1.2

"โกหก!" เสียงของเขาดังสนั่น ทำให้ทุกคนในบ้านพากันสะดุ้ง "เมื่อเช้านี้เพื่อนของลูกจวนมาบอกว่าเห็นแกเดินออกจากบ้านท้ายป่าในแถบที่พวกอันธพาลซ่องสุมกันอยู่ สภาพของแกดูราวกับว่าเพิ่งไปทำเรื่องอับอายมา!"

จางเหม่ยที่มีวิญญาณของสายลับจากยุค 2030 อยู่ในร่าง ไม่ได้ตกใจกลัวเหมือนอย่างที่จางเหม่ยคนเดิมที่อ่อนแอและขี้ขลาดควรทำ เธอเพียงยืดตัวตรง มองหน้าพ่อด้วยสายตาที่แน่วแน่แล้วถามกลับด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง

"เพื่อนของพี่จวนเห็นข้าออกมาตอนไหนหรือคะ?"

คำถามของจางเหม่ยทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงัน ทุกคนต่างจับจ้องไปที่จางจวน พี่สาวคนที่สามที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเธอ จางจวนมองหน้าจางเหม่ยด้วยความอึดอัดและไม่สบายใจ เธอรู้ดีว่าเรื่องที่เพื่อนของเธอพูดมานั้นเป็นการสร้างเรื่องขึ้นเพื่อทำให้จางเหม่ยดูแย่ในสายตาของพ่อ แต่ตอนนี้เธอเองก็ต้องตอบอะไรออกไปบ้าง

"ก็ตอนยามเช้ามืดก่อนแสงอาทิตย์ขึ้นไม่นานนั่นแหละ..." จางจวนอ้ำอึ้งเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมา แต่คำตอบของเธอกลับทำให้จางเหม่ยยิ่งมั่นใจว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นแผนที่พี่สาวและแม่ร่วมมือกันวางไว้เพื่อจัดการกับเธอ

จางเหม่ยคิดในใจอย่างเงียบๆ ตอนนั้นเธอกำลังพักเอาแรงที่บ้านร้างระหว่างทางกลับบ้าน จะเป็นไปได้อย่างไรที่ใครจะเห็นเธอในสภาพเช่นนั้น? รู้ทันทีว่าจางจวนกำลังโกหกและเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่คิดจะกำจัดจางเหม่ยคนเดิมผู้น่าสงสาร

ความสงสารและเวทนาต่อร่างกายและจิตใจของจางเหม่ยคนเดิมค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของสายลับที่มาอยู่ในร่างนี้แทน จางเหม่ยคนเดิม ผู้ที่ถูกครอบครัวของตัวเองหักหลัง ถูกทอดทิ้งและวางแผนให้พบเจอกับชะตากรรมที่แสนเลวร้าย แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เพราะจางเหม่ยคนใหม่ไม่ได้อ่อนแอและยอมจำนนเหมือนคนเดิม

...ไม่เป็นไร จางเหม่ยคิดในใจ เธอรู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไป ให้สาสมกับทุกคนที่แสดงออกถึงความรักในจางเหม่ยผู้น่าสงสารผู้นี้

เธอหันกลับมามองครอบครัวด้วยสายตาที่ดูสงบนิ่ง แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะปกป้องตัวเองจากความไม่ยุติธรรมที่เคยเกิดขึ้นกับจางเหม่ยคนเดิม ตอนนี้ถึงเวลาที่เธอจะต้องเป็นผู้ควบคุมเกมนี้ และจัดการทุกคนที่คิดจะทำร้ายเธอบ้างแล้ว

"ฉันขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง" จางเหม่ยพูดเสียงเรียบ ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะ ราวกับไม่ได้ยินคำกล่าวหาของพ่อ ความสงบในท่าทีของเธอยิ่งทำให้ทุกคนในบ้านรู้สึกแปลกใจ แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรต่ออีก

จางเหม่ยมองหน้าจางจวนด้วยสายตาที่นิ่งสงบ ก่อนจะถามต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความแหลมคม

"แล้วเพื่อนของพี่จวนได้บอกไหมว่าเห็นหน้าฉันหรือเปล่า? หรือเห็นฉันใส่ชุดอะไรบ้าง?"

