พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก

เขากับเด็กนั่นยังคงเล่นเกมจ้องตากัน ตอนนี้เปลี่ยนสถานที่เป็นที่ในห้องรับแขก คมธรณ์ปิดประตูหน้าต่างมิดชิด เหมือนกับว่ากลัวใครจะมาเห็นว่าเขารับน้ำขิงเข้ามา

เขาจำได้...จำเจ้าหล่อนได้แล้ว

เมื่อเดือนที่แล้ว...

เขามาหลบภัยที่นี่ เหตุเกิดจากแม่เลี้ยงคนใหม่ของเขา นัง...เอ่อ อาจจะไม่สุภาพ แต่เขาไม่รู้ว่าจะเรียกผู้หญิงแบบนั้นว่าอะไรดี ทิชา...ภูมิหลังของหล่อนไร้ที่มา รู้แต่ว่าพ่อของเขาในวัยดึก ไม่รู้กลับไปคึกได้ยังไง ถึงไปโฉบได้เจ้าหล่อนมา เขาให้เพื่อนที่เป็นสำนักงานทนายความสืบในเชิงลึก ได้ข้อมูลมานิดๆ หน่อยๆ ยังไม่ได้อะไรมามาก แต่แค่นั้นก็ทำให้คมธรณ์ขนหัวลุกซู่

พ่อของเขาเข้าโรงพยาบาล...นังนี่ดันกลับมาที่บ้าน แล้วถือวิสาสะไปนอนแก้ผ้ารอเขาบนเตียง แม่งเอ๊ยอย่างหลอน...เขาถีบหล่อนตกลงไปบนพื้น ปิดประตูใส่หน้าแถมท้าย! ไม่กี่นาทีต่อมา พ่อเขาโทรมาด่าหาว่าเขาไปจับก้นแม่เลี้ยง? อื้อหือ...หนักล่ะแบบนี้อยู่ไม่ได้แล้วบ้าน คมธรณ์เลยตีรถมาบ้านปู่ เขาอยู่บ้านไม่ได้พักใหญ่ล่ะแบบนี้

วันนั้นก็เลยหนักไปหน่อยเพราะเรื่องที่เจอมันแสนจะหน่วงหัวใจ เป็นคนโดนกล่าวหาว่าจะคิดมิดีมิร้ายกับแม่เลี้ยง...เหอะ เขายกตำแหน่งให้หล่อนแค่กระหรี่ของพ่อเท่านั้นแหละ คอยดูเขาจะขวางขั้นสุด ถ้าพ่อจะไปจดทะเบียนกับมัน

ไอ้แป๋งเพื่อนรักเพื่อนเลิฟ มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเขา ใช้นามสกุลเดียวกัน โตมาด้วยกัน เลยจัดหนักทั้งเหล้าทั้งยา และบอกว่ามีเด็กมาให้เขา สดๆ ซิงๆ

มันปล่อยเขาไว้ที่บ้าน บอกว่าสั่งเด็กมาให้แล้ว อีกสิบนาทีจะมา ก่อนจะแว้นจากไป ทิ้งให้เขานั่งคอแข็ง...คอล่างไม่ใช่คอบน อยู่ตรงโซฟา

มีคนมากดกริ่ง เขาไปเปิดให้พบว่าเป็นเด็กสาว ตากลมโต มองเขาอยู่และบอกว่ามาส่งของ

เท่านั้นแหละเขาก็อุ้มหล่อนเข้าบ้าน ไม่ฟัง ไม่พูด ทำอย่างเดียว...เพราะตอนนั้นกำลังเคลิ้มอย่างหนัก กำลังได้ที่อย่างแรง

