เริ่มที่ร้าย

น้ำขิงมองประตูรั้วตรงหน้า เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะกดออดอีกหน...

มือของเธอจับตรงบริเวณหน้าท้อง ที่ยังคงแบนเรียบ...ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอผอมลงเสียด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นก็เป็นการดี เพราะตาของเธอยังไม่ผิดสังเกต แม้จะสงสัยว่าทำไมน้ำขิงถึงนอนเก่ง และวิ่งไปอาเจียนบ่อยๆ

ป้าร้านของชำอาจจะผิดสังเกต เพราะน้ำขิงไม่ได้ไปซื้อผ้าอนามัยกับแกมาสองเดือนแล้ว...น้ำขิงก็หวังจะให้ป้าจ้อย สนใจเรื่องอื่น บ้านหลังอื่น ลูกหลานคนอื่นมากกว่าเธอ มากกว่ามาจับผิดเธอ

พอรู้ข่าวว่าเขามา น้ำขิงก็รีบตรงดิ่งมาในทันที...เขาต้องรับรู้

สาวน้อยตัดสินใจว่า ถ้ากดอีกทีแล้วเขายังไม่ออกมา เธอคงจะต้องปีนรั้ว เธอก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ มันยังเดินตรงเวลาแม้จะผ่านการใช้งานมานาน ของขวัญชิ้นสุดท้ายของแม่...ก่อนที่ท่านจะเสียไป น้ำขิงเก็บรักษาและใช้อย่างถนอม

จะบ่ายสามแล้วเดี๋ยวตาจะต้องร้องเรียกหา เพราะเริ่มมีลูกค้าทยอยมาหา มาซื้อของ เธอจะต้องไปช่วยตา แม้จะเหม็นกลิ่นเหล้าต้ม และเหล้าสาโทมาก ในระยะนี้แต่น้ำขิงก็ต้องอดทนทำตัวให้เป็นปรกติ เธอทอดเวลานานไปกว่านี้ไม่ได้ ถ้าความแตก...ตาอาจจะให้เธอ...

คิดแล้วก็น้ำตาไหลพราก เด็กกำพร้าแบบเธอ...มีทางเลือกสักกี่ทางกัน เธอเลือกทางนี้เพราะไม่อยากทำร้ายชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเริ่มเติบโต แม้มันจะเป็นเพราะอุบัติเหตุ เรื่องคาดไม่ถึงก็ตามที ตอนแรกน้ำขิงคิดว่าจะปิดเงียบไว้ เธอโกรธตอนที่เขายัดเงินใส่มือให้เธอ และคิดว่าเธอจะไม่มองหน้าเขาอีกไปตลอดชาติ เกือบจะไปเผาพริกเผาเกลือแช่งเขาแล้ว แต่ชะงักไว้ก่อน เพราะดันแว่วได้ยินป้าจ้อยคุยกับเพื่อนบ้าน ในสมาคมคุณป้าข้างบ้านผู้รู้ทุกสิ่ง ว่ามีคนตายที่บ้านเหนือ เพราะของดำคุณไสย และคำแช่ง น้ำขิงโกรธเขาก็จริงที่เขาปู้ยี่ปู้ยำเธอ แถมยังดูถูกเธอ แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาถึงตายหรอก

ก่อนที่เธอจะปีนรั้วเข้าไป เจ้าของบ้านก็เดินออกมาในสภาพที่สวมเพียงแค่กางเกงเลตัวเดียว อวดมัดกล้ามและหุ่นสุดฟิต เขาเป็นผู้ชายในฝันของสาวชาวบ้านละแวกนี้ เขาเป็นหลานของกำนันเภาที่เสียไปแล้ว เป็นคนร่ำคนรวยของที่นี่ ปรกติเขาจะอยู่บ้านกรุงเทพฯ ลงมาเพียงปีล่ะหนสองหน บ้านของเขานั้นแยกต่างหากจากบ้านของกำนันเภาที่เป็นบ้านหลังใหญ่ ที่มีญาติคนอื่นอาศัยอยู่

เขามาที่บ้านทีไร...ก็จะมีปาร์ตี้และการบันเทิงกันแบบสนุกสุดเหวี่ยง

ตาให้เธอมาส่งเหล้าให้กับเขา...

