ตอนที่ 1: ตื่นในร่างฮูหยินใจร้าย 

เสียงฝนยามค่ำคืนดังแผ่วอยู่ไกลออกไป แต่ความหนักอึ้งในศีรษะกลับชัดเจนจนหลินเสี่ยวอวี่ขมวดคิ้วแน่น ร่างกายของนางเหมือนจมลงสู่ความมืด ก่อนจะค่อยๆ ถูกดึงกลับขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

กลิ่นสมุนไพรขมฉุนลอยเข้าสู่จมูก ไม่ใช่กลิ่นกาแฟในเช้าวันทำงาน และไม่ใช่กลิ่นยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาลที่คุ้นเคย

“ฮูหยิน…ฮูหยินเจ้าคะ!”

เสียงเรียกดังขึ้นใกล้หู หลินเสี่ยวอวี่สะดุ้ง ฝืนลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้เก่า ม่านผ้าปักลวดลายโบราณ และแสงตะเกียงที่ไหววูบตามแรงลม

นี่ไม่ใช่ความฝัน

“ที่นี่…ที่ไหน…” นางพึมพำ เสียงที่เปล่งออกมาไม่ใช่เสียงของตนเอง อ่อนกว่า แผ่วกว่า และแปลกไป

“ฮูหยินอย่าขยับนะเจ้าคะ” หญิงสาววัยราวสิบหกปีรีบเข้ามาประคอง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ “ท่านเพิ่งฟื้น หมอบอกว่าลมปราณติดขัด หากฝืนจะเป็นอันตราย”

คำว่า ฮูหยิน ทำให้หัวใจของหลินเสี่ยวอวี่เต้นแรง ความทรงจำจำนวนมากที่ไม่ใช่ของนางไหลทะลักเข้ามาโดยไม่อาจห้าม

จวนแม่ทัพ การแต่งงานเชิงการเมือง คืนเข้าหอที่เงียบงัน สามีที่ไม่เคยมองหน้า สายตาดูแคลนของผู้คน และความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจ

ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนในห้วงความคิด

เซี่ยอวี้หลัน

ลมหายใจของหลินเสี่ยวอวี่สะดุด นี่คือชื่อของฮูหยินเอกในนิยายจีนโบราณที่นางเพิ่งอ่านจบเมื่อคืน ตัวร้ายผู้ถูกสร้างมาเพื่อให้คนอ่านเกลียด และมีจุดจบอันน่าเวทนา

“ไม่จริง…” นางพึมพำเบาๆ

แต่ทุกอย่างรอบตัวกลับยืนยันชัดเจนเกินไป นี่ไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่อาการประสาทหลอน นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างของฮูหยินตัวร้ายจริงๆ

“ฮูหยิน ท่านเป็นอะไรเจ้าคะ” สาวใช้ถามอย่างร้อนรน

หลินเสี่ยวอวี้—or เซี่ยอวี้หลันในตอนนี้—หลับตาลง สูดลมหายใจลึก พยายามตั้งสติ “เจ้า…ชื่อชิงเหอ ใช่หรือไม่”

ชิงเหอตาเบิกกว้าง ก่อนจะพยักหน้ารัว “เจ้าค่ะ ฮูหยินจำข้าได้แล้ว ขอบคุณสวรรค์!”

คำตอบนั้นเหมือนตอกย้ำความจริงให้ชัดยิ่งขึ้น นางไม่อาจหนีจากชะตานี้ได้

อวี้หลันค่อยๆ ลุกพิงหมอน หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ในเนื้อเรื่องเดิม เซี่ยอวี้หลันพยายามแย่งความรักของสามี พยายามเอาชนะนางเอก และดิ้นรนอย่างโง่เขลา จนแพ้อย่างหมดรูป

“ตั้งสติ…” นางบอกตัวเองในใจ “ถ้าข้ารู้ตอนจบแล้ว ข้าก็แค่ไม่เดินตามมัน”

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นนอกเรือน ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างไม่รีบร้อน ชายร่างสูงในชุดแม่ทัพสีเข้มก้าวเข้ามา ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเย็นชาไร้อารมณ์

หลงเฉิน

พระเอกของนิยาย ชายผู้มีทั้งอำนาจและชื่อเสียง แต่ไม่เคยมอบหัวใจให้ฮูหยินเอกของตน

เขามองนางเพียงครู่เดียว สายตานั้นเย็นชาจนแทบไม่ต่างจากมองคนแปลกหน้า

“ฟื้นแล้วหรือ” เสียงของเขาราบเรียบ

อวี้หลันมองตอบอย่างสงบ ไม่มีน้ำตา ไม่มีความปวดร้าวเหมือนในความทรงจำเดิม “เจ้าค่ะ”

หลงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับไม่คุ้นกับท่าทีเช่นนี้ “ดูแลตัวเองให้ดี และอย่าสร้างปัญหาอีก”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดบางๆ แต่กลับไม่อาจบาดหัวใจนางได้อีกแล้ว เขาหันหลังจะจากไป

“ท่านแม่ทัพ” อวี้หลันเอ่ยขึ้น

หลงเฉินหยุดฝีเท้า หันกลับมาอย่างไม่เต็มใจ

“จากนี้ไป…ข้าขออยู่เงียบๆ ในเรือนนี้ได้หรือไม่” นางถามเสียงเรียบ

เขามองนางอย่างประหลาดใจก่อนตอบ “ตราบใดที่เจ้าไม่วุ่นวาย ข้าก็ไม่ยุ่งกับเจ้า”

เมื่อหลงเฉินจากไป อวี้หลันเอนกายลงบนหมอน มองเพดานไม้เงียบๆ ในใจไม่มีความเสียใจ มีเพียงความแน่วแน่

นางจะไม่แย่ง

จะไม่รัก

และจะไม่ดิ้นรนอีกต่อไป

เพราะนางรู้ดีว่า หัวใจที่วางผิดที่ คือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม

ในนิยาย ยังมีชายอีกคน ผู้ไม่เคยได้รับการเลือก เสนาบดีซู—พระรองผู้ต้องตายอย่างเงียบงัน

อวี้หลันหลับตาลง ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มจาง

“ครั้งนี้…ข้าจะไม่ยอมให้ใครต้องตายเพราะบทที่เขาไม่ได้เลือก”

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนชะตา

ของฮูหยินตัวร้าย