สอง นาฬิกาเทคโนเวิร์ส - 2

ในความทรงจำร่างเดิมจำได้ว่าแม่เลี้ยงชิงซือทำงานโรงงานเสื้อผ้าที่เดียวกับชิงเซียน ส่วนคุณพ่อที่ขาไม่ดีไปทำเกษตรส่วนรวมขนาดเล็กที่ท้ายเมือง พี่ชายใหญ่ทำโรงงานเหล็กหนักได้ค่าตอบแทนและสวัสดิการดีที่สุดของบ้าน ส่วนน้องสาวสุดท้องที่อายุเพียงสิบห้าขวบแม่เลี้ยงให้ไปเรียนเย็บผ้าที่บ้านในตัวตลาดเพื่อเอาไว้รับเย็บผ้าแลกเนื้อสัตว์และวัตถุดิบทำอาหารในวันข้างหน้า ส่วนเธอน่ะหรือมีหน้าที่ทำงานบ้านทุกอย่างรวมทั้งรับจ้างทำความสะอาดให้กับครอบครัวอื่นที่อยู่ในระแวกเดียวกันทั้งหมดแลกกับเงิน

หน้าที่ที่ดูเหมือนสบายนี้แม่เลี้ยงมอบหมายให้โดยเฉพาะทำให้ชิงหลินคนก่อนหลงเชื่อว่าแม่เลี้ยงรักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ จึงยอมทำทุกอย่างที่แม่เลี้ยงขอให้ทำรวมทั้งการฝืนใจออกไปดูตัวกับผู้ชายมากหน้าหลายตาเพื่อแลกของฝากมากมายด้วยเช่นกัน

ชิงหลินคนเก่าช่างใสซื่อเสียจริง...เธอมาอยู่ที่นี่เพียงได้คุยกับแม่เลี้ยงไม่กี่ประโยคก็จับทางผู้หญิงคนนั้นได้แล้วว่าคิดสิ่งใดอยู่

เหอะ เหตุผลที่ให้ชิงหลนคนเก่ารับจ้างทำงานบ้านเป็นเพราะไม่อยากให้ออกแดดทำให้ผิวพรรณเสียส่งผลทำให้ราคาค่าตัวตกต่างหากล่ะ

ชิงหลินผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นตัวใหม่ก่อนมองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็ก เสียงนกกาที่ร้องประปรายจากด้านนอกทำให้บรรยากาศดูเยือกเย็นขึ้น เธอเดินออกจากห้องนอนมาแล้วสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ ห้องครัวที่เต็มไปด้วยจานชามที่ยังไม่ได้ล้าง เธอรู้ว่าถ้าเธอไม่ทำงานบ้านเหล่านี้ แม่เลี้ยงของเธอคงไม่พอใจและจะตำหนิอีกครั้งแม้ว่าใจไม่ได้นึกกลัวและอยากปฏิบัติตามคำสั่งผู้หญิงเห็นแก่ตัวผู้นั้นอีกต่อไปก็ตามทว่าเธอคิดเรื่องบางอย่างสนุก ๆ ออก

“ทำความดีเชื่อฟังบุพการีเพื่อแลกคะแนนความดีสิ” ชิงหลินคิดในใจแล้วเริ่มลงมือทำความสะอาดบ้านทันที

เธอเริ่มจากการล้างจานที่กองพะเนินอยู่ในอ่าง ล้างไปเรื่อย ๆ จนไม่มีคราบเหลือจากนั้นเธอขัดถูพื้น กวาดฝุ่นที่มุมห้อง และจัดข้าวของให้เป็นระเบียบ เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงงานบ้านทุกอย่างที่ต้องทำเสร็จสิ้นเสียทีเงยหน้าขึ้นมาอีกพบว่าดวงอาทิตย์เคลื่อนขึ้นมาเกือบตรงศีรษะเสียแล้วเมื่อทำงานบ้านเสร็จ ชิงหลินก็มองไปที่นาฬิกาเทคโนเวิร์ส “มาดูกันว่าคะแนนความดีที่ฉันได้จะทำอะไรได้บ้าง”

เธอสัมผัสปุ่มที่นาฬิกา หน้าจอเล็ก ๆ สว่างขึ้นพร้อมกับแสดงตัวเลือกของสินค้าที่สามารถแลกได้ เธอเลื่อนดูรายการต่าง ๆ จนมาสะดุดที่หุ่นยนต์จิ๋วทำความสะอาด มันมีฟังก์ชันทั้งดูดฝุ่นและถูพื้นได้เอง

“ถ้าใช้หุ่นยนต์นี้ งานบ้านจะง่ายขึ้นมาก ฉันจะได้เอาเวลาอันมีค่าไปทำอย่างอื่น” ชิงหลินคิดก่อนจะยืนยันการแลกเปลี่ยน

ทันใดนั้น หุ่นยนต์จิ๋วขนาดเล็กกว่าสองฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นบนพื้นตรงหน้าเธอ มันมีรูปร่างกลมคล้ายจานบินเล็ก ๆ สีขาวสะอาด สว่างไสวด้วยแสงไฟสีฟ้าที่ขอบมัน มันเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติทันทีที่ปรากฏตัว

