๒ เสนอตัว (๒)

ผ่านไปแค่วันเดียวเขาก็เผยอีกด้านให้เธอเห็น มีความสุขจนหุบยิ้มแทบไม่ได้ เริ่มสนุกกับการอยู่ที่นี่บ้างแล้ว จนกระทั่งพี่เจียวซึ่งเป็นหนึ่งในแม่บ้านพาเธอไปทำงานยังไร่ข้าวโพด ช่วยเก็บเกี่ยวผลผลิตทั้งวันกลางแดดจ้าทำเอาหล่อนแทบหมดแรง ตัวแดงก่ำเหมือนลูกหนูเพิ่งคลอดจนต้องมานั่งพักหลบแดดพลางสูดยาดมไปด้วย

จากที่เคยคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งก็ต้องเปลี่ยนความคิดทันที เหมือนว่าต้องปรับตัวอีกเยอะกว่าจะชินกับงานที่นี่ได้

กลับมาถึงบ้านก็ไม่มีแรงจะทำอะไรทั้งสิ้น เธอเลือกอาบน้ำแล้วนอนพักผ่อนในห้องของตัวเอง ลงกลอนแน่นหนาเพื่อไม่ให้เจ้าของบ้านมาก่อกวน คิดว่าเขาต้องดูถูกหล่อนอย่างแน่นอนที่ทำงานหนักไม่ได้เหมือนอย่างเคยแสดงเอาไว้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้คนที่ตกอยู่ในห้วงนิทราสะดุ้งตื่น เหลียวมองนาฬิกาพบว่าเป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว หล่อนรีบผุดลุกนั่งอย่างรวดเร็ว ไม่คิดว่าตัวเองจะนอนนานขนาดนี้ หายง่วงเป็นปลิดทิ้งแล้วเดินไปเปิดประตู

“คะ มีอะไรเหรอคะ” เจอกับแม่บ้านที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ป้ามาเรียกไปกินข้าว เห็นไม่ออกมาสักที...ทำงานเหนื่อยล่ะสิ” รู้ทันจึงได้ปล่อยให้หล่อนพักผ่อนนานขนาดนี้ หญิงสาวเห็นอย่างนั้นก็พยักหน้าถอนหายใจโล่งอก ตอนแรกคิดว่าเป็นไตรเตชินที่มาเยาะเย้ยหล่อนเสียอีก ค่อยโล่งอกหน่อยที่เป็นคุณป้าแม่บ้าน

“ค่ะ มากเลยค่ะ”

“งั้นไปกินข้าวกัน” รีบเดินตามออกมาแล้วปิดประตูรวดเร็ว เหมือนว่าทุกคนจะนั่งรอเธอเพียงผู้เดียว เอมไอรินเห็นอย่างนั้นก็เกรงใจรีบเข้ามาร่วมวงด้วย รับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยเธอไม่ถือตัวเลยสักนิด

คนในบ้านต่างทราบถึงการมาของหญิงสาว ตอนแรกคิดว่าจะมานั่งตำแหน่งคุณผู้หญิงของบ้านเสียอีก แต่ดูจากการที่เจ้านายให้นอนห้องข้างล่าง แล้วยังสั่งทำงานหนักก็ทราบทันทีว่าเธอเป็นเพียงแค่ลูกจ้างเหมือนกัน

กระนั้นทุกคนก็ยังให้ความเคารพเหมือนเดิม อาจด้วยกริยามารยาทหรือหน้าตางดงามหมดจดก็เป็นได้ มีคนงานชายเมียงมองหล่อนหลายคนกลับไม่กล้าเข้ามาจีบ เพราะรู้ว่าเป็นคนของไตรเตชินใครจะกล้ายุ่งด้วย

“พี่ไตรไปไหนเหรอคะ” ชะโงกหน้าไปทางห้องรับประทานอาหารเห็นว่าไม่มีใครอยู่ หรือเขากินข้าวอิ่มจนขึ้นห้องแล้ว นึกเสียดายที่ไม่ได้เจอหน้าชายหนุ่มที่ตัวเองคิดถึง วันนี้ทำงานทั้งวันพบเขาเพียงแค่ตอนเช้าเท่านั้นเอง

ว่าแล้วก็คิดถึงอีกฝ่ายเหมือนกัน...

“เข้าจังหวัดจ้ะ อีกหลายวันกว่าจะกลับ ไปส่งของแล้วก็คงอยู่กับเพื่อนตามประสาคนโสดนั่นแหละ” พยักหน้ารับทราบแล้วอดไม่ได้ที่จะเสียดายอยากไปด้วย หล่อนไม่ทราบมาก่อนว่าเขาจะเข้าเมือง ไม่เช่นนั้นก็คงตามไปด้วยแล้ว

ถึงจะเสียดายแต่เธอก็กินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย เหมือนว่าข้าวจานเดียวจะไม่เพียงพอสำหรับคนใช้แรงงานมาทั้งวัน จึงขอเพิ่มอีกจานจนคนในครัวต่างเอ็นดูหล่อนเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าหน้าตาสวยแล้วจะเข้ากับคนอื่นได้ดี ไม่ถือตัวเลยสักนิดเดียว

คิดแล้วก็อยากให้มาเป็นเจ้านายอีกคนของตนเหมือนกัน ไม่รู้ว่าทั้งคู่จะลงเอยกันหรือเปล่า

รับประทานอาหารอิ่มก็ช่วยเหล่าคุณน้าคุณป้าทำความสะอาดครัว ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยจึงไปเดินเล่นเพื่อย่อยอาหาร น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาไม่อยู่บ้าน ไม่อย่างนั้นป่านนี้หล่อนคงได้พูดคุยคลายเหงาสักหน่อย แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ต้องการคุยกับตนก็ตาม

ในแต่ละวันผ่านไปเธอก็ยังทำงานแข็งขันเหมือนเดิม เรื่องของเอมไอรินถูกรายงานให้เขาทราบเป็นระยะ จากผู้จัดการไร่ที่เห็นว่าเธอขยันทำงานเป็นอย่างยิ่ง แล้วก็เข้ากับคนอื่นได้เป็นอย่างดี มีผู้ชายหลายคนเข้ามาทำความรู้จักด้วยก็ถูกหล่อนกันเอาไว้ในสถานะเพื่อนเท่านั้น

ไม่แปลกใจที่มีคนเข้ามาชอบหล่อน หน้าตาดีขนาดนี้ไม่มีใครชอบสิแปลก เพียงแต่คนพวกนั้นคงไม่ทราบว่านิสัยแท้จริงของเธอเป็นเช่นไร แค่คิดก็แสยะยิ้มพลางส่ายหน้าระอา

ใครจะชอบก็ชอบไปเถอะ เขาคนหนึ่งที่ไม่มีวันชอบเธอเป็นอันขาด

“หนูเอมกลับมาแล้วเหรอ” แม่บ้านทักทายคนที่เพิ่งกลับเข้าบ้านหลังทำงานตากแดดมาทั้งวัน แก้มนวลแดงก่ำจากการถูกไอแดดแผดเผา เธอยิ้มให้อีกฝ่ายพลางพยักหน้าเป็นการตอบ เหนื่อยจนอยากล้มตัวลงนอนแต่เลือกหยิบน้ำมาดื่มแก้กระหาย

แค่เดินไปกลับแต่ละวันก็เหนื่อยแล้ว สงสัยคงต้องหาตัวช่วยอย่างจักรยานหรือจักรยานยนต์มาใช้บ้าง “กินขนมหน่อยไหม” เกือบห้าวันที่เขาไม่อยู่เธอขลุกอยู่ในครัวตลอด จนตอนนี้มีบรรดาแม่บ้านเป็นญาติไปแล้ว

“กินค่ะ” ยิ้มกว้างพลางเดินเข้าไปหยิบขนมมากินอย่างเอร็ดอร่อย เหมือนจะกินดีอยู่ดีจนรอบเอวเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

แต่หล่อนก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่เพราะอย่างไรก็เผาผลาญด้วยการทำงานทั้งวันอยู่แล้ว เธอจะกินเยอะกว่าปกติก็ไม่แปลก

“คุณไตรกลับมาแล้ว...” พูดไม่ทันจบร่างบางก็รีบวิ่งออกจากห้องครัวอย่างรวดเร็ว

ปากอวบอิ่มแย้มยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เคี้ยวขนมแล้วเดินเข้ามาในส่วนห้องโถงของบ้าน พลันได้ยินเสียงเท้าก้าวลงจากบันไดก็หันไปมอง พบร่างสูงลงมาพอดีจึงเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ”

คนเพิ่งมาถึงมองหน้าเธอที่ส่งยิ้มให้กันก็ต้องชะงัก