ เอาเป็นว่าแตกในปากได้เลยนะคะ เอมอยากรู้ว่ารสชาติของพี่เป็นยังไง” พูดไม่พอยังก้มลงครอบครองความเป็นชายของอีกฝ่าย เร่งเร้าจังหวะด้วยปากของตัวเอง ยิ่งเห็นใบหน้าคมเหยเกเท่าไหร่ก็ยิ่งมีความสุขมากกว่าเดิมที่ทำให้เขาตกอยู่ในเงื้อมมือของตัวเองได้

เป็นครั้งแรกที่หล่อนสามารถควบคุมอีกฝ่ายได้...

ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเกิดขึ้นจริงด้วยซ้ำ

“อึก อ่า...พอได้แล้ว!” สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหวรีบดันใบหน้าหวานออกพร้อมกับน้ำสีขุ่นที่ไหลออกมาในเวลาต่อมา เธอถอนตัวออกมาทันหรืออีกเหตุผลคือเป็นเขาที่ผลักออกจึงไม่ได้ชิมว่ารสชาติของมันเป็นอย่างไร

กระนั้นน้ำสีขุ่นก็ยังไหลเปื้อนใบหน้าหวาน จนเธอต้องปาดออกก่อนจ้องตาเขาแล้วชิมเป็นครั้งแรก โดยที่ไตรเตชินไม่คาดฝันมาก่อนจึงต้องเธอตาโต

“ไม่ลองแตกในปากดูล่ะคะ หรือกลัวว่าจะติดใจจนต้องเรียกใช้งานทุกวัน” บอกชายหนุ่มหน้าซื่อตาใสจนเขาถึงกับอึ้งพูดไม่ออก ในหัวคิดไปต่างๆ นานาว่าหล่อนเคยทำแบบนี้กับใครหรือเปล่า เหตุใดจึงได้เชี่ยวชาญในการทำให้คนอื่นเสียสติได้ขนาดนี้

ต้องบอกว่าหล่อนเก่งมากจริงๆ ทำเอาเขาแทบคลั่งเลยล่ะ...

“ออกไป” สั่งเสียงเข้มแล้วเธอก็ไม่คิดจะรั้งอยู่ เหมือนรู้ว่าช่วงเวลาไหนควรรุกและตอนไหนควรจะถอย

ควรให้เวลาเขาอีกหน่อย เพราะเรื่องเมื่อคืนยาวมาถึงตอนเช้าคงทำให้ไตรเตชินสับสนมากพอแล้ว อย่างน้อยก็ต้องถอยเพื่อคอยตั้งรับ

“ถ้าต้องการก็เรียกได้นะคะ” ลุกยืนโดยหันหลังให้เขา ค่อยหันมาบอกเจ้าของห้องแล้วหยิบเสื้อผ้าที่หล่นเกลื่อนพื้นมาสวม จนร่างกายเปลือยเปล่ามีเสื้อผ้าพอให้คนมองหายใจสะดวกบ้าง เมื่อครู่เขาจ้องเธอตาไม่กระพริบด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้เหมือนจะเปลี่ยนอารมณ์อย่างฉับพลัน เพราะรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตกหลุมพรางของผู้หญิงตรงหน้า เขาจึงรีบปกป้องตัวเองอย่างรวดเร็ว

ด้วยการพูดทำร้ายจิตใจเธอ...

“อยากเป็นมากเหรออีตัวน่ะ ผู้หญิงดีๆ เขาไม่เสนอตัวให้ผู้ชายแบบเธอหรอก เพราะเขารู้ว่าคุณค่าของตัวเองอยู่ตรงไหน ไม่ใช่คนที่เห็นแก่เงินอยากได้ผู้ชายจนตัวสั่น ถึงฉันจะเอาเธอก็แค่ระบายความใคร่เท่านั้นแหละ อย่าคิดหวังว่าจะมาเป็นเมียตบแต่งออกหน้าออกตาเลย...เพราะคนอย่างเธอไม่คู่ควร” ไม่รู้ว่าคำพูดของเขาแรงเกินไปหรือเปล่า แต่มันก็ทำให้หล่อนเงียบได้ทันที