คิดถึงคืนอันแสนร้ายนั้น น้ำขิงก็ปาดน้ำตา เธอเม้มปาก และจับที่ท้องไว้แน่น เขาดูงงๆ เมื่อเห็นหน้าเธอ แต่ก็ยิ้มกว้างส่งให้ แล้วปิดปากหาว พลางเปิดประตูรั้วเรียกให้เธอเข้าบ้าน

“ส่งมาแต่เช้าเลยแหะ เข้ามาก่อนสิ...เด็กไอ้แป๋งใช่ไหมเราน่ะ ทำไมหน้าตาเด็กจัง ฉันจะไม่ติดคุกใช่ไหมสาวน้อย”

“คุณจำหนูไม่ได้เหรอ?”

น้ำขิงถามเขา ตากลมโตนั่นจ้องเขา คมธรณ์มองกวาดไปทั่ววงหน้าเล็กๆ นั่น แม้จะยังงัวเงียอยู่บ้างเพราะเมื่อคืนเรียกได้ว่าหนัก...กว่าเขาจะหลับฟุบก็ตีสาม ขณะที่เพื่อนๆ ยังคงเฮฮากัน ไม่รู้ว่าใครหามเขามาส่งบ้าน น่าจะไอ้แป๋งเพื่อนสนิท ที่เขามาบ้านปู่ทีไร เพื่อนซี้จะต้องลากเขาไปสำมะเลเทเมาแบบสุดขั้ว ซึ่งเขาก็ชอบเสียด้วยสิ ใครจะไม่ชอบกับความสนุกแบบนั้น เหล้า ยา นารี ไอ้ยานั้น นานๆ หนหรอก คมธรณ์จะสักที...เขากลัวว่าเขาจะช็อคตายไม่ก็เสพติดมัน เอฟเฟ็กต์ของมันแต่ล่ะหนทำให้เขาไม่ปลื้มนัก ก็ไอ้แป๋งนั่นล่ะตัวดี ตัวแสบ บางทีก็หามาในรูปแบบเม็ดแล้วยัดใส่ปากเขา ผสมเหล้าให้มั่ง กว่าจะรู้ก็เรียบร้อยไปแล้วทุกที

“เคยมาที่นี่ด้วยหรือ”

เขาเลิกคิ้ว หล่อนเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ผอมไปนิด แต่บางส่วนไม่ได้เล็ก มันดันเสื้อยืดตัวใหญ่นั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้สวยมาก แต่ดูเพลินตาสะอาดสะอ้าน จุดเด่นบนหน้านั้นคือตาโตๆ คู่นั้น ตาของหล่อนสีน้ำตาลอ่อนสวย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกใจเต้น...

“เคย...หนูเคยมาส่งเหล้า”

เธอทวนความจำเขา ขณะที่เขาหัวเราะ แล้วยิ้มส่งให้เธอ น้ำขิงตาลายไปแป๊บหนึ่ง เพราะเขาช่างหล่ออะไรขนาดนี้กันนะ ปรกติเธอไม่เคยมองเขาเต็มตาสักที ถึงเขาหล่อยังไง เขาก็ไม่ใช่คนดี! สาวน้อยตัดสินเขาไปแล้ว เพราะเหตุที่ตัวเองเคยเผชิญ

“อ้อ...อย่างนั้นก็ดี ถ้าเคยกันแล้ว ปะ...เข้าไปข้างในกัน”

“เอ่อ...”

เธอเกือบจะสะบัดมือหนีเมื่อเขาตรงมาจับข้อมือเธอ แล้วดึงเธอเข้าบ้าน กระแสบางอย่างแล่นขึ้นมาเมื่อมือของเขา จับแขนเธอแบบนั้น

“ฉันยังไม่ชวนเราเล่นสนุกกันแต่เช้าหรอกน่า ฉันหิวข้าว ทำอะไรเป็นบ้างล่ะ ทำให้กินหน่อย แล้วเดี๋ยวเราค่อยกินกัน”

เขาพูดแกมทะลึ่งทะเล้นใส่ พร้อมกับขยิบตาวิ้งให้ น้ำขิงเม้มปาก กำมือไว้แน่น...เธออยากจะฟาดปากเขาสักที เธอไม่ได้มาให้เขากินอีกหรอกนะ ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว สาวน้อยยังคงทำหน้านิ่ง ไม่ได้ยิ้มแย้มหรือพูดจาอ้อนฉอเลาะเหมือนเด็กคนอื่นๆ ที่เคยมา คมธรณ์สังเกตดู เธอมองจ้องเขาด้วยตาโตๆ คู่นั้น มองเขาเหมือนเป็นไอ้ตัวอะไรสักอย่าง มันเริ่มทำให้เขารู้สึกแปลกๆ

เอ...