ชิงหลินมองหุ่นยนต์นั้นด้วยความตื่นตะลึง “ซื้อได้จริง ๆ สินะ” เธอพูดกับตัวเองอย่างดีใจ

ขณะที่เธอกำลังดูหุ่นยนต์ทำงานอยู่ แม่เลี้ยงของชิงหลินเดินเข้ามาในห้องส่วนกลางของบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ดีที่ชิงหลินได้ยินเสียงฝีเท้าไหวตัวทันจึงรีบปิดการใช้งานหุ่นยนต์จิ๋วก่อนใช้เท้าเตะมันเข้าไปข้างล่างเก้าอี้ตัวยาว

คนเดินเพิ่งกลับจากโรงงานหวังมากินมื้อเที่ยงที่บ้านเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเปลี่ยนไป คราวนี้แม่เลี้ยงพูดด้วยน้ำเสียงใจดีผิดปกติ “ลูกหลิน ลูกอยู่ที่นี่เอง ไหนล่ะของขวัญจากตระกูลเย่ว” แม่เลี้ยงหยุดพูดครู่หนึ่งเพื่อคิดชื่อผู้ชายที่เธอนัดให้ชิงหลินไปพบที่ตลาด “คุณเย่วสือหน้าตาหล่อไม่เบา เขาดูพูดจาดีลูกได้กินข้าวกับเขาถือว่าโชคดีไม่น้อย”

ชิงหลินรู้ทันทีว่าแม่เลี้ยงกำลังพูดถึงผู้ชายที่เธอหนีจากมาเมื่อวาน ตอนนั้นเธอไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นไม่ลงมือสังหารผู้ชายพวกนั้นก็บุญเท่าไหร่แล้ว เพียงแค่อยากหนีให้พ้นจากสถานการณ์เลวร้ายที่เกือบจะเกิดขึ้นกับเธอเท่านั้น

“ไม่มีหรอกค่ะคุณแม่” ชิงหลินตอบอย่างเรียบเฉย “ฝ่ายนั้นหลอกลวง ไม่ได้เอาไข่ไก่มาฝากเลยสักแผงทีหลังคุณแม่ไม่ต้องหวังดีนัดผู้ชายบ้านไหนมาให้ฉันแล้วนะคะ ฉันเกรงใจกลัวคุณแม่ลำบากเกินไป”

แม้ว่าแม่เลี้ยงจะยังคงยิ้ม มือลูบหัวราวกับต้องการปลอบประโลมเธอเบา ๆ แต่ชิงหลินก็สัมผัสได้ถึงความไม่พอใจที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของแม่เลี้ยง เสียงของแม่เลี้ยงที่พูดนั้นดูอ่อนหวาน แต่ความจริงกลับเต็มไปด้วยการข่มความโกรธที่เธอพยายามไม่แสดงออกมาได้ในเวลานี้ “ไม่เป็นไรลูกไม่ลำบากแม่เลยสักนิด เอาไว้แม่หาผู้ชายที่ดีและร่ำรวยกว่าตระกูลเย่วให้ลูกเองไม่ต้องเสียใจไป”

“คุณแม่ไม่รู้หรือว่าคนพวกนั้นเป็นพวกเกเร ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษไม่ให้เกียรติผู้หญิงอย่างลูกเลยสักนิด”

“หืม ลูกพูดเพ้อเจ้อเรื่องไหนอยู่ ผู้ชายที่แม่หามาให้ลูกจะต้องเป็นคนดีทุกคนอยู่แล้วสิ ชิงหลินฟังแม่...แม่รักและหวังดีต่ออนาคตของลูกที่สุดนะ”

“...”

ชิงหลินขนลุกกับคำพูดของแม่เลี้ยง เธอรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เคยคิดหวังดีอะไรกับเธอเลย ในใจของเธอเต็มไปด้วยความสงสัยว่าแม่เลี้ยงมีแผนอะไรซ่อนอยู่กันแน่นอกจากความโลภอยากได้ของของผู้อื่น ชิงหลินคิดว่าแม่เลี้ยงผู้นี้ต้องมีเหตุผลอื่นที่ทำไมเธอถึงถูกส่งไปพบกับผู้ชายคนนั้นที่เป็นถึงลูกชายของนายอำเภอแน่

หลังจากที่แม่เลี้ยงออกจากห้องไปแล้ว ชิงหลินถอนหายใจด้วยความโล่งอกแต่ก็ไม่วายระวังตัวมากขึ้น เธอมองไปที่หุ่นยนต์จิ๋วที่เพิ่งเดินออกมาทำความสะอาดพื้นอย่างขยันขันแข็ง และครุ่นคิดถึงความจริงที่ว่าเธอไม่ได้โง่อย่างที่แม่เลี้ยงคิดจึงไม่มีทางยอมทำตามคำสั่งของผู้หญิงคนนี้อีกต่อไป