1

ครอบครัวสกุลจาง

เช้าวันใหม่ในบ้านสกุลจางเริ่มต้นด้วยความผิดปกติที่ทุกคนสัมผัสได้ แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงอย่างชัดเจน คุณพ่อจางนั่งที่หัวโต๊ะเตรียมพร้อมกินอาหารด้วยท่าทีเคร่งขรึม สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปยังที่นั่งที่ว่างเปล่า รอยขมวดคิ้วที่ลึกขึ้นบ่งบอกถึงความไม่พอใจ เช้านี้บนโต๊ะไม่มีอาหารเช้าให้ทานตามปกติ เนื่องจากจางเหม่ย ลูกสาวคนที่สี่ที่มักจะเป็นผู้ทำอาหารเช้าไม่ได้อยู่ที่บ้าน

“ทำไมเหม่ยยังไม่กลับมาอีก?” คุณพ่อจางถามขึ้นเสียงแข็ง มองไปทางคุณแม่จางที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ หวังได้รับคำตอบ

คุณแม่จางเพียงแต่ยิ้มเล็กๆ และวางมือบนตักอย่างสงบ แม้ในใจจะรู้ดีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง การที่จางเหม่ยหายไปเป็นสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้แล้ว และเธอไม่คิดว่าเหม่ยจะกลับมาได้เร็วหรอก เธอคิดว่าเด็กสาวที่ขี้โรคและอ่อนแอเช่นนั้นจะไม่รอดพ้นจากแผนการที่เธอร่วมวางไว้กับจางจวนลูกสาวคนที่สาม

จางจวนเองก็นั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะ รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของเธอดูเป็นมิตร แต่ในใจกลับซ่อนความเห็นแก่ตัวและความคาดหวังไว้เต็มเปี่ยม เธอรอคอยที่จะเห็นจางเหม่ยถูกแต่งออกไปกับอาห่วยอันธพาลไม่เอาไหนแต่มีสกุลที่มีเงินพอตัว หลังแต่งน้องสาวขี้โรคไปแล้วพวกเธอก็จะได้สินสอดมาใช้ให้สุขสบาย

“อาจจะยังไม่ตื่นก็ได้ค่ะคุณพ่อ” จางจวนแสร้งกล่าวอย่างสุภาพ แต่แววตาแอบจ้องไปที่ประตูบ้านอย่างรอคอย

“ออกไปเรียกสิ” คุณพ่อจางสั่งเสียงเข้ม

พี่ใหญ่เจียที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ได้ยินคำสั่งก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป แต่แล้วประตูบ้านก็ถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ทุกสายตาหันไปที่ประตูพร้อมกัน และสิ่งที่พวกเขาเห็นทำให้ทุกคนต่างประหลาดใจอย่างคาดไม่ถึง

จางเหม่ยปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูบ้าน เธอสวมเสื้อผ้าชุดเดิมจากเมื่อคืน แต่ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้หรือความบาดเจ็บที่เห็นได้ชัด ร่างกายของเธอดูสะอาดสะอ้านเหมือนเพิ่งกลับจากการไปหาปลาที่ลำธาร มือของเธอถือปลาสองสามตัวที่ดูสดใหม่เหมือนเพิ่งจับได้ ดวงตาของเธอสงบนิ่งและดูเป็นปกติ ไม่มีแววของความกลัวหรือความวุ่นวายแต่อย่างใด

จางเหม่ยเดินเข้ามาในบ้านอย่างช้าๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยิ้มเล็กๆ ให้ทุกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ

“คุณพ่อ คุณแม่ ลูกขอโทษที่มาช้า ลูกไปหาปลาที่ลำธารมาน่ะค่ะ” เธอพูดอย่างสุภาพ พลางเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร ราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดา อีกทั้งยังวางปลาตัวโตลงบนโต๊ะว่างอย่างที่ไม่ควรทำด้วย

คุณพ่อจางขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น ความโกรธที่ต้องรอลูกสาวถูกกลบด้วยความไม่พอใจในท่าทีที่ดูปกติจนเกินไป “ไปไหนมาถึงเพิ่งกลับมา?” เขาถามเสียงต่ำ แม้ว่าเขาจะพยายามควบคุมอารมณ์ แต่ก็ยังไม่สามารถซ่อนความไม่พอใจได้

“ลูกขอโทษค่ะคุณพ่อ ลูกออกไปหาปลาตั้งแต่เช้า จะได้มีของสดกลับมาทำอาหารให้ทุกคนกิน แต่กว่าจะจับได้ก็ใช้เวลานานไปหน่อย” จางเหม่ยตอบเสียงเรียบ ในใจของเธอเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

คุณแม่จางที่นั่งอยู่ข้างๆ จ้องมองลูกสาวคนที่สี่อย่างเงียบๆ เธอไม่คิดว่าจางเหม่ยจะกลับมาที่บ้านได้โดยปลอดภัย สภาพของเธอดูเรียบร้อยเกินไปหากเพิ่งผ่านเรื่องที่เกิดขึ้นตามแผนที่วางไว้เมื่อคืนนี้ จากความรู้สึกกระยิ้มกระหย่องเริ่มรู้สึกสับสนและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“แกไปหาปลาแต่เช้าขนาดนี้ จริงหรอ?...”

คำถามนี้ของแม่จางถามซ้ำเพราะก่อนหน้าที่จางเหม่ยจะเข้ามานั้น พวกเขาล้วนรู้แล้วว่าลูกสาวขี้โรคผู้นี้หายไปไหนแต่พ่อจางเลือกถามเพราะต้องการให้ลูกไม่รักดีสารภาพก่อนต่างหาก

จางจวนที่นั่งอยู่ไม่ไกล จ้องมองจางเหม่ยด้วยความสงสัยเช่นกัน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแผนการเมื่อคืนถึงล้มเหลว และทำไมจางเหม่ยถึงกลับมาในสภาพที่ดูสงบและปกติได้เช่นนี้ แต่เธอไม่กล้าแสดงออกถึงความประหลาดใจมากนัก เพียงแค่ยิ้มและพยักหน้าอย่างเงียบๆ

แม้จางเหม่ยจะบอกว่าไปจับปลามาให้ทุกคนกิน แต่ไม่มีใครในบ้านสกุลจางเชื่อคำพูดของเธอ คุณพ่อจางที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ จ้องมองลูกสาวคนที่สี่ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงที่หนักแน่นและดุดัน