สอง นาฬิกาเทคโนเวิร์ส - 1

ชิงหลินหลับไปแล้วหลังจากผ่านวันที่เหนื่อยล้า แต่ทันทีที่เธอปิดเปลือกตาลงเธอรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่สภาวะที่ไม่ปกติราวกับตัวเธอหายเข้าไปในมิติที่ไม่คุ้นเคย สายตาลืมเปิดขึ้นอีกครั้งค่อย ๆ ปรับให้เห็นสิ่งรอบตัวได้ชัดเจนขึ้น เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่ในพื้นที่ว่างเปล่าที่มีเพียงแสงสีฟ้าส่องสว่างจากทุกทิศทาง บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงการเต้นของหัวใจที่ได้ยินอยู่ข้างในตัวเธอเอง

“นี่ฉันอยู่ที่ไหน ?” ชิงหลินพึมพำกับตัวเอง เธอรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวดูไม่เหมือนจริงเกินไป

ทันใดนั้นเสียงนุ่มนวลแต่ทว่ามั่นคงดังขึ้นในอากาศ “ยินดีต้อนรับสู่มิติเทคโนเวิร์ส ผมคือเอไอประจำนาฬิกาเรือนนี้”

ชิงหลินสะดุ้งเฮือก “ใครพูด ? แล้วเทคโนเวิร์สคืออะไร”

เสียงนั้นตอบกลับอย่างสงบนิ่ง “ฉันเป็นระบบปัญญาประดิษฐ์ที่ถูกติดตั้งในนาฬิกาเรือนนี้ และนาฬิกาที่คุณสวมใส่มีชื่อว่า เทคโนเวิร์ส”

ชิงหลินพยายามรวบรวมความคิดและตั้งสติ “แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ?”

“คุณไม่ต้องกังวล ฉันจะอธิบายให้ฟัง” เอไอตอบ “เทคโนเวิร์สเป็นนาฬิกาที่ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อให้บริการทั้งในด้านการจัดเก็บทรัพย์สินและการสนับสนุนส่งเสริมการทำความดีในชีวิตประจำวันของผู้ใช้ โดยมีสองฟังก์ชันหลัก

ฟังก์ชันแรกคือฉันเป็นแหล่งชอปปิ้งสินค้าอุปโภคที่มีผลิตในยุคปีค.ศ. 2024 ซึ่งคุณจะต้องใช้คะแนนความดีในการซื้อสินค้า คะแนนความดีที่ใช้ซื้อของแต่ละชิ้นนั้นจะเท่ากับราคาที่ปรากฏที่ข้างล่างสินค้า”

ชิงหลินฟังแล้วรู้สึกประหลาดใจ “คะแนนความดี ? นี่มันอะไรแล้ว...อีกฟังก์ชันคืออะไร ?”

“ฟังก์ชันที่สองคือการเป็นมิติเก็บของขนาดเท่ากับห้องเก็บของปกติ แต่สามารถขยายพื้นที่ได้เรื่อย ๆ ตามคะแนนความดีที่คุณสะสมได้มากขึ้น” เอไออธิบายเพิ่มเติม

“แล้วคะแนนความดีมาจากไหน” ชิงหลินถามต่อ

เอไอยังคงตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพและชัดเจน “คะแนนความดีจะมาจากการที่คุณทำความดีในชีวิตประจำวัน ฉันจะเป็นคนให้คะแนนตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้เอง คุณสามารถใช้คะแนนเหล่านี้เพื่อแลกสินค้าหรือขยายพื้นที่เก็บของได้”

ชิงหลินครุ่นคิดสักครู่ก่อนถามต่อ “แล้ว...ทำไมถึงมีนาฬิกาเรือนนี้มาอยู่กับฉันได้ล่ะ ?”

