บทที่ 8 ชอบใครมากกว่ากัน 1/2

บทที่ 8

ชอบใครมากกว่ากัน

ชิงเหอกลับมาถึงจวนก็ในยามพลบค่ำแล้ว ทว่าในตอนที่เขามาถึงจิงจิงได้ออกมาดักรอพบเขาอยู่หน้าประตู สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกระสับกระส่ายวุ่นวายใจ แต่ทันทีที่เห็นชิงเหอเดินเข้าประตูมา นางก็ยิ้มกว้างด้วยความโล่งใจ

"นายท่านเจ้าคะ บ่าวมีเรื่องจะรายงานเจ้าค่ะเกี่ยวกับฮูหยินและท่านโหวน้อยเจ้าค่ะ"

"มีอะไร" เขาไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำเสียงของเขาเย็นชาเพียงใด คิ้วกระบี่ขมวดมุ่นด้วยความไม่ชอบใจนัก

จิงจิงเห็นสีหน้านายท่านจึงรู้สึกว่าตนคิดถูกแล้วที่มารายงานนายท่านก่อน หากให้นายท่านไปรู้จากปากของผู้อื่น หรือมีข่าวลือแพร่ออกไปคงไม่ส่งผลดีต่อความสัมพันธ์ของทั้งสองเป็นแน่

"วันนี้นายหญิงไปซื้อของให้นายท่านเจ้าค่ะ แต่บังเอิญไปพบท่านโหวน้อยเข้า หลังจากนั้นทั้งสองก็มีปากเสียงกันเล็กน้อยเจ้าค่ะ"

จิงจิงเอ่ยเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างไม่ตกหล่น แม้แต่คำพูดของไป๋ซินหยานนางก็สามารถถ่ายทอดออกมาได้ครบทุกถ้วยคำ ทั้งยังเต็มไปด้วยท่าทางและสีหน้าที่แสดงถึงความเหยียดหยามอย่างเต็มที่ด้วย จากคราแรกที่ชิงเหอรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของหลิวโยว ทว่าเมื่อได้รู้ว่าไป๋ซินหยานโต้ตอบไปอย่างไรเขากลับรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น มุมปากหยักพลันปรากฏรอยยิ้มเล็ก ๆ จนแทบจะสังเกตไม่เห็น

"ฮูหยินเอ่ยเช่นนั้นจริง ๆ หรือ"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ บ่าวไม่กล้าโกหกแม้แต่ครึ่งคำ ฮูหยินโกรธมากเลยนะเจ้าคะที่ท่านโหวน้อยพูดจาเช่นนั้น เมื่อกลับมาแล้วก็ยังรู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่มากเลยเจ้าค่ะ"

"แล้วตอนนี้ฮูหยินทำสิ่งใดอยู่"

"เอ่อ... ฮูหยินกำลังต่อยหมอนเจ้าค่ะ"

จิงจิงเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดไป๋ซินหยานถึงทำเช่นนั้น หลังจากกลับมาจากจวนก็สั่งให้บ่าวผูกเชือกกับหมอนใบยาวเอาไว้ แล้วนำไปแขวนบนคานไม้ห้อยลงมา หลังจากนั้นฮูหยินก็ระดมต่อยหมอนใบยาวอย่างไม่คิดชีวิตเลย ทั้งสบถด่าท่านโหวน้อยอย่างไม่มีชิ้นดี แค่คิดนางก็รู้สึกหวาดเสียวแล้ว

"ต่อยหมอน?"

ชิงเหอยิ่งงุนงงหนัก อย่างไม่รอช้าเขารีบสาวเท้ากลับไปยังเรือนนอนของตนทันที เมื่อเปิดประตูเข้าไปเขาก็ได้พบกับความจริงอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดพราย กำลังตั้งใจระดมกำปั้นน้อย ๆ เข้าใส่หมอนใบยาวที่อ่อนยวบไปตามแรงต่อยของนาง

"คิดว่าตัวเองสูงส่งนักหรือไงไอ้หน้าปลาจรวด กล้ามาดูถูกฟูจวินของข้าหรือ ตายซะเถอะ!"

ไป๋ซินหยานไม่ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของชิงเหอ นางยังคงตั้งอกตั้งใจต่อยหมอนเพื่อระบายโทสะของตน พร้อมกับด่าทอหลิวโยวอย่างไม่มีชิ้นดี

"หน้าตาก็งั้น ๆ สู้ฟูจวินของข้าไม่ได้แม้แต่ขี้เล็บเท้าเลย สอบได้จอหงวนแล้วอย่างไร หากฉลาดจริงก็คงไม่ถูกหลอกหรอก เจ้าตัวโง่งมปากเหม็นโฉ่ แฮ่ก ๆ"

ไป๋ซินหยานนึกถึงเรื่องในนิยาย หลิวโยวนั้นถูกน้องชายต่างมารดาหลอกใช้ ตัวเขาคอยปกป้องน้องชายผู้อ่อนแอมาโดยตลอด แต่หารู้ไม่ว่าเนื้อแท้ของน้องชายตัวเองนั้นโหดเหี้ยมยิ่งนัก เพราะเขาคือคนที่หาสุราพิษมาให้กับองค์หญิงใหญ่เพื่อสังหารคนรักของพี่ชาย และยังเป็นผู้อยู่เบื้องหลังในการลอบสังหารเขาทั้งในสนามรบและในเมืองหลวงด้วย โดยเป้าหมายก็คือการได้ขึ้นเป็นท่านโหวน้อยแทน กว่าเขาจะรู้ตัวก็ในตอนสุดท้ายของนิยายแล้ว ถ้านี่ไม่ใช่พระเอกที่โง่งมที่สุดในเรื่องแล้วจะเป็นผู้ใดได้อีกเล่า

ทั้งที่มีจุดสังเกตหลายจุดแต่ก็ยังหน้ามืดตามัวเชื่อว่าน้องชายบริสุทธิ์อยู่ได้ และก่อนที่องค์หญิงใหญ่จะตายยังได้บอกใบ้ว่าเป็นน้องชายของเขาอีก แต่หลิวโยวผู้นี้ก็หาเชื่อไม่ เขายังคิดว่าองค์หญิงใหญ่พูดจาใส่ร้ายน้องชายที่ใสซื่อของตนจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ช่างโง่เขลายิ่งนัก

ชิงเหอกอดอกมองดูภรรยาของตนรัวกำปั้นน้อยใส่หมอนใบยาวอย่างเอาเป็นเอาตาย มุมปากหยักยกโค้งจนเป็นรอยยิ้มด้วยความเอ็นดู ขณะเดียวกันก็รู้สึกดีที่มีคนเจ็บแค้นแทนตนเอง นางช่างร้ายกาจแต่ก็น่าเอ็นดูจริง ๆ เสียด้วย ยิ่งได้รู้ว่าเบื้องหลังของความร้ายกาจนางมาจากฮองเฮาด้วยแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกเห็นใจและเอ็นดูนางขึ้นมากกว่าเดิม