ตอนที่ 5

“ดีค่ะ” จิ่วซางเดินไปที่โต๊ะขีดๆ เขียนๆ ครู่หนึ่งก็ส่งกระดาษให้เขา “นี่เป็นเบอร์โทร.ของแม่บ้านและคนดูแลบ้าน พวกเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านไม่ได้ค้างอยู่ที่เหอฮวาฝู่ เดินทางสิบนาทีใกล้แค่นี้เอง คุณอยากได้อะไรก็ให้โทร.บอกพวกเขา หรือหากอยากจะจ้างพวกเขาให้มาทำความสะอาดบ้านเป็นครั้งคราวก็ได้ พวกเขาคุ้นเคยกับที่นี่ค่ะแถมยังไว้ใจได้”

“ขอบคุณมากครับ”

ไม่คิดว่าทุกอย่างจะง่ายดายขนาดนี้ ชายหนุ่มส่งจิ่วซางกับคนขับรถจากไป เขาเดินกลับเข้าไปด้านในและสำรวจทุกซอกมุมของเหอฮวาฝู่ จุดที่เขาชอบที่สุดก็คือ...สะพานทางเดินไปยังศาลากลางสระบัว

ดอกบัวหลวงนับยี่สิบดอก บ้างเบ่งบานบ้างตูมเต่ง ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ สวินชวนหลิวนั่งลงยังม้านั่งหินริมศาลากลางสระ ก้มลงมองบัวดอกหนึ่งที่อยู่ใกล้จุดที่เขานั่งที่สุด ดอกสีชมพูซ้อนขนาดใหญ่ กลีบนอกเป็นรูปรีและมีหลายชั้น กลีบด้านในเรียวเล็กเรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ ส่วนโคนกลีบที่ติดกับฐานรองดอกมีสีขาวอมเหลือง ปลายกลีบมีส่วนยื่นออกมาและมีฐานเรียวเล็ก ส่วนปลายพองใหญ่มีสีขาวนวล

เขาเคยได้ยินมาว่าบัวมีหลากหลายสายพันธุ์ พันธุ์นี้เขาเพิ่งเคยเห็น ตอนคว้ามือถือขึ้นมาค้นหาข้อมูลของดอกบัว เขาก็พบว่าพันธุ์ที่ใกล้เคียงที่สุดก็คือ...สัตตบงกชหรือบัวฉัตรชมพู

ยิ่งมองยิ่งชอบ ยิ่งจดจ้องยิ่งหลงใหล ชายหนุ่มไม่เคยรู้เลยว่าตัวเขาจะชอบดอกบัวขนาดนี้ ถึงกับนั่งจ้องได้เป็นวันๆ จ้องไปจ้องมากลับคล้ายนึกถึงใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งเข้า หญิงสาวที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร ไม่เคยพบ ไม่รู้จัก

“ท่าจะเป็นเอามาก” เขาถอนหายใจจากนั้นยื่นมือไปลูบกลีบบัวเบาๆ กระทั่งตัดใจลุกขึ้นยืนแล้วกดมือถือโทร.ออก สายแรกเขาโทร.หาคนดูแลบ้าน ฝากให้อีกฝ่ายซื้อมื้อกลางวันมาให้ และเขาก็ยังอยากพบเพื่อตกลงเรื่องค่าจ้างในการทำความสะอาดเป็นครั้งคราวอีกด้วย

ค่ำคืนแรกของการนอนค้างในเหอฮวาฝู่ สวินชวนหลิวถือถ้วยชาเดินออกมาที่หน้าห้องนอน ท้องฟ้าปลอดโปร่งดาวเต็มท้องฟ้าทำให้เขารู้สึกสงบ บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากเมือง A โดยสิ้นเชิง ทั้งเงียบและไม่วุ่นวาย

เมื่อตอนบ่ายหลังพูดคุยตกลงกับป้าหูและลุงเฉิน เขาโทร.หาทนายที่จิ่วซางแนะนำให้ ตกลงเรื่องรายละเอียดก็นัดพบกันพรุ่งนี้หลังเที่ยง เขาต้องการให้อีกฝ่ายทำสัญญาซื้อขายบ้านหลังนี้ให้ถูกต้อง ส่วนสัญญาที่เกี่ยวกับข้อแม้ในการซื้อเหอฮวาฝู่ จิ่วซางจะเป็นคนจัดการทั้งหมด

เจ้าแก่ของจิ่วซางยังคงใช้งานได้ดี เขาขับไปซื้อของใช้จำเป็นจากนั้นตอนบ่ายคล้อยก็ออกไปวิ่งออกกำลังกาย ได้พบปะและพูดคุยกับชาวบ้านแถบนี้ เขาพบว่าหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกลนักส่วนใหญ่แล้วล้วนเลี้ยงกุ้งในบ่อบัว สินค้าขึ้นชื่อของที่นี่คือชาใบบัว ปูขน ยังมีกุ้งที่เพิ่งมีการส่งเสริมให้เลี้ยงซึ่งกำลังแพร่หลาย ทุกคนพอรู้ว่าเขากำลังทำสัญญาซื้อขายเหอฮวาฝู่ก็พยักหน้าแล้วถามเหมือนกันหมด

“คงไม่ทำทุบทำลายทำเป็นอย่างอื่นหรอกใช่มั้ย”

“คงไม่ทำรีสอร์ทหรอกนะ”

“คงไม่เปลี่ยนที่นั่นให้เป็นโรงแรมใช่มั้ย”

ดูเหมือนชาวบ้านที่นี่อยากให้คงสภาพเหอฮวาฝู่เอาไว้ให้เหมือนเดิม ซึ่งก็ตรงกับความต้องการของตระกูลเหอและ...ตัวเขา จริงๆ แล้วชายหนุ่มชอบที่จะให้เหอฮวาฝู่ถูกคงสภาพเอาไว้ เขาชอบกลิ่นอายของบ้านโบราณแบบนี้ มั่นคล้ายกับเขารู้สึกสงบใจขึ้นได้เพราะกลิ่นอายแบบนี้

ชาร้อนกรุ่นถูกยกขึ้นจิบ นี่เป็นชาใบบัวที่เขาช่วยอุดหนุนคนในหมู่บ้าน ได้ยินมาว่าเป็นชาธาตุเย็นช่วยดับร้อนถอนพิษ ทำให้ร่างกายสดชื่น ชาใบบัวยังช่วยลดคลอเลสเตอรอล ลดน้ำหนัก ลดความดัน ป้องกันโรคหัวใจหลอดเลือด สรรพคุณมากมายอย่างนี้ชาวบ้านร่ายยาวจนเขาเองก็จำได้ไม่หมด ดังนั้นจึงช่วยอุดหนุนมาสองถุงใหญ่