ตอนที่ 11 ความล้มเหลว

ตอนที่ 11 ความล้มเหลว

“กรรรรร!!”

หมูป่าเขี้ยวตันไม่ปล่อยให้นางได้มีเวลาตั้งตัว มันแผดเสียงร้องคำรามลั่นป่ากระหึ่มจนหิมะบนยอดไม้ร่วงกราว ก่อนจะตระกุยหิมะด้วยกีบเท้าหน้าอันทรงพลัง แล้วพุ่งทะยานร่างยักษ์อันหนักอึ้งนับร้อยชั่งเข้าใส่เยี่ยหว่านชิงดุจรถถังหุ้มเกราะมรณะ! คลื่นหิมะปลิวว่อนกระจายเป็นวงกว้างตามแรงปะทะที่ถมเข้าใส่

“เข้ามาเลยเจ้าหมูสกปรก!”

เยี่ยหว่านชิงไม่ถอยหนี นางกลับย่อเข่าลงต่ำเพื่อปรับจุดศูนย์ถ่วงของร่างกาย ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างเพ่งมองการเคลื่อนไหวของมันในทุกเสี้ยววินาที สมองของนางคำนวณจังหวะ ทิศทาง และความเร็วของมันอย่างแม่นยำดุจเครื่องจักรกล

ในวินาทีที่เขี้ยวแหลมคมสีเหลืองหม่นกำลังจะเสียบทะลุช่องท้องของนาง!

ฟุ่บ!

เยี่ยหว่านชิงบิดข้อเท้าอย่างรวดเร็ว อาศัยความลื่นของลานหิมะสไลด์ตัวเบี่ยงหลบไปทางซ้ายอย่างฉิวเฉียด คมเขี้ยวอันตรายเฉี่ยวผ่านเสื้อคลุมบุขนสัตว์ของนางไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนได้ยินเสียงลมแหวกอากาศ!

ในจังหวะที่หมูป่าพุ่งถลำไปข้างหน้าด้วยแรงเฉื่อยอันมหาศาล สายลับสาวเงื้อมีดสั้นในมือขวาขึ้นสุดแขน เล็งเป้าหมายไปที่จุดตายบริเวณหลังก้านคอ ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อของเส้นประสาทไขสันหลัง หากสามารถแทงทะลุจุดนี้ได้ มันจะตกตายในทันทีโดยไร้เสียงร้อง!

ทว่า... ความจริงอันโหดร้ายของร่างกายในโลกนี้ กลับมิได้ดำเนินไปตามทฤษฎีในสมองเสมอไป

ปึก!!

“อั้ก!!”

ในเสี้ยววินาทีที่นางกำลังจะแทงมีดลงไป ขาซ้ายที่ต้องรับน้ำหนักจากการบิดตัวกะทันหันกลับเกิดอาการตะคริวกินอย่างรุนแรง! กล้ามเนื้อที่ขาดสารอาหารมานานและถูกแช่แข็งในหิมะจนเย็นชืดประท้วงการทำงานขึ้นมาอย่างฉับพลัน!

ร่างกายของเยี่ยหว่านชิงเสียศูนย์อย่างรุนแรงล้มกลิ้งลงไปคลุกกับหิมะเฉอะแฉะ มีดสั้นที่ควรจะปักเข้าก้านคอของหมูป่ากลับแฉลบไปกรีดเข้าที่แผ่นหลังอันหนาเตอะของมัน ทิ้งไว้เพียงรอยแผลตื้นๆ ที่ไม่อาจระคายเคืองชั้นไขมันหนาของมันได้ด้วยซ้ำ!

ความล้มเหลว! นี่คือความล้มเหลวครั้งแรกในชีวิตของยอดสายลับระดับ S ผู้นี้!

“กรรรรร!!”

ความเจ็บปวดจากบาดแผลถลอกยิ่งกระตุ้นความคลุ้มคลั่งในสัญชาตญาณสัตว์ป่า หมูป่าเขี้ยวตันเบรกตัวโก่งจนหิมะฟุ้งกระจาย มันหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องสตรีที่ล้มอยู่บนพื้นด้วยความโกรธแค้นแสนสาหัส ก่อนจะพุ่งเข้าใส่นางอีกครั้งด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!

“บ้าเอ๊ย!”

เยี่ยหว่านชิงสบถลั่น นางพยายามจะตะเกียกตะกายพยุงตัวลุกขึ้น ทว่าขาซ้ายกลับชาหนึบและไร้ความรู้สึกไปแล้วอย่างสิ้นเชิง ร่างกายของนางหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยศิลาพันชั่ง ลมหายใจหอบถี่จนแทบกระอัก

‘ไม่... ข้าจะมาตายอนาถกลายเป็นอาหารของเดรัจฉานในป่าลึกแห่งนี้ไม่ได้! อาเป่ายังรอข้าอยู่... ฉู่เจวี๋ยก็ยังรอยาถอนพิษจากข้า!’

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ยามที่พละกำลังทางกายภาพพ่ายแพ้ สมองอันปราดเปรื่องจึงต้องก้าวขึ้นมาทำหน้าที่แทน!

เยี่ยหว่านชิงกัดริมฝีปากจนเลือดสีสดซึมไหล บีบคั้นพลังจิตและสมาธิเฮือกสุดท้ายเพ่งดิ่งเข้าไปในมิติห้องวิจัย 01 อย่างรุนแรง!

นางละทิ้งความคิดเรื่องปืนหรือระเบิดทันที เพราะรู้ดีว่าการดึงวัตถุขนาดใหญ่และซับซ้อนในสภาพร่างกายที่พังทลายเช่นนี้ สมองของนางจะรับภาระไม่ไหวและระเบิดตายก่อนจะได้เหนี่ยวไกด้วยซ้ำ สิ่งที่นางต้องการยามนี้คือสิ่งที่เบาที่สุด ทว่าสามารถปลิดชีพ สัตว์ตรงหน้าได้เร็วที่สุด!

วิ้งงงง!!!

ความเจ็บปวดระดับสูงสุดแล่นปราดเข้าทิ่มแทงกึ่งกลางสมองราวกับมีสว่านโลหะร้อนๆ เจาะทะลวง เลือดกำเดาสีข้นทะลักออกจากโพรงจมูกและใบหูทั้งสองข้างในทันที! ทัศนียภาพรอบตัวหมุนคว้างและเกือบดับวูบลงไปครึ่งหนึ่ง

ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เข็มฉีดยาที่บรรจุยาสลบสกัดเข้มข้นที่สุดชนิดล้มช้าง ขนาดเท่านิ้วก้อย ก็ปรากฏขึ้นในอุ้งมือซ้ายของนาง!

หมูป่าพุ่งเข้ามาประชิดตัวแล้ว คมเขี้ยวอันแหลมคมอ้ากว้างหมายจะขย้ำศีรษะของนางให้แหลกคามือ!

“หลับไปซะเจ้าหมูอ้วน!”

เยี่ยหว่านชิงแผดเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง นางไม่หลบหนี ทว่ากลับเหวี่ยงท่อนแขนขวาที่พันด้วยเสื้อคลุมขนนกหนาเตอะเข้าไปขวางคมเขี้ยวของมันโดยตรงเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อล็อกตำแหน่งหัวของมัน!

ทว่าในวินาทีที่ขากรรไกรอันทรงพลังของหมูป่ากำลังจะสับลงมาบดขยี้กระดูกแขนของนางให้แหลกเหลว สัญชาตญาณอันฉับไวระดับสายลับระดับ S พลันระเบิดออก! เยี่ยหว่านชิงเบี่ยงจุดปะทะและกระชากท่อนแขนขวากลับคืนมาในเศษเสี้ยววินาทีอันฉิวเฉียดดุจปาฏิหาริย์!

ฉึ่ก! ฟุ่บ!

