ตอนที่ 4

“สามสิบปี? ผมนึกว่าจะลงรายละเอียดว่าห้าสิบปีเสียอีก เพราะผมคงไม่อายุยืนถึงขนาดนั้น” เขาพูดพร้อมอารมณ์ขันแต่เห็นชัดว่าจิ่วซางไม่รู้สึกขันไปด้วย “ขอโทษครับพูดต่อเถอะ”

“ไม่มีแล้วค่ะ”

“มีข้อแม้เดียว?”

“ค่ะ ข้อแม้เดียว”

สวินชวนหลิวพยักหน้ามองไปรอบๆ “บ้านสวยขนาดนี้...” เขาถอนหายใจ “ผมคงไม่อยากจะทุบ ทำลาย ดัดแปลง เคลื่อนย้าย หรือทำอะไรๆ หรอกครับ” สายตาของเขามองตรงไปยังสระบัว ที่นั่นมีดอกบัวกำลังชูช่อส่งกลิ่นหอมกรุ่นมากับสายลม เขาชี้ “จะเป็นอะไรไหมครับถ้าผมอยาก...”

“ตามสบายเลยค่ะ”

ขอต้อนรับเข้าสู่...เหอฮวาฝู่ ชายหนุ่มชะงักหันกลับไปมองด้านหลัง เสียงกระซิบของหญิงสาวแต่เขามั่นใจว่าไม่ใช่เสียงของจิ่วซาง กลิ่นหอมเย็นและสายลมพัดผ่าน “คุณ...ได้ยินเสียงใครมั้ยครับ”

“คะ?”

เขากะพริบตามองอีกฝ่าย “ผมคงหูแว่ว”

เขาพูดจบก็เดินนำไปตามระเบียงทางเดินตรงไปยังสระบัว ไม่สังเกตสักนิดว่าจิ่วซางหันกลับมาถลึงตาให้ความว่างเปล่าด้านหลังชายหนุ่ม

“หากเขาเปลี่ยนใจไม่ซื้อเหอฮวาฝู่เพราะคิดว่ามีผีสิง ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะไม่ช่วยแล้ว”

เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้น... ‘เขาย่อมซื้อที่นี่อยู่แล้ว ในเมื่อเขามองเห็นประกาศนั้น แถมยังมาถึงที่นี่ ไม่รู้สึกเหรอว่าเขาเตรียมตัวเพื่อย้ายมาอยู่ที่เมือง B’

จิ่วซางมองชายหนุ่มที่กำลังก้มลงลูบกลีบดอกบัว “เขาก็ดูเหมาะกับที่นี่ ดูเป็นคนสิ้นหวังที่อยากเริ่มต้นใหม่”

‘ชวนหลิว ...คู่กับเหอฮวาพอดี ไม่ใช่เขาแล้วจะยังเป็นผู้ใดได้อีก’

“แน่ใจแล้วสินะ” จิ่วซางพึมพำจากนั้นเดินตามชายหนุ่มไป

ในชีวิตของชายหนุ่มเกิดความชมชอบและพึงพอใจนับครั้งได้ และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาชอบอะไรแบบจริงจังมาก มากเสียจนตัวเขาเองยังรู้สึกประหลาดใจ

เหอฮวาฝู่ให้ความรู้สึกสงบใจ สุขุม เยือกเย็น จวนหลังไม่ได้ใหญ่มากแต่ภายในตบแต่งในแบบโบราณ ข้าวของทุกชนิดดูก็รู้ว่ามีเรื่องราวของอดีต ราคาในเว็บไซต์ที่เขาเห็นนั้น เขายังนึกว่าเป็นเรื่องโกหก แต่ตอนได้ยินข้อเสนอของจิ่วซางเขาก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

คนส่วนมากที่อยากได้บ้านหลังนี้น่าจะอยากได้บ้านพักตากอากาศ ไม่ก็ดัดแปลงตัวบ้านเป็นรีสอร์ท หรือไม่ก็รีโนเวทใหม่เพื่อให้ดูทันสมัย

ที่สำคัญของตบแต่งที่เป็นของเก่าพวกนี้ หากตกลงทำสัญญาห้ามเคลื่อนย้ายสามสิบปี แต่เจ้าของเดิมพบว่ามีของเก่าหลุดออกไป เกรงว่าราคาที่ต้องจ่ายคืนนั้นจะมากมายจนไม่อาจชดเชย

ซื้อบ้านไปแล้วแต่ยังรู้สึกเหมือนไม่ได้เป็นเจ้าของเต็มที่ ไม่แปลกใจเลยที่ประกาศขายบ้านหลังนี้ยังคงอยู่ แม้ว่าราคาก็ไม่ได้สูงเกินไปนัก ตรงกันข้ามเมื่อได้เข้ามาเดินดู เขากลับรู้สึกว่าบ้านหลังนี้ราคาต่ำเกินไปด้วยซ้ำ

“ผมตกลงซื้อบ้านหลังนี้ครับ จะจัดการหาทนายแล้วก็นัดหมายเรื่องการซื้อขาย”

“ได้ค่ะ แล้วก็...นี่ค่ะ”

“อะ...อะไรครับ” เขามองกุญแจพวงใหญ่ที่ถูกส่งมาให้ด้วยความงุนงง

“กุญแจไงคะ นั่นกุญแจไอ้แก่คันที่จอดอยู่ในโรงรถ เอาใจยากหน่อยแต่ยังวิ่งได้แค่ต้องให้อาหารหน่อย ดูก็รู้ว่าคุณยังไม่มีที่พัก แม้แต่กระเป๋าเดินทางก็ไม่มีมาด้วย เรื่องที่พักคงจองโรงแรมเอาไว้สินะคะ ยังไงก็ตกลงซื้อขายแล้ว ฉันให้คุณอยู่ที่นี่เลยก็แล้วกัน ขับรถตรงไปห้าร้อยเมตรเลี้ยวขวาก็จะเจอตลาด คุณหาซื้อข้าวของจำเป็นได้ทุกอย่าง ถ้าจะเข้าเมืองแผนขับตรงไปอีกหกกิโลเมตร ที่นั่นมีห้างสรรพสินค้า สองสามวันฉันจะโทรมาเรื่องนัดหมาย อ้อ...นี่เป็นนามบัตรของทนายที่ฉันแนะนำค่ะ เมือง B ไม่ใช่เมืองใหญ่อะไร ตระกูลเหอของเราทำอะไรเปิดเผยจริงใจ เราเองก็หวังว่าคุณจะปฏิบัติกับเราเหมือนกัน”

สวินชวนหลิวหัวเราะ เขายื่นมือออกไปรับกุญแจเอาไว้ “แน่นอนครับ คุณวางใจได้เลย” ยังไงบ้านหลังนี้เขาก็จะซื้อให้ได้!!!