จางจวนชะงักไปเล็กน้อย คำถามนั้นทำให้เธอรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอพยายามคิดหาคำตอบที่น่าเชื่อถือแต่กลับรู้สึกว่ามันยิ่งทำให้เรื่องราวที่สร้างขึ้นดูไม่น่าไว้วางใจ

"อืม...ไม่ได้ถามละเอียดเพียงนั้นหรอก อีกอย่างตอนนั้นก็ยังไม่สว่างดีนัก คงมองไม่ชัดหรอก..." จางจวนตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความลังเล ทำให้จางเหม่ยยิ่งมั่นใจในความคิดของเธอ ว่าจางจวนกำลังพยายามปกป้องเพื่อน แต่กลับใส่ความน้องสาวของตัวเองอย่างไร้ปราณี

จางเหม่ยหยักยิ้มที่ดูราวกับเข้าใจในทุกสิ่ง แต่ก็ยังคงท่าทีที่สงบนิ่งอยู่ เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเรียบง่าย แต่มีนัยยะบางอย่างแฝงอยู่

"ตายจริง! ตอนนั้นฉันเพิ่งเก็บเห็ดในป่าอยู่ ไม่กี่นาทีต่อมาก็ไปตกปลาที่ลำธาร ฉันไม่ได้ไปแถวบ้านพวกอันธพาลที่พี่จวนว่าเลยจริงๆนะ ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามป้าหยางได้ เราตกปลาด้วยกันและอาบน้ำล้างตัวที่ลำธารพร้อมกันด้วย"

จางเหม่ยคิดย้อนกลับไปในช่วงเวลาหลังจากนั่งพักเอาแรง ขณะนั้นเธอวางแผนเตรียมการทุกอย่างอย่างละเอียด หลังจากที่ออกจากบ้านหลังนั้นตอนเช้ามืด เธอก็รีบไปที่ลำธารซึ่งอยู่คนละฝั่งของบ้านที่อันธพาลไปสุมหัว จัดการสร้างหลักฐานที่อยู่พร้อมมีพยานเพื่อตัดข้อกล่าวหาที่อาจเกิดขึ้นได้ และคำพูดของเธอก็สามารถหักล้างข้อกล่าวหาที่จางจวนพยายามโยนมาให้ได้อย่างดี

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ คุณแม่จางจะเข้ามาแทรกเรื่องราวอันแสนเป็นเหตุเป็นผลนี้ด้วยท่าทีโวยวาย

"โอ๊ย! แกนี่ช่างหาข้ออ้างมาปกปิดความผิดตัวเองเสียจริง ! หนีไปหาผู้ชายแล้วกลับมาไม่ทัน อีกทั้งละเลยหน้าที่ทำกับข้าวตอนเช้า ดูสิ! ทำให้พ่อแกต้องออกไปทำงานช้า อย่างงี้ไม่เป็นขี้ปากชาวบ้านหรอกหรือ!"

คำพูดของแม่จางเหมือนแทงเข้าจุดอ่อนของพ่อจางโดยตรง หน้าตาและชื่อเสียงของเขาเป็นสิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากที่สุด เมื่อได้ยินคำพูดของภรรยา พ่อจางก็เกิดความโกรธและลืมเหตุผลไปหมดสิ้น เขาแสดงท่าทีโกรธเคืองและเตรียมจะลงโทษจางเหม่ยด้วยความดุดันในตอนนี้อย่างน้อยก็เพื่อดับไฟที่ลุกไหม้เต็มอกก่อนออกไปทำงาน

"นังตัวดี! ทำให้ฉันต้องอับอายต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน! แกจะต้องได้รับการลงโทษ!" พ่อจางกล่าวเสียงดัง ก่อนจะสั่งให้พี่ชายผู้พยายามไม่เข้ามาในเรื่องวุ่นวายไปเอาไม้มาเพื่อหวังจะตีลูกสาวของตัวเอง

จางเหม่ยมองภาพตรงหน้านี้ด้วยความรู้สึกสงบ แม้จะเห็นชัดว่าพ่อของเธอกำลังจะแสดงความโกรธออกมาอย่างไม่ยั้งคิด แต่จิตใจของเธอกลับไม่ได้หวั่นไหวใดๆ เธอรู้สึกเวทนาต่อจางเหม่ยคนเก่าที่ต้องทนอยู่กับครอบครัวที่ไม่เคยเห็นคุณค่าและความรู้สึกของเธอ ครอบครัวที่พร้อมจะหักหลังและลงโทษเธอโดยไม่มีความเมตตา

แต่ตอนนี้ทุกอย่างต่างไปแล้ว จางเหม่ยคนใหม่ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ต่อความไม่ยุติธรรม เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธออีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม!