บทที่ 8 ชอบใครมากกว่ากัน 2/2

“ไปตายซะไอ้พระเอกเฮงซวย ถ้าโผล่หน้ามาให้เห็นอีกแม่จะตีให้หัวแบะเลย”

ไป๋ซินหยานกระโดดเตะด้วยท่าจระเข้ฟาดหาง ในตอนที่นางหมุนตัวเตะจึงเพิ่งสังเกตเห็นร่างสูงที่ยืนกอดอมยิ้มมอง ใบหน้าหวานพลันขึ้นสีแดงเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกแอบมองตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“ฟูจวินมาตั้งแต่เมื่อใดกัน” นางจับหมอนใบยาวที่หมุนคว้างไปมาให้อยู่นิ่ง

“ข้ามาตั้งแต่ที่ท่านบอกว่า หน้าตาก็งั้น ๆ สู้ฟูจวินของข้าไม่ได้แม้แต่ขี้เล็บเท้าเลย แต่ว่าท่าเตะเมื่อครู่นี้ของท่านเรียกว่าอะไรหรือ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

ไป๋ซินหยานเห็นเขาเปลี่ยนเรื่องไม่ซักไซ้นางอีกจึงเดินเข้ามาหาเขา “ท่าเมื่อครู่เรียกว่าจระเข้ฟาดหาง ส่วนท่านี้เรียกว่าหักคอเอราวัณ”

ไป๋ซินหยานโน้มคอของชิงเหอลงมาแล้วตีเข่าไปยังตรงกึ่งกลางกายของเขา ทว่าชิงเหอกลับไวกว่าเขาเบี่ยงตัวหลบแล้วจับนางเข้ามาในอ้อมแขน กักขังนางเอาไว้ไม่ให้ขยับตัวทำอะไรเขาได้อีก ทว่าท่วงท่านี้กลับทำให้ร่างของทั้งสองใกล้ชิดกันมากยิ่งขึ้น ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันนิ่ง

“ฟูจวินปล่อยข้าก่อนดีหรือไม่”

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาทำให้นางหายใจลำบาก หัวใจของนางเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอกอยู่แล้ว หากเขายังคงกอดนางไม่ปล่อยเช่นนี้ นางจะจับเขากินจริง ๆ แล้วนะ

ชิงเหอยกยิ้ม “ระหว่างข้ากับท่านโหวน้อย ท่านชอบใครมากกว่ากันหรือซินหยาน”

“เอ่อ... ย่อมต้องเป็นฟูจวินของข้าอยู่แล้วสิ”

ไป๋ซินหยานรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ด้วยทุกครั้งนางจะเป็นฝ่ายรุกเขาก่อน แต่ทุกครั้งที่ได้รับกลับมาก็มีเพียงความเฉยชาเท่านั้น ทว่าครั้งนี้กลับแตกต่างไปจากทุก ๆ ครั้ง สายตาของเขาดูเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก

“งั้นหรือ เช่นนั้นซินหยานคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี เมื่อมีบุรุษอื่นมายุ่งวุ่นวายกับภรรยาของข้า”

ใบหน้าคมอมยิ้มเมื่อได้รับคำตอบอันเป็นที่น่าพึงพอใจ แต่เขาไม่ได้พอใจเพียงแค่นี้ ตอนนี้เขาอยากจะลองโลภบ้างดูสักครั้ง จากคราแรกที่คิดว่าจะอยู่ตัวคนเดียวไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด แต่เมื่อได้รับความเอาใจใส่จากสตรีตรงหน้า เขาก็คิดว่าการมีใครสักคนเข้ามาในชีวิตก็ไม่ได้แย่เสมอไป

“ฟูจวินไม่ต้องทำสิ่งใดเลย เพราะข้าหาใช่ดอกซิ่งแดงที่ยื่นออกไปนอกกำแพงไม่”

“อืม... แต่ดูเหมือนว่านั่นจะยังไม่เพียงพอ เพราะหากภรรยาของข้าเกิดเปลี่ยนใจไปชื่นชอบบุรุษอื่นขึ้นมาเล่า เช่นนั้นข้าควรจะทำอย่างไรเพื่อมัดใจภรรยาให้อยู่กับข้าตลอดไป”

ไป๋ซินหยานตาโตเมื่อได้ฟังประโยคนั้นออกมาจากปากของเขา นี่สามีของนางเปิดทางให้ถึงเพียงนี้ นางก็ต้องตอบสนองเขาอย่างเต็มที่สิ

แขนเรียวยาวคล้องไปที่ลำคอหนา หน้าอกอวบพลันบดเบียดไปที่หน้าอกแกร่งอย่างได้ใจ ริมฝีปากเล็กแย้มยิ้มเป็นรอยยิ้มหวานที่ชวนให้คนมองใจสั่นไหว

“เห็นทีสามีจะต้องพิชิตใจภรรยาเช่นข้าด้วยร่างกายและหัวใจเสียแล้วล่ะ”

“อย่างนั้นข้าขอเริ่มจากร่างกายนี้ก่อนก็แล้วกัน ภรรยาวางใจได้ว่าร่างกายนี้ของข้ายังไม่เคยมีมลทินมาก่อน ข้าไม่เคยข้องแวะกับสตรีนางใดเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะตัวข้าตั้งใจเก็บร่างกายนี้ให้กับคนที่ข้าพึงใจด้วยเท่านั้น”

เป็นอีกครั้งที่ไป๋ซินหยานตาโตกับคำพูดของเขา นางสามารถเข้าข้างตัวเองได้หรือไม่ว่าเขาได้ตกหลุมรักนางแล้ว

“ฟูจวินรักข้าหรือ”

“ข้ายังไม่แน่ใจ แต่ข้ารู้สึกดีที่มีซินหยานเป็นภรรยาของข้า”

“แค่นี้ก็ดีมากแล้ว”

“ไม่โกรธข้าใช่หรือไม่”

ไป๋ซินหยานส่ายหน้า นางรู้ดีว่าความรักมิใช่ว่าจะบังคับกันได้ เมื่อถึงตอนนั้นที่เขาเอ่ยคำว่ารักกับนาง คงเป็นตอนที่ในหัวใจของเขามีนางอยู่เต็มอก จนไม่เหลือที่ว่างให้กับผู้ใดเป็นแน่ ส่วนตัวนางเองก็เอ่ยอย่างเต็มปากไม่ได้ว่ารักเขา นางแค่รู้สึกดีและชื่นชอบเขาเท่านั้น ถือว่าเราสองต่างเท่าเทียมกัน

“ข้าไม่เคยโกรธฟูจวิน เพราะตัวข้าเองก็ยังไม่มั่นใจว่ารักฟูจวินหรือไม่ แต่ข้ารู้สึกดีที่ตนเองนั้นเลือกสามีไม่ผิด”

“ข้าจะทำให้ซินหยานคิดไม่ผิดที่เลือกข้ามาเป็นสามี”