เราไปเคยทำอะไรให้โกรธหรือเปล่าว่ะ?

แต่ก็เปย์หนักทุกหนเวลาตื่นนี่นา

เขาปล่อยให้เธอไปทำครัว รอไม่นาน กลิ่นอาหารก็โชยฟุ้ง คมธรณ์สูดจมูกฟุตฟิต กลิ่นอาหารหอมฟุ้งทำให้ท้องยิ่งร้องโครก น้องหน้านิ่งท่าทางจะทำกับข้าวอร่อยเด็ด กลิ่นดีมาก และเขาก็พบว่านอกจากกลิ่นรสชาติก็ดีอีกด้วย

เธอยังคงนั่งนิ่งมองเขากิน มือนั้นจับที่ท้องตลอดเวลา จนคมธรณ์ชักจะรู้สึกแปลกๆ เขาอิ่มแล้ว จึงเอาโทรศัพท์มาจิ้มไลน์ส่งไปหาไอ้แป๋ง แต่มันยังไม่อ่าน ไม่ตอบ สงสัยจะยังไม่ตื่น

น้องเอาจานชามไปเก็บล้าง จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้แนะนำตัวกัน ผิดกับสาวคนอื่นๆ ที่เคยมา

และเขากับน้องก็เล่นเกมจ้องตากันอีกหน เมื่อน้องมาทรุดนั่งตรงที่เดิม แล้วมองเขาด้วยตาโตๆ คู่นั้น มันเจือแววโกรธไว้ เขารู้สึกอึดอัดพิกลอย่างบอกไม่ถูก

“คุณอิ่มแล้วใช่ไหม?”

เสียงเล็กๆ นั่นถาม เขาพยายามทบทวนอยู่ว่า ไปทำอะไรให้แม่สาวน้อยตาโตนี่ไม่พอใจอะไรในเกมกามหรือเปล่า เขาอาจจะสั่ง หรืออาจจะทำอะไรเพี้ยนๆ แบบไม่ได้ตั้งใจเพราะอารมณ์พาไป เคยเล่นเกมอุบาทว์อะไรกับน้องไปหรือเปล่า

“จะชวนไปขึ้นห้องแล้วเหรอจ๊ะ”

เขาลองแหย่ดู ทางนั้นมองบนใส่เขาแล้วก็ถอนหายใจเสียงดัง อา...ไอ้ท่านี้ทำไมแม่สาวน้อยทำเหมือนแม่ของเขาเลยแหะ...ท่านมักจะทำใส่เวลาที่ไม่พอใจเขา ให้ตายเถอะ! เด็กออฟของไอ้แป๋งเสือกมาทำให้เขานึกถึงแม่!

“หนูมีเรื่องจะมาเจรจากับคุณ ตกลงคุณจำได้ใช่ไหมว่า คุณทำอะไรกับหนูคืนนั้น”

จำได้บ้างไม่ได้บ้าง...

ถ้าตอบไปแบบนี้ ยัยเด็กตาโตดุนี่ จะเอาอะไรขว้างหัวเขาหรือเปล่านะ?

หลอนแหละ เพราะคุณมาลาทำ...เวลาที่เขากวนท่าน มีอันโดนของอะไรที่อยู่ใกล้มือขว้างเอาทุกที ไม่มีคนทำกับเขาแล้วล่ะ...ตอนนี้ เพราะท่านไปสวรรค์มาสองปีแล้ว

“ก็..พอจะจำได้”

“ก็ดี...” น้ำขิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกพลังใจ ก่อนจะเอ่ยออกไปเสียงหนักแน่น

“หนูท้องเพราะคุณ คุณจะต้องรับผิดชอบ”

“หะ!”