เรือนร้อยรัก ปฏิบัติการปั้นผี ปลุกวิญญาณลวงโลก

ท่ามกลางความเจริญที่คืบคลานเข้ามาในย่านนนทบุรี ถนนคอนกรีตที่ตัดพาดผ่านและเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามกึกก้องตลอดวัน กลับมีพื้นที่หนึ่งที่กาลเวลาดูเหมือนจะไหลช้าลงจนเกือบจะหยุดนิ่ง...

เรือนร้อยรัก ตระหง่านอยู่ริมลำคลองเล็ก ๆ ที่เชื่อมต่อกับแม่น้ำเจ้าพระยา มันคือประติมากรรมไม้สักทองขนาดมหึมาที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว จั่วทรงไทยที่อ่อนช้อยและฝาปะกนที่เรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบในอดีต บัดนี้กลับดูเหมือนยักษ์หลับที่ชราภาพ ผิวไม้ที่เคยมันวาวด้วยน้ำมันยางกลับซีดจางและสากระคายด้วยคราบฝุ่นและร่องรอยของความชื้น

ในคืนที่พระจันทร์เสี้ยวแขวนเด่นอยู่บนท้องฟ้าสีครามเข้ม แสงจันทร์รำไรสาดส่องลงมากระทบยอดช่อฟ้าที่เริ่มหักบิ่น ลมพัดผ่านกิ่งก้านของต้นไทรใหญ่หน้าเรือนส่งเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงกระซิบจากอดีต ที่นี่คือรังของความทรงจำ และเป็นคุกที่ไร้กรงขังของชายหนุ่มคนสุดท้ายของตระกูล... หม่อมหลวงอคิน

เขานั่งอยู่ที่ชานระเบียงกว้างใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่ต้อนรับแขกเหรื่อชั้นสูง มือที่สั่นเทาเล็กน้อยถือสมุดบัญชีปกหนังสีดำที่ขอบรุ่ยจนเห็นไส้กระดาษ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นธูปจาง ๆ ที่เขามักจะจุดเพื่อขอพรบรรพบุรุษ (และเพื่อดับความกลัว) อบอวลอยู่ในอากาศ

อคินจ้องมองตัวเลขสีแดงที่เด่นหราอยู่ในหน้าสุดท้าย ตัวเลขที่แสดงถึงหนี้สินมหาศาลที่ถูกพอกพูนด้วยดอกเบี้ยและรอยยิ้มจอมปลอมของผู้ที่เรียกตัวเองว่า "มิตร" ในยามที่ตระกูลของเขารุ่งเรือง

"ห้าล้าน..." อคินพึมพำออกมาเสียงแผ่วเบา เสียงของเขาสะท้อนก้องในความเงียบสนิทของเรือนไทย

"แค่ห้าล้านบาท... ราคาสินไหมที่จะแลกกับหัวใจของปู่ ราคาที่จะทำให้เรือนหลังนี้ไม่ถูกรื้อทิ้งเพื่อสร้างคอนโดมิเนียม"

เขาลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนแรง ความสูงโปร่งของเขาดูซูบผอมลงไปมากในชุดเสื้อยืดสีซีดและกางเกงผ้าแพร ขณะที่เขาเดินผ่านประตูโถงกลาง เสียงไม้กระดานที่ลั่น แอด... ทำให้เขาสะดุ้งสุดตัวและหยุดกะทันหัน

อคินหันไปมองรอบตัวด้วยแววตาหวาดระแวง ความขี้กลัวที่เป็นปมด้อยมาแต่เด็กยังคงฝังรากลึก เขาไม่ใช่ชายหนุ่มขวัญอ่อนประเภทที่ตกใจแมววิ่งผ่าน แต่เขาคือคนที่ "เห็น" และ "รู้สึก" ถึงสิ่งที่ไม่ควรเห็นในเรือนไทยหลังนี้มาตลอดชีวิต

เขามักจะรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งคอยมองอยู่หลังเสาเอกเสมอ สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังแต่ก็นิ่งงันจนน่าขนลุก

"คุณปู่ครับ... ถ้าท่านยังอยู่ที่นี่ ช่วยบอกผมทีว่าผมควรทำอย่างไร"

เขากระซิบพลางยกมือขึ้นไหว้ไปทางภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ของชายชรามาดเข้มที่แขวนอยู่กลางห้อง ภาพนั้นดูเหมือนจะขยับเขยื้อนได้ในแสงสลัว แววตาของชายในภาพดูเหมือนจะดุร้ายขึ้นทุกครั้งที่อคินคิดจะยอมแพ้

