ตำรวจหนุ่มหลงเด็ก 5

​"ฉันเก็บแหวนวงนี้ไว้ในกระเป๋าตลอดเวลาที่ลงพื้นที่..." พิชิตสบตานิสิตสาวด้วยความจริงใจทั้งหมดที่มี "ฉันตั้งใจจะเอามาให้เธอในวันที่เธอสอบติด เพื่อบอกว่า... ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นตัวเลือก หรือเป็นเด็กแก้ขัดเลยแม้แต่วินาทีเดียว"

​พิชิตบรรจงเอาบัตรนักเรียนยัดใส่กระเป๋าเสื้อของเธอคืน แล้วค่อยๆ คว้ามือซ้ายของปานวาดขึ้นมา สวมแหวนทองคำขาววงนั้นเข้าที่นิ้วนางอย่างนุ่มนวล

​"ผู้กอง..." ปานวาดพึมพำ เสียงสั่นพร่า หัวใจที่เคยโกรธขึ้งพองโตขึ้นมาจนจุกอก

​"เด็กม.ปลายหัวรั้นที่ชอบโดดเรียนคนนั้น... เธอขโมยหัวใจผู้กองคนนี้ไปตั้งนานแล้วนะ" พิชิตโน้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโดนกัน เบากระซิบประโยคหวานหยดข้างหู "ต่อให้มีผู้หญิงที่สวยกว่านี้ หรือเป็นผู้ใหญ่กว่านี้เดินเข้ามาอีกร้อยคน... ในสายตาของพิชิต ก็มีแค่ปานวาดคนเดียวเท่านั้น"

​ปานวาดมองแหวนบนนิ้วนางสลับกับดวงตาอบอุ่นของผู้กองหนุ่ม ความหึงหวงและความน้อยใจก่อนหน้านี้ละลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวานชื่นที่เอ่อล้นอยู่ในอก

​"ง้อง่ายไปหน่อยมั้งคะ..." ปานวาดอมยิ้มแก้มแดงฉาน แกล้งค้อนใส่เขาเบาๆ

​"ถ้าง้อง่าย... งั้นขอทำโทษคนหึงโหดหน่อยได้ไหมครับ?"

​พิชิตยิ้มแพรวพราว ก่อนจะประคองใบหน้าหวานขึ้นมารับจูบอันอ่อนหวานและเนิ่นนานใต้แสงไฟหน้าคอนโด เป็นการยืนยันคำสัญญาและความรักที่ก้าวข้ามผ่านทุกอุปสรรคและช่องว่างของวัยอย่างสมบูรณ์แบบ

เสียงประตูห้องพักบนชั้นสิบหกปิดลงพร้อมเสียงล็อกก๊อกแก๊ก บรรยากาศภายในห้องคอนโดหรูสงบเงียบ มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากนอกสกายไลน์เมืองที่ลอดผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามากระทบเรือนร่างของทั้งสองคน

​ปานวาดยังไม่ทันได้เปิดสวิตช์ไฟกลางห้อง ร่างบางในชุดเดรสสั้นก็ถูกแผ่นหลังชิดเข้ากับผนังห้องอย่างนุ่มนวล โดยมีผู้กองหนุ่มก้าวตามมารกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขน ลมหายใจอุ่นร้อนของพิชิตเป่ารดตรงผิวกายเนียนบริเวณซอกคอ จนปานวาดต้องขนลุกซู่ด้วยความวาบหวาม

​"ยังโกรธอยู่อีกไหมครับ?" พิชิตกระซิบถามเสียงพร่าต่ำ มือหนาประคองเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอขยับหนีไปไหน

​"แหวนก็สวมให้แล้ว... จูบหน้าคอนโดก็จูบไปแล้ว ยังจะถามอีกเหรอคะ" ปานวาดพึมพำช้อนสายตาขึ้นมองเขาในความมืดสลัว แก้มสองข้างร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย "แล้วใครอนุญาตให้เข้าห้องมาด้วยเนี่ย ผู้กองฉวยโอกาสชัดๆ"

​"ก็แฟนผู้กองยังงอนไม่หายสนิทนี่ครับ... ตำรวจก็ต้อง 'คุมพฤติกรรม' จนกว่าคนเก่งจะยอมยิ้มหวานๆ ให้จริงไหม?"

