ตอนที่ 2 : สามีที่ไม่ใช่ของข้า 

เช้าวันใหม่ในจวนแม่ทัพมาเยือนพร้อมแสงอ่อนจากฟากฟ้า แต่บรรยากาศกลับเงียบผิดปกติ ราวกับทุกคนกำลังรอดูบางสิ่งที่ควรเกิดขึ้น หากกลับไม่เกิด

เซี่ยอวี้หลันลืมตาตื่นอย่างช้าๆ ความรู้สึกหนักอึ้งในอกไม่ได้หายไป เพียงแต่ไม่ใช่ความเจ็บปวดเหมือนในความทรงจำเดิม หากเป็นความนิ่งสงบที่แฝงด้วยการตัดสินใจ

ชิงเหอเข้ามาปลุกตามปกติ แต่วันนี้กลับไม่เห็นฮูหยินรีบร้อนลุกขึ้นนั่ง หรือถามถึงท่านแม่ทัพเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

“ฮูหยินเจ้าคะ วันนี้ท่านแม่ทัพจะออกว่าราชการแต่เช้า ท่านจะ…”

คำพูดของสาวใช้หยุดลงกลางประโยค เมื่อเห็นอวี้หลันเพียงลุกขึ้นอย่างสงบ

“ไม่ต้องเตรียมอะไรเป็นพิเศษ” อวี้หลันกล่าวเสียงเรียบ “จัดชุดธรรมดาก็พอ”

ชิงเหอชะงักไปเล็กน้อย นางรับใช้ฮูหยินมาหลายปี ย่อมรู้ดีว่าในอดีต ฮูหยินจะเลือกอาภรณ์ที่งดงามที่สุด เครื่องประดับที่เด่นที่สุด เพียงเพื่อหวังจะดึงสายตาของสามี

แต่วันนี้…ไม่มีสิ่งใดเช่นนั้น

อวี้หลันมองเงาตนเองในกระจกทองเหลือง ใบหน้าของหญิงสาวในนั้นงดงามตามธรรมชาติ ดวงตาเรียบนิ่ง ไม่มีความคาดหวัง ไม่มีความร้อนรน

“ตั้งแต่วันนี้ไป…” นางคิดในใจ “ข้าจะไม่ทำตัวเหมือนคนที่รอความเมตตาจากผู้อื่นอีก”

หลังอาหารเช้า อวี้หลันไม่ได้ออกไปส่งสามีที่หน้าจวนเหมือนเคย นางเลือกนั่งอ่านตำราอยู่ในเรือน ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า

ขณะเดียวกัน ที่ลานหน้าจวน แม่ทัพหลงเฉินกำลังขึ้นม้าเพื่อออกว่าราชการ เขาหยุดชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสายตากวาดมองไปยังเรือนเอก

ปกติแล้ว…จะต้องมีใครบางคนยืนรออยู่ตรงนั้น

“ฮูหยินยังไม่ตื่นหรือ” เขาถามผู้ติดตามอย่างไม่ใส่ใจนัก

“เรียนท่านแม่ทัพ ฮูหยินตื่นแล้วขอรับ แต่…ไม่ได้ออกมาส่ง”

คำตอบนั้นทำให้หลงเฉินขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านใจ เขาไม่ได้โกรธ เพียงแต่ไม่คุ้นเคย

“ช่างเถอะ” เขากล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะควบม้าออกจากจวน

แต่ตลอดทางไปยังวัง ความคิดหนึ่งกลับติดค้างในใจเขาอย่างประหลาด

ภายในจวน ข่าวเรื่องฮูหยินเอกไม่ออกมาส่งสามีแพร่ไปอย่างรวดเร็ว เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นตามเรือนต่างๆ

“ได้ยินว่าฮูหยินไม่สนใจท่านแม่ทัพแล้ว”

“หรือจะใช้วิธีใหม่เรียกร้องความสนใจ?”

