บทที่ 2: มนตราลวงตา...กับความลับใต้ถุนเรือน - 3

"ออกแรงหน่อยค่ะคุณชาย ขัดเหมือนที่คุณชายกำลังขัดความซวยออกจากชีวิตไงคะ" กะเพราตะโกนสั่งขณะที่เธอกำลังปีนขึ้นไปบนบันไดไม้เพื่อถอดม่านเก่า ๆ ออกมา ฝุ่นหนาเตอะฟุ้งกระจายจนเธอต้องจามออกมาเสียงดัง "ฮัดเช้ย"

อคินหยุดมือชั่วครู่ เขามองเห็นกะเพราที่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าสีดำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง แต่ดวงตาของเธอกลับวาววับไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเริ่มรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีพลังงานบางอย่างที่เขาไม่มี มันคือความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความสกปรก ความลำบาก และความจริงโดยไม่โอดครวญ

"เธอนี่... แปลกคนนะนลินา ทั้งที่เธอก็เดือดร้อนเหมือนกัน แต่ทำไมเธอถึงยังดูสนุกกับมันได้ขนาดนี้"

กะเพราหยุดจามแล้วก้มลงมองเขา

"เพราะหนูไม่มีทางเลือกอื่นไงคะคุณชาย ถ้าหนูไม่สนุกกับมัน หนูคงกระโดดน้ำตายไปตั้งแต่วันที่โดนโกงเงินค่าสปอนเซอร์แล้ว โลกนี้มันไม่ได้ใจดีกับคนอ่อนแอนะคะ ยิ่งเราหัวเราะใส่ปัญหา ปัญหามันจะยิ่งทำอะไรเราไม่ได้"

ค่ำคืนคืบคลานเข้ามาปกคลุมเรือนร้อยรักอีกครั้ง แต่คราวนี้อากาศไม่เย็นเยียบเหมือนเมื่อคืน เรือนเล็กที่เคยดูน่ากลัวบัดนี้สะอาดตาขึ้นด้วยฝีมือของทั้งคู่ แม้จะยังไม่สมบูรณ์แบบแต่มันก็ดูอบอุ่นอย่างประหลาด

อคินนั่งหมดแรงอยู่บนระเบียงเรือนเล็ก ร่างกายของเขาปวดร้าวไปทุกสัดส่วนจากการใช้แรงงานหนักเป็นครั้งแรกในชีวิต กลิ่นสบู่หอมจาง ๆ จากร่างกายที่เพิ่งอาบน้ำมาใหม่ ๆ ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

กะเพราเดินเข้ามาพร้อมกับจานข้าวไข่เจียวร้อน ๆ สองจาน

"มื้อค่ำฉลองความสำเร็จขั้นแรกค่ะคุณชาย ข้าวหอมมะลิกับไข่เจียวสูตรกะเพรา รับรองว่าอร่อยกว่าเชฟมิชลินที่ไหน ๆ แน่นอน"

ทั้งคู่นั่งกินข้าวกันท่ามกลางแสงตะเกียงน้ำมันพายุที่ให้แสงสีส้มรำไร อคินตักข้าวเข้าปากแล้วก็นิ่งไป

"นี่... เธอใส่ใจลงไปด้วยหรือเปล่า ทำไมไข่เจียวธรรมดา ๆ ถึงได้รสชาติดีขนาดนี้"

"ใส่พริกไทยเยอะ ๆ ต่างหากคะ" กะเพราหัวเราะพลางตักข้าวคำโตเข้าปาก

"คุณชายคะ... จริง ๆ แล้วหนูอยากขอบคุณนะคะที่วันนี้คุณไม่ไล่หนูออกไปตอนที่กำนันมา หนูนึกว่าคุณจะยอมแพ้แล้วทิ้งบ้านหลังนี้ไปซะแล้ว"

อคินวางช้อนลง สายตาของเขาเหม่อมองออกไปที่สระบัว

"ฉันทิ้งที่นี่ไม่ได้หรอกนลินา... ทุกตารางนิ้วของเรือนนี้มีลมหายใจของคุณปู่อยู่ ฉันอาจจะเป็นหลานที่แย่ที่ทำให้ตระกูลตกต่ำ แต่ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความทรงจำของท่าน" เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมามองกะเพรา

"แล้วเธอล่ะ ยูทูบเบอร์ชื่อดังอย่างเธอ ทำไมถึงต้องมาลำบากกับคนขี้ขลาดอย่างฉัน"

กะเพรานิ่งไป แววตาที่เคยขี้เล่นกลับดูเศร้าลงชั่วครู่

"หนูไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะคุณชาย หนูแค่เป็นคนธรรมดาที่อยากมีบ้าน... บ้านที่ไม่มีใครมาไล่ที่ บ้านที่หนูสามารถนอนหลับได้โดยไม่ต้องกังวลว่าพรุ่งนี้จะมีเงินจ่ายค่าเช่าไหม ที่เรือนร้อยรักนี่... ถึงมันจะดูเก่าและน่ากลัว แต่มันเป็นที่เดียวในตอนนี้ที่ทำให้หนูรู้สึกว่า 'ปลอดภัย'"

เมื่อถึงเวลาต้องแยกย้ายกันนอน ความกังวลเรื่องสิ่งลี้ลับก็กลับมาจู่โจมอคินอีกครั้ง เขาจ้องมองความมืดที่ทางเชื่อมระหว่างเรือนเล็กกับเรือนใหญ่ด้วยความหวาดระแวง

"นลินา... เธอสัญญาแล้วนะว่าคืนนี้จะไม่ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว"

กะเพราถอนหายใจยาวพลางขยับผ้าห่ม

"หนูจะไปนอนที่โซฟาไม้สักหน้าห้องคุณชายค่ะ ถ้ามีผีตัวไหนกล้าโผล่มา หนูจะใช้ไม้ตบยุงไฟฟ้าฟาดวิญญาณมันให้กระเจิงเลย ดีไหมคะ"

"ขอบใจนะ..."

อคินพูดเสียงแผ่ว เขาเดินเข้าห้องนอนไป แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเหมือนเมื่อคืน เขาเริ่มตระหนักว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าวิญญาณ คือการต้องเผชิญหน้ากับโลกใบนี้เพียงลำพัง และการมีใครสักคนอยู่ใกล้ ๆ แม้จะเป็นผู้หญิงจอมกะล่อนอย่างกะเพรา แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกว่าเขายังมีพันธมิตรที่พร้อมจะสู้ไปด้วยกัน

ในความมืดมิดของห้องนอน อคินหลับตาลงพร้อมกับภาพจำใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ภาพของคุณชายที่ถูพื้น ภาพของหญิงสาวที่ปีนบันได และภาพของข้าวไข่เจียวภายใต้แสงจันทร์

เขาไม่ได้ฝันเห็นคุณปู่มาดุเหมือนที่เคยกลัว แต่เขาฝันเห็นโอกาสครั้งใหม่ที่กำลังรอเขาอยู่ในวันพรุ่งนี้ วันที่เขาและกะเพราจะต้องเริ่มเปิดประตูเรือนร้อยรักรับแขกคนแรก... และเป็นจุดเริ่มต้นที่จะเปลี่ยนทิศทางชีวิตของคนสองคนไปตลอดกาล

"บ้านที่น่าอยู่... ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่ามันหลังใหญ่แค่ไหน หรือมีทองคำประดับเท่าไหร่ แต่มันขึ้นอยู่กับว่า 'ใคร' คือคนที่นั่งกินข้าวไข่เจียวอยู่ข้างๆ เราในวันที่เราไม่เหลืออะไรเลย"