ตอนที่ 3

“ได้ ฉันจะไม่บอกใคร ฉันต้องถามมั้ยว่าแกจะกลับเมือง A เมื่อไหร่”

“แล้วฉันจะบอกแกคนแรกถ้าคิดจะกลับไป”

“ได้”

เขาวางสายจากนั้นก็มีเบอร์โทร.เข้า แน่นอนว่าเป็นเบอร์แม่ของเขา “แกหายหัวไปไหนมาทั้งคืน!!!”

“แม่มีอะไรครับ”

“มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น! ทำไมหนูเฟยเฟยถึงนอกใจแก? แกไม่มีปัญญารั้งเมียเลยหรือไง คนดีๆ แบบนี้จะหาได้ที่ไหนอีก แล้วนี่แกอยู่ไหนทำไมไม่กลับบ้าน หนูเฟยเฟยบอกว่าจะขับรถมาส่งแกที่บ้านนี่”

“ที่ถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น มันไม่ได้เกิดอะไรขึ้นครับ แต่เขาไปเจอคนที่เขารักเขาชอบกว่าผม จากนั้นเขาก็สารภาพว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น คืนนั้นทำไมเขาถึงมาอยู่บนเตียงของผม ที่ถามว่าทำไมเขานอกใจ เขาไม่ได้นอกใจครับเพราะตอนนี้ผมกับเขาจดทะเบียนหย่าขาดกันแล้ว”

“อะไรนะ!!”

“ครับ ผมกับเฟยเฟยหย่ากันแล้ว” เขาย้ำเสียงเรียบ “เขาฝากผมมาบอกว่าเงินที่โอนไปให้แม่ก่อนหน้าเขายกให้ แล้วก็วันนี้จะมีเงินเข้าบัญชีแม่อันนั้นผมให้ จากนี้ผมจะหางานทำแล้วเริ่มต้นใหม่ เงินที่แม่ได้น่าจะอยู่แบบสบายๆ ขอแค่ไม่ใช้สุรุ่ยสุร่าย แล้วที่ถามว่าคนดีๆ อย่างเขาจะหาได้ที่ไหนอีก ผมว่าไม่ต้องหาหรอกครับเพราะไม่มีผู้หญิงรวยๆ ที่มีหัวคิดที่ไหนจะมาสนใจผมหรอก แม่ยังมีอะไรจะถามอีกมั้ยครับ”

“แกกลับบ้านมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“แม่ครับ...ผมยี่สิบเก้าแล้วนะครับ” เขาถอนหายใจ “ปล่อยผมไปเถอะ ที่บ้านเราก็ไม่ได้ลำบากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แม่ให้ผมใช้ชีวิตในแบบที่ผมต้องการไม่ได้เหรอ”

ปลายสายยังตะโกนด้วยความโกรธกรุ่น “แกกลับไปง้อหนูเฟยเฟยเดี๋ยวนี้เลย!!”

“พอได้แล้ว...นะครับแม่ แม่ไม่เห็นเหรอว่าคนรอบข้างเฟยเฟยมองผม มองเราด้วยสายตาแบบไหน เราได้รับจากเขาถึงขนาดนี้แม่ยังไม่พออีกเหรอ แม่ครับ...ผมเหนื่อย”

“แกพูดอะไร!? ฉันไปทำอะไร นั่นมันเฟยเฟยเต็มใจให้ คนพวกนั้นอิจฉาแกน่ะสิ!”

“พอเสียที!” เขาเผลอปล่อยอารมณ์ฉุนเฉียว สวินชวนหลิวเหลือบมองคนขับรถ เห็นอีกฝ่ายไม่ได้สนใจแค่ขับรถตามเดิน เขาลดเสียงและพยายามควบคุมอารมณ์ “ผมจะไม่กลับไปที่เมือง A อีก ถ้ายังสงสารผม ยังคิดว่าผมเป็นลูก เลิกพูดถึงเรื่องให้ผมกลับไปง้อเฟยเฟย ทางที่ดีแม่เองก็ควรเลิกยุ่งกับเขา ตระกูลหลิงเป็นยังไงแม่ก็รู้ ถ้าเขารำคาญแล้วอยากกำจัดใครสักคนขึ้นมา แม่ว่าคนที่เขานึกถึงจะเป็นใครถ้าไม่ใช่ผม แต่ถ้ามาคิดๆ ดูถ้าแม่อยากให้ผมตาย...”

“แกพูดอะไรน่ะ!”

“ดังนั้นผมขอร้องนะครับแม่ แม่ก็เห็นแล้วว่าเวลาเขาต้องการอะไรเขาก็จะทำทุกอย่าง แล้วไม่คิดดูบ้างเวลาเขาไม่ต้องการอะไร เขาก็กำจัดได้ง่ายๆ ที่ได้มาแล้วก็อย่าโลภอีกเลยนะครับ อยู่เงียบๆ อย่าไปรบกวนใครอีก”

“แก...ว่าเขาจะทำ?”

“ผมไม่รู้หรอกครับ แต่แม่น่าจะรู้ดีกว่าผมเวลาที่เขาอยากได้อะไรเขาเป็นยังไง” เขาก็ขู่ไปอย่างนั้นเพราะหากหลิงเฟยอยากทำ อีกฝ่ายคงไม่ขอให้เขาหย่าแล้วโอนเงินก้อนใหญ่ให้ทั้งกับเขาและแม่เพื่อจบทุกอย่าง

เงิน...ซื้อได้ทุกอย่าง

หลิงเฟยเติบโตมาอย่างนี้ อีกทั้งเธอยังใช้วิธีนี้ซื้อเขามาจาก...แม่

เหอฮวาฝู่...

ป้ายอักษรเก่าแก่ให้ความรู้สึกทรงพลัง อักษรพู่กันเข้มแข็งหนักแน่น ทำให้อยากรู้ว่าผู้ที่เขียนเขียนด้วยความรู้สึกแบบใดกันแน่

สวินชวนหลิวรอจนคนขับจอดรถหน้าประตูใหญ่ จากนั้นก็เปิดประตูลงมาและมองเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว เธอน่าจะอายุราวๆ ยี่สิบห้ายี่สิบหกไม่มากไปกว่านั้น ...จิ่วซาง

“คุณจิ่ว?”

“ฉันไม่ได้แซ่จิ่วหรอกคะ” หญิงสาวยิ้มผายมือให้เขาออกเดิน “จิ่วซางเป็น...ชื่อเล่น คุณเองจะเรียกฉันว่าจิ่วซางก็ได้ฉันไม่ถือ ฉันแซ่เหอ เหอเซียง”

“ครับเอาเป็นผมจะเรียกคุณว่าจิ่วซางก็ได้”

“ค่ะ ฉันจะเป็นคนพาคุณสวินเดินชมด้านใน แต่ก่อนจะเข้าไปฉันคงต้องบอกข้อแม้ก่อนตกลงซื้อขายให้คุณรู้”

“ครับผมฟังอยู่”

“ทางเราจะขายก็ต่อเมื่อ...คุณทำสัญญาว่าจะไม่ทุบ ทำลาย ดัดแปลง เคลื่อนย้าย หรือทำอะไรกับเหอฮวาฝู่ อย่างน้อยก็ไม่จนกว่าจะผ่านไปสามสิบปีนับจากวันทำสัญญา”