เมื่อสายลับกลายเป็นลูกสาวหุ่นเชิดยุค70

เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องเล็ก ๆ ในอาคารเก่า ชิงหลินรับรู้ได้ถึงความเย็นยะเยือกของพื้นไม้ที่ส่งผ่านร่างของเธอ ร่างกายบอบบางของเธอถูกวางลงบนฟูกเก่าอย่างแรง

“หึ... ดูสิ ใบหน้านี่ ยังคงสวยเหมือนเดิม” ชายคนหนึ่งพูดพร้อมกับหัวเราะเยาะเย้ย

“ใช่ คราวนี้เธอจะไม่สามารถใช้ความงามของเธอหลอกเราได้อีกแล้ว” อีกคนหนึ่งตอบกลับเสียงดุดัน

ชิงหลินพยายามลืมตาขึ้นทว่ากลับไม่อาจทำได้ ความทรงจำเก่าเริ่มไหลผ่านเข้ามาในจิตใจของเธอเหมือนกระแสน้ำที่ท่วมท้น ความทรงจำมากมายที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด แน่นอนเพราะเธอไม่ใช่เจ้าของร่างกายในตอนนี้

แล้วเธอเป็นใครล่ะ ?

ชิงหลินเป็นสายลับที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีในยุคเทคโนโลยีก้าวหน้าไปไกลหนึ่งปัญญาประดิษฐ์แต่ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่... ในร่างนี้ ?

“เธอรู้ไหม ? ครั้งแรกที่เราเจอเธอ ฉันคิดว่าเธอเป็นหญิงสาวไร้เดียงสา” ชายอีกคนเริ่มพูดต่อ “ไม่คิดเลยว่าเธอจะหลอกให้ฉันหลงรักเพื่อแลกกับอาหารไม่กี่อย่าง ไข่ไก่ไม่กี่ฟองพวกนั้น เหอะ...ตอนนี้เธอสมควรจะได้รับบทเรียนบ้างแล้ว หลังจากที่เธอหลอกพวกเราเพื่อของมีค่าน้อยนิดของเราพวกนั้น”

ชิงหลินรู้สึกถึงความเจ็บปวดในหัวของเธอ ราวกับว่าความทรงจำใหม่ ๆ กำลังถูกสลักเข้าไปในสมองของเธอ ความสับสนเนื่องจากสองความทรงจำจากสองตัวบุคคลกำลังตีกัน ไม่นานกลับกลายเป็นความเข้าใจ เหตุการณ์ในอดีตของร่างนี้หลั่งไหลเข้ามา เธอรู้ว่าหญิงสาวที่เธอกำลังสวมร่างนี้เคยใช้รูปร่างหน้าตาเย้ายวนของตนหลอกลวงผู้ชายนับไม่ถ้วนให้หลงรักเธอเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง และในเวลานี่เองชิงหลินที่คงเป็นคนดวงไม่ดีเท่าไหร่นักดันมาเกิดในร่างนี้ผิดเวลากำลังถูกเหล่าชายหนุ่มผู้เป็นเหยื่อคิดบัญชีความแค้นโดยการหลอกลวงมาเพื่อรุมโทรมเธอ !

“ได้เวลาเอาคืนแล้ว” หนึ่งในนั้นพูดอย่างกระหายก่อนที่จะเอื้อมมือหยาบกระด้างไปหาร่างหญิงสาวที่ดูเหมือนยังคงนอนสลบจากฤทธิ์ยาสลบของพวกเขาอยู่

ชิงหลินรู้สึกถึงสัมผัสหยาบกร้านบนร่างกายตัวเอง เธอเคยเป็นใคร? เป็นสายลับที่เคยเผชิญหน้ากับศัตรูในสถานการณ์อันตรายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ความรู้สึกของการถูกคุกคามกำลังโดนจู่โจมเป็นสิ่งที่เธอคุ้นเคยดีและในตอนนี้เธอต้องลุกขึ้นมาป้องกันตัวเองอีกครั้ง

“ไม่...” เธอพึมพำออกมาเบา ๆ โชคร้ายที่เวลานี้เธอแทบไม่มีกำลังพอแม้กระทั่งการลุกขึ้นด้วยตัวเอง

ชายคนหนึ่งหัวเราะเยาะ “ฟื้นแล้วหรือ หึ เธอคิดว่าตัวเองยังมีทางหนีรอดอย่างนั้นหรือ ?”

เธอปล่อยให้เสียงหัวเราะของพวกเขาดังขึ้นต่อเนื่องขณะที่ชิงหลินรอคอยให้พละกำลังฟื้นคืนมา เธอรวบรวมแรงทุกอย่างที่เหลืออยู่ในตัว ใช้ทักษะการต่อสู้ที่เคยฝึกฝนมาตลอดชีวิตในอดีตของเธอหนึ่งในทักษะที่เธอถนัดคือยูโด การต่อสู้ที่คนตัวเล็กกว่าสามารถเอาชนะคนตัวโตกว่าตนเองได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