ไม่รู้ว่าทำไปแบบไหนไปบ้าง ยาและหื่นมันพาไป รู้ตัวอีกทีตื่นมาเด็กคนนี้นั่งร้องไห้ มองเขาอย่างตัดพ้อ ตบหน้าเขาด้วย บอกว่าไม่ได้มาขายตัว เขาก้มลงมองเห็นร่องรอยเลือดบนเตียง ก็ตกใจนิดหน่อย แต่ไม่ได้ตกใจมาก อาจจะเป็นเด็กที่ไอ้แป๋งดีลมา...มันก็ไม่ใช่หนแรกที่เขาได้เด็กเวอร์จิ้นมาออฟ

เขายัดเงินใส่มือเธอไปห้าพัน แล้วบอกว่าถ้าไม่พอก็มาเอาอีกนะ โดนตบอีกหน...แล้วเธอก็จากไปพร้อมกับเงินที่เขายัดให้

เขายังด่าไอ้แป๋งไปว่า เด็กของมันตบเก่ง ตบเอา ตบเอา พบว่าตัวเขามีร่องรอยทั้งหยิก ข่วน เขียวช้ำเป็นจ้ำๆ มีรอยกัดด้วยสองสามรอย ยัยเด็กซาดิสม์ ดีนะที่เขาเมามึน ไม่อย่างนั้นคงจะไล่ออกไปแน่ๆ เขาไม่นิยมความรุนแรง

ไอ้แป๋งเพียงแค่หัวเราะใส่...ไม่ได้พูดอะไรตอบ บอกว่าหนหน้าจะจัดให้ใหม่ เอาแบบมีประสบการณ์ก็แล้วกัน เขาเลยด่ามันอีกรอบว่าไม่ได้ชอบพวกเวอร์จิ้นสักหน่อย เอามาให้ทำไมก็ไม่รู้

ตอนนี้ก็รู้แจ้งแล้วว่า หล่อนไม่ใช่เด็กที่ไอ้แป๋งออฟมาให้

น้ำขิงเม้มปาก มือกำเข้าหากันแน่น เธอมองจ้องเขา แม้จะกลัว...เพราะเขาก็เป็นหลานกำนันผู้มีอิทธิพล แม้จะตายไปแล้ว แต่ก็ยังมีอำนาจ อำนาจเงินนั่นแหละ ตอนวันที่โดนขืนใจ น้ำขิงตอนแรกก็โกรธอยากไปแจ้งความ แต่เมื่อประจักษ์ว่า เธอไม่อาจจะเอาไม้จิ้มฟันอย่างเธอไปงัดกับไม้ซุงตระกูลดรุณทองของเขาได้หรอก เธอก็เลือกที่จะเงียบ...ถ้าเกิดบอกกับตาโอ่ง แกอาจจะด่าทับซ้ำเติม ทำให้ยิ่งช้ำใจมากขึ้นไปอีก ว่าสันดานแม่ก็ตกมาถึงลูก ถึงได้ทำให้แกยากลำบาก...ตาไม่มีทางเชื่อว่าเธอนั้นโดนขืนใจ คิดไปด้วยว่าเธอเต็มใจ สิ่งที่แม่ทำฝังใจตา การตายของแม่ก็ทำให้ตายิ่งโกรธเธอ น้ำขิงคิดด้วยซ้ำ ว่าตาอาจจะเกลียดเธอด้วย

น้ำขิงเติบโตมาอย่างยากลำบาก

จนในรุ่นลูก...ลูกของเธอ เธอก็ไม่อยากให้แกได้มาเจออะไรแบบนี้ แม้จะไม่เต็มใจให้แกได้เกิด แต่เมื่อทุกอย่างมันเป็นไปแล้ว เธอก็ต้องพยายามทำให้มันดีที่สุด ในสิ่งที่สมองของน้ำขิงจะคิดทางออกให้กับลูกและตัวเธอได้

“เอ่อ...คือว่า”

“หนูอายุสิบเจ็ดตอนนี้ ยังไม่เต็มสิบแปด...”

ขนของคมธรณ์ลุกขึ้นเกรียวในทันที เมื่อคิดทบทวนถึงโทษถ้าเกิดว่าเจ้าหล่อนไปแจ้งความ เอาความกับเขาจริงๆ

“หนูจะให้ฉันทำยังไง ต้องการอะไร?”

“หนูต้องการให้คุณรับผิดชอบ...”

น้ำขิงเม้มปาก เก็บน้ำตาไว้เสีย เธอหวังว่าเขาจะยอมในข้อเสนอ

“รับผิดชอบแบบไหน แต่งงาน? อย่างนั้นเหรอ”

คมธรณ์ทำเสียงเข้ม เขาไม่ได้คิดจะยกความโสดให้กับแม่เด็กตาโตดุนี่ จะว่าหน้าตัวเมียไม่ยอมรับผิด มักง่าย...เอ่อ ก็ยอมให้ด่า มนุษย์ทุกคนย่อมปกป้องตนเอง

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้”

น้ำขิงกำมือแน่น ตกลงใจพูดสิ่งที่เธอต้องการออกมา หวังว่าเขาจะยอมให้ แลกกับการที่เขาไม่ต้องไปเข้าคุก หรือฉาวโฉ่ขึ้นมาเพราะข่มขืนเธอจนท้อง คืนนั้น...มันก็...แก้มของน้ำขิงแดงหน่อยๆ เมื่อคิดทบทวนไปถึงเรื่องคืนนั้น เรียกว่าฝืนใจเธอก็ต้องแบบนั้นนั่นแหละ เธอไม่ได้ยอม แม้ตอนหลังๆ มาจะเพริดไปเพราะอารมณ์บ้างก็เถอะ แต่จะอย่างไรแล้ว มันก็ไม่ใช่ความสุขตั้งแต่แรกเริ่ม จนจบสิ้นกระบวนความ

“หนูต้องการแค่ ให้คุณไปบอกกับตาของหนู ว่าเราสองคนได้กัน...หนูขอเงินคุณสัก...” สมองน้อยๆ กำลังคิดว่า เธอจะต้องการทุนเท่าไหร่ และต้องเลี้ยงลูกไปนานเท่าไหน ถึงจะทำมาหากินได้

“สองแสนเป็นค่าเลี้ยงดู คุณอยู่กับหนูให้แค่พ้นช่วงลูกคลอด เราก็จะทำว่าเราทะเลาะกัน เลิกกัน ตาของหนูจะได้ไม่ตามไปเอาเรื่อง และจะได้ไม่ต้องบังคับให้หนูเอาเด็กออก เงินที่คุณให้มาหนูจะเอาทำทุน จะได้มีเลี้ยงลูก”

แม้จะไม่ใช่ลูกที่เกิดจากความตั้งใจ แต่ชีวิตทั้งชีวิต หมาแมวเขายังรักเอ็นดู นี่คนแท้ๆ เขาปล่อยให้ตาของเด็กนี่ ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก

จำนวนเงินที่เจ้าหล่อนเรียกทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย

จริงๆ แล้วระดับคมธรณ์ ดรุณทอง หล่อนเรียกเป็นล้านเขาก็มีจ่ายให้

“ถามได้ไหม?”

“ได้”

“เอ่อ...ทำไมถึงได้มาบอกให้ฉันรับผิดชอบ”

เขาจ้องตากลมโตนั่น เธอมองเขาแล้วเม้มปาก มือกำแน่นเหมือนอยากจะเอามันทุบมาบนหน้าเขา ออร่าการอยากทุบเขาแผ่ซ่านออกมาเลยแหละ

เด็กนี่น่าจะสู้เขายิบตาล่ะคืนนั้น

ห่าเอ๊ย! เขานึกโกรธเพื่อนก่อนเป็นอันดับแรก ที่เสือกให้เขาเล่นยา แถมบอกว่าจะให้เด็กมาจัด เขาก็จัดหนักไปน่ะสิ ใครจะไปรู้ว่าเด็กนี่มาส่งเหล้าให้จริงๆ ไม่ได้มาเพื่อให้เขาจัด ไอ้ร่องรอยทั้งหมดที่เขานึกว่าทำกันเพราะอารมณ์น่าจะแรงเพราะยา กลายเป็นว่าเขาคงบังคับขู่เข็ญ...คิดแล้วจิตสำนึกก็เต้นเร่า อา...เขาควรจะรับผิดในสิ่งที่เขาทำมันลงไป

“เพราะหนูไม่อยากให้ตารู้ว่าหนูท้องไม่มีพ่อ เพราะตาจะให้หนูไปเอาลูกออก หนูไม่อยากฆ่าแก”

“ก็บอกตาไปสิว่าฉัน...ทำไม่ดีกับหนูคืนนั้น”

“หนูบอกไปแบบนั้นตาก็ไม่เชื่ออยู่ดีนั่นแหละ ถ้าคุณไม่รับผิดชอบ ไม่ตกลงด้วย...มันก็เหลือทางเดียวคือหนูจะไปแจ้งความคุณ...”

น้ำขิงเม้มปาก แล้วเผลอพูดต่อเสียงแข็ง

“ซึ่งหนูคิดว่าตำรวจก็คงจะไม่สนใจอะไรหรอก...”

“ทำไมล่ะ”

คมธรณ์ขมวดคิ้ว ตอนแรกเธอขู่จะแจ้งความ พอบทเขาจะไม่ยอมขึ้นมาจริงๆ ก็ดูเหมือนว่าเจ้าหล่อนกลับดูจะถอดใจ

“คุณนามสกุลดรุณทอง...ส่วนหนูนามสกุลฟ้าแดง”

“...”

ชายหนุ่มถึงกับอึ้ง

มีความเงียบปกคลุมเขาและหล่อนไปเกือบนาที

น้ำขิงมองหน้าเขา เมื่อเห็นเขายังนิ่งแบบนั้น สาวน้อยก็เหมือนทอดอาลัยกับชะตาชีวิตของตัวเอง เธอลุกขึ้น แล้วทำทีว่าจะไป แต่มือใหญ่นั้นจับมือของเธอไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวจะไปไหน”

“ถ้าหนูไม่อยากให้ลูกตาย...หนูก็ต้องรีบหนีก่อนที่ท้องจะโต ไม่งั้นตาก็ตีหนูกับลูกตายอยู่ดี”

เด็กคนนี้มีความเป็นอยู่แบบไหนกันนะ โตมาแบบไหน? คมธรณ์คิด ขณะที่มองกวาดไปทั่วร่างเล็กบาง ที่ยังไม่มีร่องรอยของความเป็นแม่คน ท้องยังคงจะอ่อนไม่เกินสองเดือน ตา...ที่เด็กคนนี้อยู่อาศัยด้วย ต้องเป็นคนแบบไหนกันนะ?

“หนีไปไหน”

“ไม่รู้” เธอสั่นหน้า “เงินที่คุณยัดใส่มือให้หนูยังไม่ใช้ มันอาจจะพอช่วยได้”

เขายิ่งเหมือนรู้สึกว่าเธอเอาตีนถีบเข้าที่หน้าเขา

“ไม่ต้องไปไหนหรอก รอแป๊บหนึ่ง ให้ฉันไปเอาเสื้อมาใส่ แล้วเราจะไปหาตาของหนูด้วยกัน”

“คุณหมายความว่า...เอ่อ...จะไปกับหนูเหรอ”

“อืม”

คมธรณ์ว่า แล้วเขาก็ตาพร่ากับรอยยิ้มของคนตรงหน้า ที่ช่างยิ้มได้สดใสเหลือเกิน ตอนแรกมองแค่ว่าตาสวย แต่พอยิ้มแบบนี้แล้ว ช่างสวยสดใสไปทั้งหน้า

นี่มันอะไรของชีวิตของเขากันนะ

พักนี้พระศุกร์นังแม่เลี้ยงเข้า และพระเสาร์ยัยเด็กตาดุนี่แทรกชัดๆ

ไอ้ธรณ์...มีเมีย แถมมีลูกมาแบบโคตรงง