เขากลัว... กลัวทั้งสิ่งที่มองเห็นและมองไม่เห็น กลัวความตาย กลัวความจน และกลัวที่สุดคือการที่ต้องกลายเป็น "คนบาป" ที่รักษาบ้านหลังนี้ไว้ไม่ได้ ความกดดันนี้ถาโถมเข้าใส่เขาจนแทบจะกลายเป็นอาการทางประสาท เขามักจะนอนไม่หลับในคืนที่มีลมแรง เพราะเสียงไม้ที่สั่นไหวมันฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องของผู้คนที่เคยล่วงลับไปในกาลเวลา

อคินเดินไปที่โต๊ะไม้แกะสลัก เขาหยิบไม้กวาดขนไก่สีขาวนวลขึ้นมาถือไว้ในมือ สิ่งนี้คือ "อาวุธ" เพียงชิ้นเดียวที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยในบ้านหลังนี้อย่างประหลาด เขาเริ่มปัดฝุ่นตามชั้นวางของเล่นโบราณด้วยความเคยชิน

ท่าทางของเขาดูประณีตราวกับกำลังทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ ทุกสัมผัสของขนไก่ลงบนไม้สักทำให้เขารู้สึกว่าเขายังมีอำนาจเหนือความว่างเปล่านี้อยู่บ้าง

แต่ความเงียบสงบชั่วคราวก็ถูกทำลายลงด้วยเสียง "ตุ้บ!" ที่ดังมาจากกำแพงไม้ฝั่งทิศตะวันออก มันไม่ใช่เสียงไม้ลั่น และไม่ใช่เสียงลม... แต่มันคือเสียงของการกระแทกอย่างแรง

อคินนิ่งค้างไป วินาทีนั้นลมหายใจของเขาติดขัด หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก

"ใครน่ะ" เขาถามออกไป แต่เสียงที่ออกมากลับเบาบางจนแทบไม่ได้ยิน

เขากระชับไม้กวาดขนไก่ในมือแน่น พยายามรวบรวมความกล้าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเดินไปทางหน้าต่างบานเฟี้ยม เขาสังเกตเห็นเงาตะคุ่ม ๆ ของใครบางคนปืนข้ามรั้วไม้ระแนงเข้ามา เงาพาดผ่านสนามหญ้าที่รกร้างและตรงมายังตัวเรือน

อคินหลับตาลงนึกถึงมนตราปราบผีที่ป้าจวนเคยสอน แต่ในใจเขารู้ดีว่า... สิ่งที่กำลังมานั้นอาจน่ากลัวกว่าวิญญาณหลายเท่า

เพราะนั่นคือจุดเริ่มต้นของโชคชะตา... จุดเริ่มต้นของหญิงสาวที่ชื่อ กะเพรา ผู้ที่กำลังจะเข้ามาเปลี่ยนความหวาดกลัวให้กลายเป็นความกล้า เปลี่ยนความลับให้กลายเป็นความจริง และเปลี่ยน "เรือนเศร้าตรม" ให้กลายเป็น "เรือนร้อยรัก" อย่างแท้จริง

อคินค่อย ๆ แย้มบานหน้าต่างออกเพียงเสี้ยวหนึ่ง สายตาคมปลาบที่แฝงด้วยความประหม่าจ้องมองลงไปที่ลานดินใต้ต้นไทร เขาเห็นร่างบางของหญิงสาวในชุดรัดกุมที่กำลังสะพายเป้ใบโต เธอท่าทางกระฉับกระเฉงและดูไม่เกรงกลัวต่อบรรยากาศมืดสลัวที่แม้แต่โจรใจเด็ดยังต้องลังเล

เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างในหัวใจ ไม่ใช่ความรักนับแต่แรกพบ แต่มันคือความรู้สึกที่ว่า "ความวุ่นวาย" ได้มาเยือนถึงที่แล้ว เขานึกถึงคำพูดของคุณปู่ที่เคยกล่าวไว้ก่อนสิ้นลมว่า

“อคิน... วันหนึ่งจะมีคนนำแสงสว่างมาสู่ที่นี่ แต่แสงนั้นอาจจะมาในรูปของพายุที่พัดทำลายทุกสิ่งรอบตัวแกไปก่อน”

เขามองดูไม้กวาดขนไก่ในมือแล้วยิ้มขื่น ๆ

"ถ้าพายุที่ว่าคือเด็กผู้หญิงคนนี้... ผมจะปราบเธอด้วยสิ่งนี้จริง ๆ หรือครับคุณปู่"

เขาตัดสินใจลดอาวุธลง แล้วเดินไปหยิบโคมไฟน้ำมันโบราณขึ้นมาจุด แสงสว่างสีส้มสลัวเริ่มขยายวงกว้างออกไป บดบังเงาดำที่เคยน่ากลัว อคินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งสติเตรียมเผชิญหน้ากับการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต