บทที่ 7 เผชิญหน้าท่านโหวน้อย 1/2

บทที่ 7

เผชิญหน้าท่านโหวน้อย

ไป๋ซินหยานพร้อมด้วยจิงจิงมายังร้านอาภรณ์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง หญิงสาวผู้เป็นถึงองค์หญิงใหญ่ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากหลงจู๊ของร้าน โฉมสะคราญกวาดตามองอาภรณ์ที่ขึ้นชื่อของร้านเพียงพริบตาเดียว ก่อนจะชี้นิ้วไปยังอาภรณ์ตั้งแต่แถวบนสุดจนถึงล่างสุด

"นี่คือผ้าไหมจ่งซิ่นใช่หรือไม่"

"ใช่แล้วเพคะ นี่เป็นผ้าไหมจ่งซิ่นที่ให้ความอบอุ่นสบายตัว ทั้งยังน้ำหนักเบาด้วยเพคะ เหมาะกับสวมใส่ในยามไปล่าสัตว์เพคะ"

"ข้าเอาหมดนั่นเลย เอาสีดำ น้ำเงิน เขียว และสีขาว ช่วยจัดส่งที่จวนหนิงจิ้งหนานด้วย"

"เพคะ"

หลงจู๊ยิ้มรับด้วยความยินดี แม้ตอนนี้องค์หญิงใหญ่จะแต่งงานไปเป็นฮูหยินของท่านหนิงจิ้งหนานแล้ว ทว่าบรรดาศักดิ์องค์หญิงของนางยังคงอยู่ เช่นนั้นแล้วจะเสียมารยาทกับองค์หญิงใหญ่ไม่ได้เป็นอันขาดเชียว

เมื่อเลือกอาภรณ์สำหรับตัดเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ให้สามีแล้ว ไป๋ซินหยานจึงได้ไปยังร้านเครื่องประดับต่อไป นางกวาดตามองดูกวานประดับศีรษะและหยกเนื้อดีอย่างพิจารณา ก่อนจะตัดสินใจเลือกกวานเงินที่ประดับเม็ดทับทิมสีแดงชิ้นนั้นให้กับสามี

"ข้าเอากวานชิ้นนี้ และเอาหยกจักรพรรดิชิ้นนี้ด้วย"

"ข้าน้อยจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้ให้เลยพ่ะย่ะค่ะ"

หลงจู๊หายเข้าไปทางด้านหลังของร้านเพื่อห่อของสองชิ้นให้กับองค์หญิง ระหว่างนั้นไป๋ซินหยานเดินดูกำไลข้อมือหยกของสตรีไปด้วย

"ไม่พบกันนานเลยนะพ่ะย่ะค่ะองค์หญิงใหญ่"

น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขัดความสุนทรีย์ของไป๋ซินหยาน นางหันกลับไปดูก่อนจะเลิกคุ้นขึ้นเล็กน้อย ต้องใช้เวลาอยู่พักหนึ่งเลยถึงนึกออกว่าผู้ที่มาทักทายตนนั้นก็คือผู้ใดกัน

"ที่แท้ก็โหวน้อยนั่นเอง ไม่เจอกันนานดูเหมือนว่าเจ้าจะซูบผอมไปนะ หน้าตาก็ดูอิดโรยไม่น้อยเลย"

'หลิวโยว' ท่านโหวน้อยผู้เป็นพระเอกในนิยาย หน้าตาก็หล่อเหลาอยู่หรอก แต่สายตาคู่นั้นกลับดูเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก ทั้งรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่มองนางนั้นช่างน่าหงุดหงิดเหลือเกิน เขาเป็นเพียงโหวน้อยกล้าใช้สายจาบจ้วงมองนางที่เป็นองค์หญิงใหญ่ได้อย่างไรกัน

"กระหม่อมต้องไปออกรบแทนบิดาย่อมมิอาจรักษาสุขภาพให้ดีด้วย แต่ดูเหมือนองค์หญิงใหญ่จะทรงสบายดีน่ะพ่ะย่ะค่ะ หนิงจิ้งหนานผู้นั้นคงดูแลองค์หญิงใหญ่อย่างดีเลยใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ แม้แต่เงินทองก็คงหามาให้องค์หญิงใหญ่ใช้ได้อย่างไม่ขาดมือเลย"

คิ้วเล็กพลันกระตุกเมื่อได้ฟังถ้อยคำของบุรุษตรงหน้า นางส่งยิ้มหวานหยดย้อยแล้วเอ่ยตอบอย่างตรงไปตรงมา

"สามีของข้าเพิ่งจะได้รับบรรดาศักดิ์หนานไม่นาน อีกทั้งชั่วชีวิตของเขาก็คอยทำงานให้กับเสด็จพี่องค์รัชทายาทของข้าด้วยความภักดี เงินทองที่เขาเก็บสะสมเอาไว้ให้ข้าใช้นั้นแม้จะไม่มากมายแต่ก็ไม่ทำให้ข้าขัดสนเงินทอง แต่ถ้า... เขามีเงินทองมากมายจนล้นฟ้า ข้าคงคิดว่าเขาลอบซ่องสุมเงินทองเอาไว้ก่อกบฏเสียแล้วล่ะ" เสียงหัวเราะหวานแต่กลับบาดลึกเข้าไปในใจของโหวน้อย

หลิวโยวกระแอมไอเล็กน้อย "องค์หญิงใหญ่ทรงสบายดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

"ข้าย่อมสบายดี มีสามีผู้หล่อเหลาคอยดูแลเอาใจใส่ย่อมดีที่สุดอยู่แล้วล่ะ"

"น่าแปลกนักที่กระหม่อมกลับรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย ตั้งแต่ที่รู้ว่าองค์หญิงใหญ่ทรงแต่งงานกับองครักษ์ผู้ต่ำศักดิ์นั่น องค์หญิงใหญ่ไม่เห็นต้องประชดประชันกระหม่อมถึงขั้นนี้เลยนะพ่ะย่ะค่ะ แม้กระหม่อมจะมีอันเอ๋อร์แล้วแต่กระหม่อมก็หวังว่าองค์หญิงจะได้คู่ครองที่ดีกว่านี้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่องครักษ์ผู้นั้น"

สายตาเป็นห่วงเป็นใยจอมปลอมนั่น แทบทำให้ไป๋ซินหยานอาเจียนออกมาราดหน้าของเขาแล้ว ถ้าไม่ติดว่าขนมหวานที่นางทานไปอร่อยมากเกินกว่าจะมาอาเจียนใส่บุรุษโสโครกผู้นี้