๑ แม้ว่าเธอจะไม่มองกัน (๔)

ขณะที่เจ้าของบ้านแสดงท่าทีฉุนเฉียวอย่างเห็นได้ชัด ตักอาหารเข้าปากคำใหญ่แล้วเคี้ยวราวแค้นเคืองกันนักหนา แต่มีหรือที่ร่างบางจะสนใจ เลือกจะรับประทานกับข้าวแสนอร่อยตรงหน้าด้วยความหิวจนข้าวหมดจานก็ขอเพิ่ม ไม่ได้รักษาท่าทีหรือกริยายามอยู่ต่อหน้าร่างหนาสักนิด

ทำให้เขามองด้วยความสนใจ คิดว่าเธอจะกินน้อยเรื่องเยอะเสียอีก แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะกินง่ายอยู่ง่ายกว่าที่คิดเอาไว้

เธอไม่ได้สนใจเขามีเพียงไตรเตชินที่เผลอมองจนแทบไม่ได้รับประทานอาหารด้วยซ้ำ เพราะสายตาเอาแต่จ้องรุ่นน้องร่วมสถาบัน จนเธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากลับจนเขาต้องรีบเสมองทางอื่นอย่างรวดเร็ว ตักอาหารเหมือนเมื่อครู่ไม่ได้มองหล่อน

“มองหน้าเอมทำให้พี่ไตรกินข้าวอร่อยขึ้นเหรอคะ...ดีจัง” พอจะรับรู้ว่าถูกมองแต่ไม่มั่นใจว่าด้วยสายตาแบบไหน เธอก็ขอเข้าข้างตัวเองก่อนแล้วกันว่าเขากำลังสนใจ

“หึ แค่มองเพราะไม่เคยเห็นคนหน้าด้านมากกว่า ฉันไล่ก็ยังไม่ยอมไป” โต้กลับอย่างเผ็ดร้อนไม่ลดราวาศอกเลยสักนิด เธอได้ยินก็ยังคงยิ้มให้เขาถึงดวงตาจะเศร้าที่ตนเองไม่เป็นที่สนใจก็ตาม ต้องเรียกพลังใจกลับมาโดยเร็วที่สุด

“บอกแล้วไงว่าเอมอยากอยู่กับพี่ไตร อีกอย่างพี่ไตรก็ต้องการตัวขัดดอกไม่ใช่เหรอคะ...เอมเป็นให้แล้วไง พี่ยังต้องการอะไรอีกล่ะ” เท้าแขนกับโต๊ะพลางจ้องเขาแล้วไล่ต้อนให้จนมุม แล้วชายหนุ่มก็จนคำจะเอ่ยเพราะเธอพูดจริงเรื่องตัวขัดดอก

แต่คนที่เขาต้องการไม่ใช่เอมไอรินสักหน่อย!

เธอต่างหากที่ฉวยโอกาสแล้วเข้ามาสวมรอย คิดแล้วก็ยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิม ถ้าไม่มีหล่อนป่านนี้ตนก็คงได้อยู่กับอนามิกาแล้ว

“กินเยอะๆ นะคะพี่ไตร” เมื่อเขาไม่ตอบเธอก็เลือกจะไม่พูดอะไรอีก ตักอาหารให้ชายหนุ่มพลางแย้มยิ้มมีความสุข คล้ายสุขใจที่ได้หยอกเย้าให้เขาโมโหเล่น

ทั้งที่ความจริงอยากได้รับสายตาหวานจากอีกฝ่ายแท้ๆ

“ฉันไม่กิน...กินไม่ลง อยากกินก็กินไปคนเดียวเถอะ” หยิบน้ำมาดื่มจนหมดแก้วแล้วลุกจากเก้าอี้เพื่อเดินขึ้นชั้นสอง ปล่อยหญิงสาวให้นั่งอยู่คนเดียว

เขาแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบกัน ส่วนเธอก็ไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะใจไตรเตชินได้หรือเปล่า

ถ้าเป็นอนามิกาเขาจะใจอ่อนให้บ้างไหมนะ...

“อย่าไปคิดเลย กินข้าวดีกว่า” ไม่ว่าจะเครียดแค่ไหนอาหารจะช่วยได้เสมอ เธอจึงกินข้าวจานที่สองจนหมดแล้วช่วยแม่ครัวเก็บโต๊ะ ค่อยกลับไปนอนในห้องเพราะเหนื่อยจากการทำงานช่วงเย็น พรุ่งนี้ต้องเก็บแรงเอาไว้เพื่อทำงานไร่

แสดงให้เขาเห็นว่าคนอย่างเอมไอรินก็ทำงานเก่งเหมือนกัน

ตื่นเช้าโดยไม่ต้องให้ใครมาปลุก เธอพับที่นอนเรียบร้อยก็บิดขี้เกียจพลางยืดเส้นเล็กน้อย หันมองนาฬิกาเพิ่งตีห้าเท่านั้นแต่เหมือนแม่บ้านจะตื่นกันแล้ว ตัดสินใจไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วเข้าช่วยงานครัวสำหรับอาหารเช้าและอาหารที่ต้องไปส่งคนงาน

เสร็จเรียบร้อยหมดทุกอย่างค่อยไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เห็นว่ายังไม่สายถึงได้มานอนเล่นในห้องส่วนตัว เมื่อคืนหลับสนิทแทบไม่ฝันจึงตื่นมาด้วยความสดชื่นกว่าปกติ การเปลี่ยนที่นอนไม่มีผลต่อเธอสักนิด

“นอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน คนอื่นเขาทำงานกันหมดแล้ว...ลุก!” เสียงที่ดังเหนือศีรษะปลุกให้เธอตื่น เผยอปากกว้างที่พบเขาในห้องนอนของตัวเอง

ไตรเตชินเข้ามาได้อย่างไร!