ทันใดนั้นภาพเหตุการณ์บางอย่างในอดีตเริ่มปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ

เธอจำได้ว่าก่อนที่จะย้อนเวลามาอยู่ในยุคนี้ ชาติที่แล้วเธอกำลังลอบเข้าไปในบริษัทเทคโนโลยีแห่งหนึ่งซึ่งกำลังพัฒนานาฬิกาให้กับรัฐบาลประเทศที่เธอถูกส่งไปสืบข้อมูล เธอเข้าไปในห้องทดลองและขโมยข้อมูลลับบางอย่างออกมาโดยไม่ทันรู้ตัวว่าตายตอนไหนและอย่างไรในห้องทดลองแห่งนั้น

อยู่ดีดีก็โผล่มาอยู่ในยุคอดีตย้อนเวลามานี้และก็มีนาฬิกาติดมือตามมาด้วย

“ฉันเข้าใจแล้ว...” ชิงหลินพูดกับตัวเอง “นาฬิกาเรือนนี้คงเป็นส่วนหนึ่งของนโยบายรัฐบาลในประเทศนั้น ที่ต้องการส่งเสริมให้ประชาชนทำความดี เพื่อแลกกับการได้รับสิทธิพิเศษในการใช้ชีวิต”

เอไอตอบกลับด้วยเสียงที่นิ่งเฉย “ใช่ นั่นเป็นส่วนหนึ่งของจุดประสงค์ของเทคโนเวิร์ส แต่ตอนนี้นาฬิกาเรือนนี้เป็นของคุณแล้ว และคุณสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้เต็มที่”

ชิงหลินรู้สึกถึงความหวังในการใช้ชีวิตในยุคที่เธอไม่เคยอยู่ เธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยที่ในความโชคร้ายยังมีความโชคดีเหลืออยู่ “แล้วถ้าฉันอยากจะใช้มันล่ะต้องทำอย่างไรบ้าง”

“เพียงแค่คุณออกเสียงคำสั่งการเสียงเบาหรือสัมผัสหน้าจอนาฬิกา เทคโนเวิร์สจะตอบสนองตามคำสั่งของคุณ” เอไอตอบ

ชิงหลินพยักหน้าช้า ๆ แม้ว่าเธอจะยังคงรู้สึกไม่แน่ใจ ในหัวสมองเต็มไปด้วยคำถาม แต่เธอก็เริ่มเข้าใจถึงศักยภาพของนาฬิกาเรือนนี้แล้ว

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ” ชิงหลินกล่าวก่อนที่จะรู้สึกถึงความมืดครอบงำเธออีกครั้ง และเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาอีกทีพบว่าตัวเองกลับมาอยู่บนเตียงในห้องนอนอีกครั้ง

“มันเป็นแค่ความฝันหรือเปล่า”

เธอพึมพำกับตัวเองแต่สายตาของเธอกลับก้มลงไปมองนาฬิกาที่ข้อมือราวกับต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่างเธอลองสัมผัสปุ่มที่ขอบนาฬิกาเบา ๆ กระซิบคำสั่งให้มันเปิดการทำงาน แล้วทันใดนั้นเอง หน้าจอเล็ก ๆ ที่หน้าปัดนาฬิกาก็สว่างขึ้น พร้อมกับแสดงข้อมูลบางอย่าง

ชิงหลินมองดูด้วยความทึ่ง “มันไม่ใช่แค่ความฝันจริง ๆ”

เธอพูดเสียงเบากับตัวเองพร้อมกับเริ่มวางแผนว่าเธอจะใช้ประโยชน์จากเทคโนเวิร์สนี้อย่างไรในยุคนี้ดี

ในเมื่ออย่างไรต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เธอจะต้องปรับตัวในการอยู่ที่นี่ ต้องกอบโกยอิสระที่ไม่เคยได้รับมาก่อนในชาติที่แล้วเหล่านี้ให้เต็มที่ ลาขาดกันทีชีวิตสายลับไร้ตัวตนต่อไปนี้เธอจะใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองต้องการสักที...

หลังจากงีบหลับไปครู่ใหญ่ตื่นมาอีกทีห้องนอนที่เธอพักร่วมกับน้องสาวสองคนเวลานี้ว่างเปล่าแล้ว ไม่มีใครอยู่ในห้องสักคนแน่นอนว่าเธอจำเหตุการณ์ก่อนหน้าชัดเจน และเมื่อมองไปยังข้อมือของตัวเองก็เห็นนาฬิกาเทคโนเวิร์สยังคงอยู่ที่เดิมยืนยันได้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่ภาพหลอนแต่มันเป็นเรื่องจริง

“ต้องลองทำตามที่เอไอบอกดู” ชิงหลินพูดกับตัวเองเบา ๆ จากนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะทดสอบระบบของนาฬิกาเพื่อให้แน่ใจว่าเธอสามารถใช้งานมันได้จริง

บ้านในเช้าวันนี้ดูเงียบเหงาเนื่องจากสมาชิกทุกคนออกจากบ้านไปหมดแล้ว