1.3

เมื่อพ่อจางง้างมือที่กำไม้ขึ้นเพื่อจะตีเต็มแรงเพื่อคลายความโกรธในใจ จางเหม่ยไม่รอช้า เธอยกมือขึ้นจับไม้ไว้แน่น แล้วบิดมันด้วยเทคนิคพิเศษจนคนจับไม้อยู่จำต้องปล่อยไม้นั่นลงทันใดเพราะความเจ็บปวดที่ข้อมือ การกระทำนี้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนในครอบครัว จางเหม่ยไม่ได้แสดงความกลัวหรือหวาดหวั่นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เธอมองตรงไปที่พ่อของเธอด้วยสายตาแน่วแน่

“ลูกจะไม่ยอมถูกตีแบบไร้เหตุผลหรอกค่ะ” จางเหม่ย

กล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มข้นและหนักแน่น สายตาเด็ดเดี่ยวนี้สบเข้ากับผู้ชายที่เส้นผมเริ่มเปลี่ยนจากดำเป็นขาวแล้ว

คุณพ่อจางไม่เคยถูกขัดขืนเช่นนี้มาก่อน หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาขบฟันแน่นก่อนจะตะคอกกลับ “ถ้าแกคิดจะต่อต้าน เดือนนี้คูปองอาหารของแก ฉันจะยึดเสียให้หมด!”

จางเหม่ยหรี่ตาลงอย่างพินิจพิจารณา คำพูดของพ่อทำให้เธอรื้อฟื้นความทรงจำจากร่างเดิมขึ้นมาได้ คุณพ่อจาง นอกจากจะเป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่มีหน้าที่จัดสรรคูปองอาหารและสินค้าต่างๆ ให้กับครอบครัวในหมู่บ้านแล้ว เขายังมีอิทธิพลสูงในเรื่องการแจกจ่ายทรัพยากรต่างๆ การยึดคูปองอาหารถือเป็นการลงโทษที่รุนแรง เพราะมันหมายถึงการกีดกันจางเหม่ยออกจากสิ่งจำเป็นในการดำรงชีวิต

แต่จางเหม่ยในตอนนี้ไม่ได้หวั่นไหวอย่างเดียวกับจางเหม่ยคนก่อน เธอจ้องมองพ่อของเธอด้วยความสงบนิ่ง ในแววตามีความเข้มแข็งอย่างไม่เคยมีมาก่อน

“ผู้นำหมู่บ้านที่ยุติธรรมไม่ควรใช้ตำแหน่งและอำนาจของตนมากดขี่ข่มเหงลูกบ้านของตนเช่นนี้ คุณพ่อคิดจะใช้อำนาจเพื่อยึดคูปองอาหารจากลูกสาวที่บริสุทธิ์อย่างนั้นหรือ?”

จางเหม่ยตอบโต้ไปด้วยความมั่นใจ เธอรู้ดีว่าการปกป้องสิทธิ์ของตนเองไม่ใช่เรื่องผิด และในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน คุณพ่อจางควรเป็นตัวอย่างที่ดีในการใช้ความยุติธรรม ไม่ใช่ใช้อำนาจเพื่อกดขี่ผู้อ่อนแอ

พ่อจางที่ถูกลูกสาวตอกกลับอย่างไม่คาดคิดนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขาไม่เคยถูกท้าทายเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะจากลูกสาวที่เคยอ่อนแอและยอมแพ้ง่าย

...เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจคาดเดาได้จากดวงตาของเธอ

แววตาของพ่อจางในตอนนี้เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย เขาหัวเราะเสียงดัง พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นแต่แฝงด้วยอำนาจ

“ในบ้านนี้ ใครจะกล้าพูดว่าข้าไม่แบ่งคูปองอาหารให้? เรื่องภายในครอบครัวจะไปฟ้องร้องที่ไหน ใครจะสนใจ? แถมคนในบ้านนี้ก็ไม่มีใครจะมาเป็นพยานให้แกหรอก”

จางเหม่ยมองไปรอบๆ เห็นทุกคนในครอบครัวต่างหลบสายตาเธอ แววตาของพ่อเต็มไปด้วยความท้าทาย สายตาของแม่ที่ไร้ความสนใจ พี่ชายใหญ่จางเจียเองก็หันหน้าหนี ไม่ต้องการมีส่วนร่วมในเหตุการณ์นี้แม้แต่น้อย ส่วนพี่สาม จางจวน ที่ทำทีเป็นห่วงน้องสาวกลับรีบก้าวเข้ามา ทำท่าทางเป็นคนดีที่รักและหวังดีต่อจางเหม่ยต่อหน้าพ่อจาง

“น้องเหม่ย อย่าโกหกอีกเลย ยอมรับเถอะว่าทำผิดแล้วก็ขอโทษพ่อเสีย คุณพ่อเป็นคนยุติธรรมไม่เคยเกลียดพวกเราหรอก คุณพ่อพร้อมให้อภัยเราเสมอ”

