บทที่ 1

มุมมองของเบลน่า หลังจากเข้าเวรยาวจนแทบไม่มีที่สิ้นสุด ฉันฝืนทนกับอาการคลื่นไส้ที่หนักจนอยากอาเจียนก็ยังอาเจียนไม่ออก ฉันยื่นตัวอย่าง HCG ให้เพื่อนร่วมงานแผนกสูตินรีเวช แล้วขอให้เธอส่งไปตรวจ

“อีกสองสามวันค่อยมาฟังผลนะ” เธอบอก

ฉันลากขาที่อ่อนล้าไปยังโถงด้านหน้า—แล้วตอนนั้นเอง ฉันก็ได้ยินเสียงนั้น

“ผมจะดูแลให้เธอได้พักผ่อนดีที่สุด”

เสียงของออกัส—ที่อย่างน้อยในความทรงจำของฉัน แทบไม่เคยอ่อนโยนแบบนี้

ฉันชะงักเหมือนถูกตอกติดกับพื้นเย็นเฉียบ

ผ่านช่องประตูแคบ ๆ ฉันเห็นสามีของฉัน—ออกัส โมเรติ เจ้าพ่อผู้ไร้มงกุฎของเมืองนี้—กำลังฟังหมออย่างตั้งใจ สีหน้าแบบนั้นฉันแทบไม่เคยเห็น

น้ำเสียงแบบนั้น…ควรเป็นของฉัน ของเรา ของชีวิตใหม่ที่อาจกำลังก่อตัวแต่ยังไม่ได้รับการยอมรับ

แต่ผู้หญิงที่ซบอยู่ข้างแขนเขาคือ ลาริสสา รอสซินี

และเธอก็…ตั้งครรภ์

ความจริงนั้นเหมือนกระสุนยิงทะลุอก ฉันถอยหลังโดยสัญชาตญาณ พยายามหลบเข้าเงาบันได—แต่กลับชนเข้ากับพยาบาลที่เข็นรถเอกสาร

แฟ้มหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสะท้อนทั่วทางเดิน

“โอะ—ขอโทษค่ะ!”

ฉันรีบย่อตัวลงเก็บเอกสาร แก้มร้อนผ่าวทั้งจากความอับอายและความพยายามควบคุมตัวเอง

“เบลน่า?”

เสียงออกัสดังขึ้นเหนือศีรษะ ฉันเงยขึ้น เขายืนอยู่หน้าห้องตรวจ คิ้วขมวด “คุณมาทำอะไรที่นี่?”

ฉันลุกขึ้น มือกำใบเสร็จตรวจ HCG ในกระเป๋าจนยับ

“เพิ่งผ่าตัดเสร็จค่ะ” ฉันตอบ “รู้สึกอ่อนแรงเลยมาขอพลังงานหน่อย”

เสียงฉันนิ่งกว่าที่คิด

“ช่วงนี้กระเพาะไม่ค่อยดี เลยมาหายา” ฉันเองยังแปลกใจว่าตัวเองสงบได้ขนาดนี้

“เบลน่า?”

ลาริสสาเดินเข้ามาข้างเขาทันที มือที่ทาเล็บแดงสดเกาะแขนเขาเหมือนงูหรู

“ออกัสเป็นห่วงคุณนะคะ กลัวคุณทำงานหนักเกินไป ไม่ดูแลตัวเอง” เธอพูดหวาน

อีกมือหนึ่งของเธอถือภาพอัลตราซาวด์ ภาพขาวดำเลือน ๆ ใต้แสงไฟแรงแทงเข้าตาฉัน

สีหน้าออกัสซีดลง เขามองฉันเหมือนพยายามอ่านบางอย่าง “เบลน่า คุณ…”

“ออกัส!”

ลาริสสาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเบาลงแต่ยังพอให้ฉันได้ยิน “เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ คุณสัญญากับฉัน…”

ฉันเห็นกรามเขาเกร็ง มือที่ห้อยอยู่กำแน่น ข้อนิ้วขาววาบ ช่วงสั้น ๆ ที่เขาดูเหมือนลังเลจริง ๆ

ลาริสสาแนบแก้มกับแขนเขา กระซิบบางอย่าง

ในวินาทีนั้น ความลังเลทั้งหมดหายไป แขนเขาหย่อนลงเหมือนหมดแรง

ก่อนที่ตัวฉันจะอ่อนแอ ฉันหันตัวไปกดลิฟต์ลง ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาเขาที่จ้องหลังฉัน—แทบได้ยินว่าเขาก้าวตามมา—

“ออกัส!” เสียงลาริสสาแหลมขึ้น “คุณสัญญากับฉันนะ”

ลิฟต์เปิดแล้วปิด ภาพหน้าซีดของฉันสะท้อนบนโลหะเบลอ ๆ ตัดสายตาสุดท้ายของเขาออกไป

ชั้นล่าง ลมหนาวยามค่ำคืนพัดกระแทกหน้าฉันแรงราวกับมีใครฟาดมือใส่

สี่ปี...

ฉันแต่งงานกับออกัสมาสี่ปี

สิ่งที่ฉันได้คือกรงที่บุด้วยกำมะหยี่และเพชร สามีที่ห่างเหินขึ้นทุกวัน และความจริงที่น่าขยะแขยง—ตอนนี้เขากำลังพาเพื่อนสมัยเด็กไปตรวจครรภ์

สี่ปีก่อน หลังพ่อแม่ฉันเสียจากอุบัติเหตุ ตระกูลโมเรติรับเด็กกำพร้าอย่างฉันเข้ามา

ต่อมา หลังคืนหนึ่งที่ฉันป่วยหนัก และเขา—ซึ่งแทบไม่เคย—อยู่เฝ้าข้างเตียง ฉันก็ตอบตกลงแต่งงาน

“ผมไม่รู้จะเป็นสามียังไง” เขาบอก ดวงตาลึก “แต่อย่างน้อย ผมปกป้องคุณได้”

ฉันเชื่อเขา

จนกระทั่งลาริสสา—เพื่อนวัยเด็กของเขา—กลับมาเมืองนี้หลังหย่า

เขาเริ่มมีนัดมากขึ้น เดินทางส่วนตัวมากขึ้น

เวลา ความใส่ใจที่เขาให้เธอ กลายเป็นมาตรวัดว่าฉันน่าสมเพชแค่ไหน

กลับมาที่ห้องพักเจ้าหน้าที่ว่างเปล่า ฉันหยิบโทรศัพท์ หน้าจอสว่างขึ้นบนปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ

อีเมลตอบรับจากองค์กรแพทย์ไร้พรมแดนนิ่งอยู่ในกล่องข้อความ ขอให้ฉันไปรายงานตัวที่ยุโรปในฤดูใบไม้ร่วง

กำหนดเส้นตาย: สัปดาห์หน้า

ฉันกดตอบกลับ มือไม่สั่นอีกแล้ว

“ฉันจะไปสัปดาห์หน้า”