บทที่ 2 เจ้าของไวน์

บทที่ 2 เจ้าของไวน์

“NGO CLUB TWO ไนท์คลับเลาจน์สถานบันเทิงครบวงจรที่ติด 10 คลับที่ดีที่สุดในกรุงเทพที่จะพาคุณปาร์ตี้แบบสุดเหวี่ยง…”

มินตราเหลือบดวงตาภายใต้แว่นสีชามองไปยังกำแพงด้านข้างที่มีเสียงโฆษณาดังออกมาทั้งที่ไม่มีลำโพงปรากฏอยู่สักตัว

นั่นหมายถึงการออกแบบที่ทันสมัยและที่นี่ตั้งแต่รถเลี้ยวเข้ามาในอาคารแห่งนี้ก็สัมผัสได้ถึงความหรูหราและส่วนตัว ดูน่าค้นหาแบบมีมิติลี้ลับ

“เป็นไง ที่นี่โอเคอย่างที่ฉันบอกเลยไหม?”

เจ้าของเมมเบอร์หกหลักสวมกอดลำแขนเธอและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงรื่นเริงเป็นพิเศษ

“ก็ดี…” มินตราตอบกลับเสียงเบาและเดินสาวเท้าบนรองเท้าส้นสูงสี่นิ้วเปิดหน้าตามบริกรในชุดสูทสุดดูดีนั่นไป

“แค่ก็ดีเหรอ…วันนี้ที่นี่มีงาน เสียดายที่แกไม่แต่งตัว”

ยลดากระซิบกระซาบและชายตาแลมองไปตามทางเดินที่พวกเราสี่คนกำลังเดินเข้าไป

ความเป็นส่วนตัวที่นี่เรียกว่าชั้นนำ แต่เมื่อเข้าไปโซนด้านในแล้วนั่นคืออีกเรื่องหนึ่ง

“แกจะว่าฉันไม่สวยเหรอ?” มินตราถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก เพราะตอนนี้ความสนใจของเธอกลับจดจ่ออยู่กับสถานที่แห่งนี้มากกว่า

ทางเดินที่พวกเขากำลังเดินผ่านดูเหมือนประตูสู่โลกใบใหม่ โลกที่เงียบสงัดจนแทบไม่ได้ยินเสียงเพลงจากภายใน

ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าข้างในคือคลับ อาจไม่มีใครเชื่อเลยว่าที่นี่จะเป็นสถานที่แบบนี้

“ใครมันจะไปกล้าว่าน้องมินคนสวยของแม่คะ คิดดูสิขนาดหนูใส่กางเกงยีนปอน ๆ กับเสื้อแขนกุดธรรมดา ผมก็มัดรวบสวมหมวกแก๊ปและใส่แว่นตาสีชาแบบนี้ มีตรงไหนบ้างไม่ดูดี แค่นี้ก็ดูสวยดูรวยมากละค่ะ”

“กางเกงปอน ๆ ของมันตัวละกี่หมื่นเหอะ” พิชานันท์เดินนำไปกับเนตรนภาแล้วก็ยังไม่วายจะหันมาแขวะเพื่อน

“มินแต่งตัวแบบไหนก็สวย แต่พราวว่ากางเกงตัวนี้มันเหมือนเปื้อนสนิม…”

เนตรนภาเป็นคนค่อนข้างเนี้ยบ เธอไม่ค่อยปลื้มอะไรที่มันเลอะเทอะจึงพยายามอย่างมากที่จะเข้าใจแฟชั่นของเพื่อนสนิท

“โอ๊ย! นังพราว! ไอ้พีชตีปากมันสิ!” พิชานันท์ก็ยิ้มแทนที่จะทำอย่างที่ยลดาว่าเพราะตัวเธอเองก็คิดแบบนั้น