จางจวนพูดด้วยน้ำเสียงหวานลื่น แต่ในคำพูดนั้นมีความร้ายกาจซ่อนอยู่ เธอพยายามสร้างภาพว่าตนเองเป็นพี่สาวที่ดี มีความเมตตา แต่ทุกถ้อยคำที่ออกจากปากกลับเป็นการโยนความผิดทั้งหมดไปให้จางเหม่ย

จางเหม่ยที่มีจิตวิญญาณของสายลับอยู่ภายในมองดูภาพตรงหน้านี้ด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ความเจ็บปวดที่จางเหม่ยคนเก่าเคยรู้สึก ตอนนี้จางเหม่ยคนใหม่มีแต่ความสงสารและสมเพชตัวของร่างนี้เอง พี่สาวที่เก่งแต่แสร้งทำดีต่อหน้าพ่อเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง พ่อที่ใช้อำนาจในบ้านอย่างไร้ความยุติธรรม และครอบครัวที่พร้อมจะละเลยเธอในทุกๆ เรื่อง

แม้จางจวนจะพยายามทำให้ตนดูดีแค่ไหน แต่จางเหม่ยที่มองทะลุถึงเบื้องลึกของทุกคนก็เพียงยิ้มเบาๆ เธอรู้ดีว่าไม่มีใครในบ้านนี้ที่อยู่ข้างเธอ ไม่มีใครที่จะยืนหยัดปกป้องความยุติธรรมที่แท้จริง แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ไม่คิดจะยอมแพ้ ไม่คิดจะปล่อยให้พวกเขากดขี่เธอได้ง่ายๆ เช่นกัน

“พี่สาม พี่พูดถูก คุณพ่อเป็นคนยุติธรรมจริงแท้ แต่ความยุติธรรมนั้นควรเป็นสิ่งที่ทุกคนในบ้านได้รับ ไม่ใช่เพียงแค่คำพูดสวยหรูที่พี่พูด” จางเหม่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง สายตาของเธอจ้องไปที่พ่อของเธอ พูดเสริมต่อไป “ฉันจะไม่ยอมรับความผิดที่ฉันไม่ได้ทำ หากพี่สามอยากช่วยฉันจริงพี่มาถูกลงโทษแทนฉันสิ”

...

ในขณะที่บรรยากาศในบ้านยังคงตึงเครียด เสียงตะโกนดังมาจากด้านนอกก็ดึงความสนใจของทุกคนไป

"พี่จาง! พี่จาง!"

เสียงนั้นฟังดูรีบร้อนและสั่นคลอนอย่างเห็นได้ชัด จางเจีย พี่ชายคนโตสุด เดินไปเปิดประตู พบว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนอันธพาลของเขาที่วิ่งหน้าตื่นมาหยุดตรงหน้า ท่าทางลนลานอย่างไม่ปิดบัง

"อาห่วย! อาห่วย ถูกคนแทงตายที่บ้านของพวกเราแล้ว!"

เพื่อนอันธพาลคนนั้นพูดด้วยเสียงสะอื้น จางเจียยืนชะงัก ความตกตะลึงแล่นเข้าสู่หัวใจของเขาในทันที

สิ้นคำรายงานนั้น บ้านสกุลจางก็เงียบสนิท ทุกคนหยุดนิ่งราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ สายตาทุกคู่ที่อยู่ในบ้านต่างพุ่งตรงมาที่จางเหม่ยพร้อมกัน ราวกับสิ่งที่พวกเขาเคลือบแคลงใจมาโดยตลอดถูกเปิดเผยออกมาโดยไม่ต้องมีคำอธิบายใดเพิ่มเติม ความหวาดหวั่นเริ่มปกคลุมภายในจิตใจของทุกคนโดยเฉพาะแม่จางและจางจวน ผู้ที่รู้ถึงแผนการในคืนก่อนหน้านี้เป็นอย่างดี

จางเหม่ยยังคงยืนนิ่ง เธอไม่แสดงท่าทีอะไรต่อสายตาที่จับจ้องมา ไม่มีร่องรอยความหวาดกลัวหรือความกังวลใดบนใบหน้า ราวกับว่าคำประกาศนั้นไม่เกี่ยวข้องกับเธอแม้แต่น้อย สายตาของเธอยังคงแน่วแน่และเยือกเย็น

แม่จางมองลูกสาวคนสุดท้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความหวาดระแวง ขณะที่จางจวนพี่สามค่อยๆ ถอยห่างออกไปเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว ส่วนพ่อจางที่เคยคิดว่าจะลงโทษจางเหม่ย ตอนนี้กลับรู้สึกชะงักไปชั่วขณะ เขาไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไรต่อดี

บรรยากาศในบ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงตะโกนโวยวายกลับกลายเป็นความเงียบงันที่ให้รู้สึกไม่สบายใจ...