ตอนที่ 3 : เส้นทางที่ข้าเลือก 

หลังจากการพบกันครั้งนั้น ชื่อของเสนาบดีซูเหยียนเริ่มปรากฏในชีวิตของเซี่ยอวี้หลันบ่อยขึ้น แต่ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นทางการและสุขุม นางไม่ได้ไปพบเขาอย่างเปิดเผย และไม่เคยใช้อำนาจของฮูหยินเอกกดดันสิ่งใด ทั้งหมดเป็นเพียงการติดต่อผ่านเอกสารและการตรวจสอบตามขั้นตอนของราชสำนัก

ซูเหยียนเป็นคนรอบคอบยิ่งกว่าที่นางคาด เขาตรวจบัญชีอย่างละเอียด ไล่ตั้งแต่รายรับรายจ่ายเล็กน้อย ไปจนถึงการเคลื่อนย้ายเงินก้อนใหญ่ที่เคยถูกปิดบังเอาไว้ ก่อนจะสรุปผลเป็นลายลักษณ์อักษรส่งกลับมาให้

เมื่ออวี้หลันอ่านเอกสารเหล่านั้น หัวใจของนางค่อยๆ เย็นลง ไม่ใช่เพราะโล่งใจ แต่เพราะเห็นชัดเจนว่า หากปล่อยให้เป็นไปตามเส้นเรื่องเดิม จวนแม่ทัพจะต้องเผชิญปัญหาใหญ่เพียงใด และตัวนางเองก็จะถูกใช้เป็นแพะรับบาปอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

“โชคดีที่ข้าตื่นทันเวลา” นางคิดในใจ พลางพับเอกสารเก็บอย่างระมัดระวัง

การเปลี่ยนแปลงภายในจวนไม่อาจปิดบังสายตาของหลงเฉินได้ แม้เขาจะไม่ใส่ใจเรื่องในเรือนหลัง แต่รายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชาก็เริ่มกล่าวถึงฮูหยินเอกที่จัดการบัญชีอย่างเข้มงวด และยกเลิกข้อตกลงที่ไม่โปร่งใสหลายอย่าง

“นางกำลังทำสิ่งใดกันแน่” หลงเฉินพึมพำกับตนเอง ขณะอ่านรายงานในห้องหนังสือ

ในอดีต เซี่ยอวี้หลันจะไม่ยุ่งเรื่องเช่นนี้ นางสนใจเพียงว่าเขาจะกลับเรือนหรือไม่ จะมองนางหรือไม่ แต่ตอนนี้ นางกลับเลือกจัดการสิ่งที่ควรจัดการ โดยไม่เอ่ยปากขอคำชม หรือแม้แต่ความสนใจจากเขา

คืนนั้น หลงเฉินไปที่เรือนเอกโดยไม่บอกล่วงหน้า เมื่อเขาก้าวเข้าไป เห็นอวี้หลันนั่งอยู่หน้าโต๊ะ เต็มไปด้วยสมุดบัญชีและพู่กัน สีหน้าแน่วแน่และสงบนิ่ง จนเขาเผลอหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง

“เจ้ากำลังทำอะไร” เขาถาม

อวี้หลันเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ตกใจ ก่อนจะลุกขึ้นคำนับตามมารยาท “ตรวจบัญชีเจ้าค่ะ มีหลายอย่างที่ควรจัดการให้เรียบร้อย ก่อนจะกลายเป็นปัญหาในภายหน้า”

หลงเฉินมองนางอย่างพิจารณา “เรื่องพวกนี้ ปกติไม่ใช่สิ่งที่เจ้าสนใจ”

นางยิ้มจาง “เมื่อก่อนข้าอาจไม่เข้าใจหน้าที่ของตนเอง แต่ตอนนี้ ข้ารู้แล้วว่าฮูหยินเอกควรทำสิ่งใด และไม่ควรทำสิ่งใด”

คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้หลงเฉินนิ่งไป เขาไม่อาจหาคำโต้แย้ง เพราะทุกถ้อยคำของนางล้วนถูกต้อง

“ข้าไม่ได้ทำสิ่งเหล่านี้เพื่อท่าน” อวี้หลันกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสงบ “ข้าทำเพื่อจวน และเพื่อไม่ให้ใครต้องรับผลแทนความสะเพร่าของผู้อื่น”

หลงเฉินรู้สึกแปลกประหลาด เขาควรดีใจที่จวนเป็นระเบียบขึ้น แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังมองเห็นคนแปลกหน้าอยู่ตรงหน้า

“ถ้าเช่นนั้น…เจ้าก็ทำต่อไป” เขากล่าวในที่สุด ก่อนจะหันหลังออกจากเรือน

หลังจากเขาจากไป อวี้หลันค่อยๆ นั่งลง หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ นี่คือครั้งแรกที่นางพูดกับเขาโดยไม่พยายามเอาใจ และไม่รู้สึกเจ็บปวดเมื่อเขาหันหลังจากไป

ไม่กี่วันต่อมา ซูเหยียนส่งข้อความมาขอเข้าพบอีกครั้ง คราวนี้เป็นเรื่องสำคัญยิ่งกว่าเดิม เขาพบความเชื่อมโยงระหว่างบัญชีของจวนแม่ทัพกับขุนนางฝ่ายตรงข้ามในราชสำนัก หากปล่อยไว้ อาจถูกใช้เป็นข้อกล่าวหาทางการเมืองได้

อวี้หลันอ่านรายงานนั้นอย่างเงียบงัน ก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด นางต้องตัดเส้นทางนี้ให้ขาด ก่อนที่มันจะย้อนกลับมาทำลายทุกคน

การพบกันครั้งที่สองของอวี้หลันและซูเหยียนจึงเกิดขึ้นในศาลาเงียบแห่งหนึ่ง ไม่มีผู้ติดตาม ไม่มีคำครหาฟุ่มเฟือย มีเพียงการสนทนาที่จริงจังและซื่อตรง

ซูเหยียนมองนางด้วยสายตาที่ต่างจากครั้งแรก เขาไม่เห็นฮูหยินผู้เอาแต่ใจ แต่เห็นหญิงผู้กล้ารับผิดชอบและกล้าตัดสินใจ

“หากฮูหยินไม่เข้ามาแก้ไข ข้าคิดว่าผลลัพธ์คงเลวร้ายกว่านี้มาก” เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา

อวี้หลันยิ้มบาง “ข้าเพียงไม่อยากให้ใครต้องตายเพราะความประมาทของผู้อื่น”

คำพูดนั้นทำให้ซูเหยียนเงียบไป ดวงตาอ่อนโยนของเขามีแววสะเทือนเล็กน้อย เพราะเขาไม่รู้ว่าหญิงตรงหน้ารู้มากเพียงใด หรือกำลังปกป้องใครอยู่กันแน่

เมื่อการสนทนาจบลง อวี้หลันเดินออกจากศาลา ท้องฟ้ายามเย็นทอดยาวต่อหน้า นางหยุดยืน สูดลมหายใจลึก รู้สึกชัดเจนยิ่งขึ้นว่า เส้นทางที่ตนเลือกนั้น ไม่อาจหวนกลับ

ครั้งหนึ่ง นางเคยเชื่อว่า ความรักคือการไขว่คว้า

แต่บัดนี้ นางรู้แล้วว่า ความรักคือการเลือก

และนาง…ได้เลือกแล้ว