เมื่อมือหยาบกร้านของชายคนนั้นจับเข้าที่ปกเสื้อของชิงหลิน แทนที่จะตกใจหรือตื่นกลัวหญิงสาวกลับใช้โอกาสนี้ในการตอบโต้ เธอจับข้อมือของเขาและบิดมันอย่างแรง ด้วยการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วและแม่นยำ เธอใช้เท้าเป็นจุดหมุน พลิกตัวและดึงชายคนนั้นลงมากระแทกกับพื้นในเสี้ยววินาที น้ำหนักตัวของเธอถูกใช้เพื่อทำให้เขาล้มลงและหมดสภาพโดยไม่ทันได้ตอบโต้

เสียงกระแทกของร่างใหญ่ที่ล้มลงดังก้องไปทั่วห้อง

เพื่อนของเขาหันกลับมาอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าชายคนแรกถูกจัดการเรียบร้อย ชายอีกสองคนที่เหลือไม่รอช้าพวกเขาพุ่งเข้าหาเธอด้วยความโกรธ ชิงหลินไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เธอก้าวเข้าหาเขาอย่างมั่นใจ จากนั้นก็ใช้ทักษะที่เธอเคยฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อคว้าจับเขาและใช้แรงของเขาเองทำให้เขาเสียสมดุล ชายคนนั้นถูกเหวี่ยงลงกับพื้นอย่างรุนแรง แรงกระแทกทำให้เขาสลบไปในทันที

ร่างผู้ชายตัวใหญ่สามคนนอนสลบอยู่บนพื้นห้องโกโรโกโสแห่งนี้ ชิงหลินหายใจหอบเล็กน้อยขณะมองร่างของชายทั้งสามด้วยสายตาเย็นชาไม่น่าเข้าใกล้ทว่ายังคงรักษาความสงบไว้อยู่ เธอรีบพุ่งตัวไปที่ประตูเพื่อตรวจสอบทางออก แต่เมื่อเปิดประตูออกกลับพบกับชายสองคนในเครื่องแบบคล้ายชุดทหารยืนอยู่หน้าประตู สายตาของพวกเขาตกตะลึงเมื่อสายตากวาดมองสภาพภายในห้อง

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ?" หนึ่งในนั้นถามเสียงเข้ม ใบหน้าหล่อคมได้รูปมองสภาพห้องสลับกับผู้หญิงรูปร่างบอบบางอ่อนแอที่กังมีเม็ดเหงื่อไหลหยดทั่วกรอบหน้างาม

ทั้งสองฝ่ายจ้องหน้าสอดประสานสายตากันอย่างสงวนท่าทีอยู่ชั่วอึดใจหนึ่ง

ชิงหลินไม่แน่ใจว่าพวกเขาเป็นมิตรหรือศัตรู แต่เนื่องจากเธอไม่ต้องการเสี่ยงดังนั้นฝ่ายที่ตัดสินใจได้ก่อนว่าควรโต้ตอบอีกฝ่ายที่ไม่รู้จักอย่างไรจึงเป็นฝ่ายชิงหลิน เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วใช้ทักษะที่เธอฝึกมาในการโจมตีพวกเขาอย่างฉับไวไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัวใดใดทั้งนั้น เธอคว้าจับร่างเขาและใช้จังหวะการเคลื่อนไหวของร่างกายเพื่อทิ้งชายคนแรกลงกับพื้น ร่างของเขากระแทกพื้นอย่างแรงทำให้หมดสติไปในทันที

ชายคนที่สองพยายามจะเข้ามาช่วย แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ขยับ ชิงหลินก็ใช้ทักษะอีกท่าหนึ่งที่เธอเชี่ยวชาญเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหวของเขา เขาถูกเหวี่ยงลงกับพื้นและล็อคไว้จนไม่สามารถขยับตัวได้ ไม่นานนักร่างของเขาก็อ่อนแรงลงเนื่องจากหายใจไม่ออกและสลบไปเช่นกัน

หลังจากจัดการกับทุกคนในห้องเสร็จชิงหลินรีบตรวจสอบสภาพร่างกายของตนเองและรีบออกจากสถานที่นั้น เธอปรับเสื้อผ้าของตนเองก่อนจะวิ่งลงบันได แต่ในขณะที่กำลังจะออกจากอาคารเก่าทรุดโทรมแห่งนี้ เธอได้ยินเสียงสนทนาของสองหญิงชราดังขึ้น

"เมื่อกี้มีทหารหนุ่มสองคนมาบอกว่าจะขึ้นไปตรวจข้างบน เห็นพวกเขาบอกว่ามีคนร้ายหิ้วผู้หญิงขึ้นไปดูท่าไม่ดีจึงขอตามขึ้นไปดู"

ฝีเท้าชิงหลินหยุดนิ่งเมื่อได้ยินบทสนทนานั้น หัวใจเธอเต้นระรัวเมื่อคิดย้อนกลับไปว่า ชายสองคนที่เธอเพิ่งจัดการไปอาจมาเพื่อช่วยเหลือ ไม่ใช่มาทำร้าย

"ขอโทษ..." เธอพึมพำเบา ๆด้วยความรู้สึกผิด ก่อนตัดสินใจเดินไปข้างหน้าต่อรีบออกจากอาคารนี้ มุ่งหน้าเข้าสู่ความมืดของค่ำคืนนี้ใช้ความทรงจำของร่างเดิมนำไปทางเธอเดินกลับบ้านอันแสนไม่คุ้นเคยในโลกใบใหม่แห่งนี้