มินตราบอกจะมาหาผัวใหม่แต่ดูมันแต่งตัวเหมือนแค่หาที่กินเหล้ามากกว่า

มินตราหลุดหัวเราะก่อนจะกางแขนออกและเนตรนภาก็วิ่งมาโอบเอวเธอและกระแซะร่างสูงของยลดาให้หลุดออกจากวงโคจร

“คุณโยชิสวัสดีครับ ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”

เสียงทุ้มของใครสักคนดังขึ้นจากด้านหลัง ในขณะที่พวกเรากำลังลังเลว่าจะขึ้นไปดื่มสังสรรค์กันในห้อง VIP ที่จองไว้ หรือจะอยู่ด้านล่างเพื่อสนุกกันที่หน้าเวทีกันก่อน

“สวัสดีค่ะคุณอั๋น เราไม่เจอกันนานจริง ๆ ค่ะ”

ฝ่ามือขาวสะอาดยื่นออกมาตรงหน้ายลดา และเธอก็ไม่รอช้ารีบจับมือทักทายกลับอย่างเป็นมิตรเกินเบอร์ทันที

“ยินดีต้อนรับครับ คุณพราวฟ้า คุณพีช และคุณ…”

ผู้จัดการคลับเอ่ยทักทายผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนหันหลังอยู่หน้าบาร์ แต่เธอไม่ได้สนใจคำทักทายของเขา

เพราะสายตากำลังจับจ้องไปที่เครื่องดื่มที่ซอมเมอลิเยร์ประจำคลับกำลังแนะนำให้เธอ

“นั่งข้างล่างก่อนนะ พวกแกไปกันเลย ฉันขออยู่ตรงนี้ก่อนแป๊บ” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นตัดบทเพื่อนที่ตั้งนานแล้วยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะนั่งดื่มกันที่ไหน

เธอจึงเลือกที่จะปล่อยให้เพื่อนสนิทไปสนุกกันก่อน

“งั้นนั่งข้างล่างก่อนดีกว่าค่ะ” ยลดาพูดพร้อมส่งสายตาแพรวพราวไปยังคุณอั๋น

“คุณอั๋นพอจะหาที่ส่วนตัว ๆ ให้โยหน่อยได้ไหมคะ? วันนี้มีงานคนก็เยอะเหลือเกิน”

เธอพูดไปพร้อมกับเก็บเส้นผมทัดใบหูอย่างเกรงใจแต่เรื่องจริงใครบ้างจะไม่รู้จักยลดาเพราะไม่ว่าจะทุกแพลตฟอร์มในสังคมออนไลน์และหน้าทีวี ยลดาคนนี้คือหนึ่งในผู้มีอิทธิพล

ผู้จัดการร้านเข้าใจทั้งภาษากายและความหมายในประโยคจึงยิ้มรับตอบกลับอย่างยินดี

“ได้ครับ เชิญทางนี้…”

ยลดายิ้มกว้างก่อนจะเบนหน้าไปหาเพื่อนสนิททั้งสองให้เดินตามผู้จัดการร้านไปก่อน ส่วนตัวเธอนั้นหมุนตัวกลับมาหาเพื่อนสนิท

“คุณอั๋นเขาเป็นผู้จัดการร้านที่นี่ เมื่อกี้แกเสียมารยาท…”

มินตรายิ้มเล็ก ๆ ส่งไปให้เพื่อนก่อนจะปรายสายตากลับมาบนเคาน์เตอร์บาร์ข้างหน้า

“เขาเป็นผัวแกเหรอ?”

“อีบ้าก็พูดไป!”