คมเขี้ยวแหลมคมดุจหอกเหล็กของมันฉีกกระชากเสื้อคลุมขนนกหนาเตอะจนขาดวิ่น และกรีดลึกลงบนผิวเนื้อของท่อนแขนขวาเป็นทางยาว เลือดสีแดงฉานพุ่งกระเซ็นย้อมผืนหิมะจนแดงฉาน แม้จะเจ็บปวดแสนสาหัสจนร้าวราญ ทว่ากระดูกแขนของนางกลับมิได้หักสะบั้นหรือแหลกละเอียดอย่างที่มันควรจะเป็น!

และในจังหวะที่หัวของสัตว์ร้ายชะงักงันเพราะแรงกระชากนั้นเอง มือซ้ายที่กำเข็มฉีดยาของเยี่ยหว่านชิงก็พุ่งทะยานเข้าหากระบอกตาขวาของมันอย่างแม่นยำและโหดเหี้ยมที่สุด!

ฉึก!!!

เข็มโลหะแหลมคมถูกแทงทะลุลูกตาของหมูป่าอย่างจังจนมิดเข็ม! นิ้วเรียวกดก้านหลอดฉีด ส่งยาสลบสกัดเข้มข้นที่สุดไหลทะลักเข้าสู่เส้นประสาทตาและตรงเข้าทำลายระบบประสาทส่วนกลางของสัตว์ร้ายในพริบตา!

“อี๊ดดดดดดดดด!!!”

หมูป่าแผดเสียงร้องโหยหวนปานจะขาดใจ เสียงของมันดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วทั้งหุบเขา มันอ้าปากปล่อยแขนของนางโดยอัตโนมัติ ร่างอันใหญ่โตของมันเซถลา น้ำลายฟูมปาก ตาเหลือกค้าง ก่อนจะล้มตึงกระแทกพื้นหิมะเสียงดังสนั่น!

ฤทธิ์ยาที่รุนแรงเฉียบพลันทำให้มันชักเกร็งอยู่เพียงสามวินาที ก่อนที่สติสัมปชัญญะของมันจะดับวูบและแน่นิ่งไปในที่สุด!

ความเงียบสงัดกลับคืนสู่ป่าต้าชิงอีกครั้ง เยี่ยหว่านชิงไม่รอช้า นางใช้มีดสั้นในมือซ้ายปาดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ที่คอของมันเพื่อปลิดชีพอย่างเด็ดขาดและปลอดภัยที่สุด

ในฐานะศัลยแพทย์และนักพิษวิทยา นางรู้ดีว่ายาสลบที่นางใช้เป็นชนิดออกฤทธิ์เร็วและสลายตัวอย่างรวดเร็ว ไม่ทิ้งสารตกค้างในกล้ามเนื้อ ยิ่งเมื่อนำไปผ่านความร้อนสูงก็ยิ่งปลอดภัยไร้กังวล อาเป่าและฉู่เจวี๋ยสามารถกินเนื้อของมันได้อย่างแน่นอน

“แฮ่ก... แฮ่ก...”

สตรีร่างบางทรุดตัวลงนอนหงายจมกองเลือดสีแดงฉานอยู่บนพื้นหิมะ แขนขวาของนางมีรอยเขี้ยวกรีดลึกเป็นแผลฉกรรจ์ เลือดไหลทะลักไม่หยุด ร่างกายเย็นเฉียบจนแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป ศีรษะปวดร้าวราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ จากผลกระทบของการฝืนใช้พลังจิตในมิติ