​พิชิตยิ้มแพรวพราวพลางโน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ปลายจมูกโด่งเข้ากับแก้มใสนุ่ม ร่างบางเกร็งวูบเมื่อริมฝีปากหนาค่อยๆ เลื่อนลงมากดจูบเบาๆ ที่ลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่า ลากผ่านสายเดรสเส้นเล็กอย่างเชื่องช้า ละเลียดความหวานอย่างใจเย็นจนปานวาดต้องยื่นมือไปเหนี่ยวรั้งบ่ากว้างของเขาไว้เพื่อประคองตัว

​"ผะ...ผู้กองคะ..." ปานวาดเรียกเสียงแผ่วสั่น หัวใจเต้นระทึกจนแทบทะลุออกมานอกอก "ไหนบอกแค่จะมาส่งไงคะ..."

​"เปลี่ยนใจแล้วครับ" พิชิตอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย ทำเอาปานวาดส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบใช้สองแขนเรียวเกี่ยวคอชายหนุ่มไว้แน่น

​พิชิตสาวเท้าก้าวตรงไปยังเตียงกว้างกลางห้อง แล้วค่อยๆ วางร่างเล็กลงบนฟูกนุ่มอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้างๆ ยื่นมือไปกุมมือซ้ายของเธอขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือลูบไล้แหวนทองคำขาวบนนิ้วนางของเธออย่างอ่อนโยน

​ดวงตาคมคายคู่นั้นจ้องมองปานวาดด้วยความรักและคิดถึงอย่างเปิดเผย ไม่มีคราบความตึงเครียดของตำรวจหนุ่มเหลืออยู่เลย มีเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่คลั่งรักเธอจนหมดหัวใจ

​"รู้ไหมว่าตลอดเวลาที่หายไป... ฉันคิดถึงเธอแค่ไหน" พิชิตพูดเสียงนุ่ม พลางยกมือเรียวของเธอขึ้นมากดจูบลงบนหลังมือหนักๆ "ทุกคืนที่ลืมตาขึ้นมาในป่า หรือช่วงเวลาเสี่ยงชีวิต... ภาพรอยยิ้มของยัยตัวแสบคนนี้มันลอยเข้ามาตลอด จนฉันต้องบอกตัวเองว่า 'ตายไม่ได้เด็ดขาด' เพราะยังมีเด็กหัวรั้นรอให้กลับมาคุมพฤติกรรมอยู่"

​คำสารภาพอันหวานหยดและจริงใจทำเอาน้ำตาแห่งความซาบซึ้งเอ่อล้นขอบตาปานวาด ความน้อยใจทั้งหมดละลายหายไปไม่เหลือหักล้าง ปานวาดขยับตัวเข้าหาอ้อมอกกว้าง ซบหน้าลงกับอกแกร่งที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของเขา

​"หนูก็คิดถึงผู้กองค่ะ..." ปานวาดกระซิบตอบเบาๆ "คิดถึงจนแอบร้องไห้คนเดียวตั้งหลายครั้ง นึกว่าผู้กองจะทิ้งหนูไปจริงๆ แล้วซะอีก"

​"ไม่มีวันทิ้งครับ" พิชิตกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น กอดประคองร่างบางไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอเป็นแก้วเจียระไนแสนล้ำค่า "ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าปานวาดจะเรียนมหา'ลัย จะโตขึ้นอีกแค่ไหน หรือมีผู้ชายคนไหนเข้ามาจีบ... ผู้กองคนนี้ก็จะคอยตามหึง ตามเฝ้า และรักปานวาดแค่คนเดียวตลอดไป"

​ปานวาดเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานที่สุดให้อีกฝ่าย ก่อนจะเป็นฝ่ายยืดตัวขึ้นจูบซับที่คางคมของชายหนุ่มเบาๆ เป็นการตอบรับคำสัญญา

​"งั้นคืนนี้... ผู้ปกครองต้องอยู่คุมพฤติกรรมหนูทั้งคืนเลยนะคะ ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด"

​พิชิตหลุดยิ้มละมุน นัยน์ตาทอประกายความสุขอย่างที่สุด ก่อนจะโน้มตัวลงประทับริมฝีปากจูบอันอบอุ่นและลึกซึ้งลงบนริมฝีปากบาง ค่ำคืนอันยาวนานเต็มไปด้วยความหวานชื่นและอุ่นไอรักที่อบอวลไปทั่วทั้งห้องพัก

จบบริบูรณ์