“สาบานให้ฟ้าผ่าตรงนี้ว่าแกไม่ได้อยากจะกินเขา”

ยลดาได้ยินก็จิ๊ปากอย่างนึกมันเขี้ยว จึงกระเถิบเข้าไปใกล้คนที่รู้ทันไปหมดทุกอย่าง

มินตราเอียงหน้าไปมองหน้าอกอวบอิ่มของเพื่อนที่เพิ่งจะอัปไซซ์มาใหม่ ก่อนที่เธอจะเอาศอกถูสัมผัสเบา ๆ

“ก็นิ่มดีนะ สมกับที่เจ็บตัว” ยลดาเริ่มหงุดหงิดแย่งขวดไวน์ในมือเพื่อนสนิทและเอาไปวางไม่ไกลนัก

“ไอ้อยากกินเขาฉันก็อยากกินเขา! แต่นี่! ฉันพาแกมาหาผู้ใหม่นะแกมาสนใจอะไรกับไอ้ไวน์พวกนี้เนี่ย ไปกับฉันตรงนู้นผู้ชายบานเลยไป!”

ยลดากัดฟันพูดกับมินตราจริงจังแบบสุด ๆ แต่มินตรากลับถอดแว่นสีชาวางไว้บนเคาน์เตอร์แทน

มินตราเป็นพวกหน้าบางและเธอในสภาพตอนนี้ก็ไม่พร้อมจะเจอใคร แต่ในเมื่อเพื่อนเลือกที่นี่เธอก็เชื่อใจเพื่อน

นั่นคือเธอก็ไว้ใจยลดาถึงขนาดถอดแว่นที่สวมใส่ออกเพราะต้องการเป็นตัวเอง

“แกรู้ไหมว่าไอ้ไวน์พวกนี้ที่แกบอก ถึงมีเงินก็ซื้อไม่ได้ แต่ที่นี่มีให้ฉันกิน…”

“แกกำลังจะบอกว่าไอ้ไวน์แดงพวกนี้น่าสนใจกว่าผู้ชายที่ฉันกำลังจะแนะนำให้แกรู้จักงั้นเหรอ?”

“นั่นเท่ากับแกดิวผู้ชายไว้ให้ฉันแล้วงั้นสิ?” ยลดาถอนหายใจคว่ำปาก เพราะเบื่อคนรู้ทัน!

“ก็ไม่ได้ดิวใครไว้ คือฉันก็ไม่ยุ่งอยู่แล้วเรื่องส่วนตัว แกจะเลือกจะคุยจะคบจะนงจะนาบอะไรกับใคร ฉันก็แค่ลงรูปใน Close Friend และบอกว่าอยู่ที่นี่”

“Close Friend ของแกก็คือ Public ทั้งประเทศแล้วไหม?”

มินตราหันไปคว้าขวดไวน์ใกล้มือตรงหน้าและเธอก็ดื่มด่ำกับมันอีกครั้ง

“สรุปว่าจะนั่งตรงนี้ก่อนใช่ไหม?” ยลดาเห็นดวงตาที่ยังคงบวมอยู่ของมินตราและก็ถอนหายใจอย่างยอมแพ้

ดวงตาของเพื่อนที่มันยังคงบวมอยู่เล็กน้อยจากการร้องไห้อย่างหนัก ยลดาจึงเลือกที่จะตามใจมินตรา

“งั้นแกก็อยู่ตรงนี้กับไอ้ไวน์แดงที่แกสนใจไป…”

“ฉันไม่ได้สนใจไวน์แดง”

“แล้วแกสนใจอะไร?”

“สนใจเจ้าของไวน์แดง”

“...???”

“คนแนะนำไวน์บอกว่าไวน์นี่เป็นของเจ้าของร้าน…เขาไม่ขายให้ใคร ถ้าเขาไม่ถูกใจ”

“ถามจริง?”

“ก็แค่คุย…เรื่องไวน์”

“แกรู้ไหมเจ้าของร้านเป็นใคร?”

“จะเป็นใครฉันก็ไม่ได้สนใจ...”

มินตราพูดจบก็ยิ้มให้เพื่อนสนิทและล้วงมือหยิบลิปสติกสีแดงสดขึ้นมาทาปาก

ส่วนยลดาเห็นท่าทีของเพื่อนแล้วรู้สึกขนลุกแทน

“เขาเป็นเสือนะนังมินแกอย่าหาเรื่อง…”

“งั้นก็ดีเพราะฉันชอบเลี้ยงหมา”