นางทำสำเร็จ นางล้มหมูป่าตัวยักษ์ลงได้ ทว่าก็ต้องแลกมาด้วยบาดแผลสาหัสและสภาพปางตาย ช่างน่าสังเวชใจเหลือกำลัง! ในใจของนางได้แต่สมเพชและแค่นหัวเราะเยาะหยันให้แก่ความล้มเหลวอันน่าอนาถนี้ หากเปรียบการต่อสู้ครั้งนี้เป็นศึกสงคราม ชัยชนะครานี้ก็ไม่ต่างอะไรกับตำราพิชัยสงครามที่กล่าวไว้ว่า ‘สังหารศัตรูหนึ่งพัน ทว่าตนเองต้องตายตกไปแปดร้อยห้าสิบ’ ชัยชนะอันแสนทุลักทุเลที่เกือบต้องเอาชีวิตมาทิ้งเช่นนี้ ช่างน่าอับอายและไร้ซึ่งเกียรติยศสิ้นดี! ยอดสายลับระดับ S ที่เคยเหยียบย่ำความตายและสยบเป้าหมายระดับโลกได้อย่างไร้ร่องรอย บัดนี้กลับต้องมาล้มลุกคลุกคลานอยู่บนโคลนตม ยอมเจ็บตัวปางตายเพียงเพื่อล้มหมูป่าโง่ๆ ตัวเดียว นี่มิใช่การล่าอันทรงเกียรติ ทว่ามันคือภาพสะท้อนอันน่าเวทนาในการดิ้นรนเอาชีวิตรอดที่น่าอนาถที่สุดนับตั้งแต่เกิดมา!

‘ความล้มเหลว...’ คำนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเยี่ยหว่านชิง หยดน้ำตาแห่งความเคียดแค้นร่วงหล่นจากหางตา นางไม่ได้ร้องไห้เพราะความเจ็บปวดทางกาย แต่นางเจ็บใจในความอ่อนแอของร่างกายนี้ยิ่งนัก!

“ข้าจะมาตายที่นี่ไม่ได้!!”

นางขบกรามแน่นจนเลือดซิบ ฝืนใช้มือซ้ายที่ยังพอขยับได้ ฉีกชายกระโปรงมาพันห้ามเลือดที่แขนขวาอย่างลวกๆ จากนั้นจึงตะเกียกตะกายคลานไปขุดเอาโสมป่าที่หน้าผามาเก็บไว้ในอกเสื้อ แล้วคลานกลับมาหาร่างไร้วิญญาณของหมูป่า

นางไม่มีกำลังพอจะแบกซากของมันกลับไปได้ทั้งตัว เยี่ยหว่านชิงใช้มีดสั้นเลาะเอาเนื้อส่วนขา เนื้อสัน และหัวใจของมันออกมา หญิงสาวกัดฟันรีดเร้นพลังจิตเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ส่งชิ้นเนื้อและหัวใจบางส่วนเข้าไปเก็บรักษาในมิติห้องวิจัย 01ได้สำเร็จ ก่อนที่สมองจะปวดหนึบจนแทบระเบิด บ่งบอกว่าร่างกายของนางรับภาระไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

เนื้อขาหลังอีกชิ้นที่เหลือ นางใช้เถาวัลย์ผูกมัดติดกับเอวของตนเองเอาไว้ ส่วนซากหมูป่าขนาดมหึมาที่ยังเหลือเนื้ออีกมากมายนั้น นางใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่กอบหิมะหนาเตอะมากลบฝังมันไว้อย่างแน่นหนามิดชิดแถมยังทำสัญญาลักษณ์เอาไว้ด้วย ความเย็นยะเยือกของเขาต้าชิงจะเป็นตู้แช่แข็งธรรมชาติชั้นยอดที่ช่วยรักษาสภาพเนื้อและกลบกลิ่นคาวจากสัตว์นักล่า รอให้นางฟื้นตัวแข็งแรงกว่านี้แล้วค่อยกลับมาขุดเอามันไป

‘กลับ... ต้องกลับไป... อาเป่า... ฉู่เจวี๋ย...’

ด้วยจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า เยี่ยหว่านชิงใช้มือซ้ายกำกิ่งไม้พยุงร่างที่โชกเลือดและหนักอึ้ง ลากขาซ้ายที่ไร้ความรู้สึก และลากชิ้นเนื้อหมูป่า ค่อยๆ ก้าวเดินฝ่าพายุหิมะกลับสู่หมู่บ้าน... ทีละก้าว... ทีละก้าว... ทิ้งรอยเลือดทางยาวไว้บนผืนหิมะอันขาวโพลน ราวกับเส้นทางสู่ขุมนรก

*****เป็นนางเอกที่สะบักสะบอมที่สุดของไรท์เลยนะเนี่ย!****