“ข้าว่าคงงอนอีกตามเคย”

อวี้หลันได้ยินทุกอย่าง แต่ไม่คิดอธิบาย นางเพียงยิ้มบางกับตนเอง เพราะรู้ดีว่า ต่อให้พูดอย่างไร คนที่ไม่อยากเข้าใจ ก็จะไม่เข้าใจอยู่ดี

ยามบ่าย ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกอวี้หลันไปพบ สีหน้าของนางยังคงเคร่งขรึมดังเดิม

“ช่วงนี้เจ้าเปลี่ยนไป” ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวตรงๆ “อย่าคิดใช้วิธีเมินเฉยเพื่อเรียกร้องความสนใจจากสามี”

อวี้หลันคำนับอย่างสุภาพ ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ

“ท่านแม่ ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น”

“แล้วเจ้าทำสิ่งใดอยู่”

“ข้าเพียงทำหน้าที่ของฮูหยินเอกให้เรียบร้อย ไม่สร้างเรื่อง ไม่ก่อปัญหา และไม่รบกวนท่านแม่ทัพ” คำพูดนั้นชัดเจน มั่นคง และไม่มีความน้อยใจเจือปน

ฮูหยินผู้เฒ่ามองนางเนิ่นนาน ราวกับพยายามมองหาความเสแสร้ง แต่กลับไม่พบสิ่งใด

“จำคำพูดของเจ้าไว้ให้ดี” นางกล่าวในที่สุด

ค่ำวันนั้น หลงเฉินกลับจวนเร็วกว่าปกติ เขาเดินผ่านเรือนเอกโดยไม่รู้ตัว ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย

ภายในเรือน แสงตะเกียงส่องอ่อน อวี้หลันนั่งอ่านตำราอยู่เพียงลำพัง สีหน้าสงบจนเขาเผลอหยุดมอง

นี่คือฮูหยินของเขา…จริงหรือ

“ยังไม่พักหรือ” เขาเอ่ยถามโดยไม่รู้ตัว

อวี้หลันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นคำนับตามมารยาท

“ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”

น้ำเสียงนั้นสุภาพ แต่ห่างเหิน ไม่มีความดีใจ ไม่มีความคาดหวัง

หลงเฉินรู้สึกขัดใจเล็กน้อย “ช่วงนี้เจ้า…ดูเงียบไป”

อวี้หลันยิ้มจาง “ข้าคิดว่า ความเงียบ น่าจะเหมาะกับเรามากกว่า”

คำพูดนั้นทำให้หลงเฉินนิ่งไป เขาไม่รู้จะตอบเช่นไร เพราะนางพูดถูก

ความสัมพันธ์ของพวกเขา…ไม่เคยเป็นอย่างอื่นนอกจากความห่างเหิน

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะไม่รบกวน” เขากล่าวในที่สุด ก่อนจะหันหลังจากไป

เมื่อประตูปิดลง อวี้หลันค่อยๆ นั่งลงอีกครั้ง หัวใจสงบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“สามีผู้นี้…” นางคิดในใจ “ไม่ใช่ของข้าตั้งแต่แรก”

ในนิยายเดิม นางจะเจ็บปวด ร้องไห้ และโทษโชคชะตา แต่ครั้งนี้ นางกลับรู้สึกเพียงความชัดเจน

ในโลกใบนี้ นางไม่จำเป็นต้องแย่งใคร

ไม่จำเป็นต้องรอความรักจากคนที่ไม่เคยหันมามอง

เพราะในเส้นเรื่องข้างหน้า ยังมีชายอีกคนหนึ่ง ผู้ซึ่งไม่เคยถูกเลือก แต่กลับมีหัวใจมั่นคงยิ่งกว่าใคร

อวี้หลันหลับตาลง สูดลมหายใจลึก

“ซูเหยียน…” นางพึมพำชื่อเขาเบาๆ

ตั้งแต่วินาทีนี้ไป

นางจะเดินออกจากเส้นเรื่องเดิม

และเลือกชะตาของตนเอง