บทที่ 6 ท่านไม่ใช่สตรีที่ข้าพึงใจ 2/2

"ข้าไม่ได้ตายด้าน"

น้ำเสียงเข้มกดต่ำเอ่ยบอกอย่างจริงจัง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดด้วยความไม่พอใจที่ถูกสบประมาท นางกล้าบอกว่าเขาตายด้านได้อย่างไรกัน คิดจะหยามเขามากเกินไปแล้ว เห็นทีคงเป็นเขาที่อ่อนข้อให้กับนางมากเกินไป

"เช่นนั้นเพราะเหตุใดฟูจวินถึงไม่แตะต้องข้าเล่า"

"เพราะท่านมิใช่สตรีที่ข้าพึงใจด้วย หากไม่ใช่สตรีที่ข้ารักแล้ว... ข้าก็จะไม่แตะต้องนางเป็นอันขาด!"

ไป๋ซินหยานกระตุกยิ้มเมื่อได้ฟังคำตอบ "เช่นนั้นข้าจะทำให้ฟูจวินรักข้าเอง!!" นางประกาศกร้าวด้วยใจอันตั้งมั่น ก่อนจะจับเสื้อของตนให้เข้าที่แล้วล้มตัวลงนอน ทำราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทำเอาชิงเหองุนงงกับการเปลี่ยนแปลงของนาง

ไป๋ซินหยานหันมาส่งยิ้มให้กับเขา นางตบหมอนด้านข้างของตนเบา ๆ ก่อนจะหลับตาลงด้วยความง่วงงุน เวลาผ่านไปไม่นานชิงเหอก็รับรู้ถึงลมหายใจอันสม่ำเสมอของไป๋ซินหยาน

นี่นางหลับไปแล้วเช่นนั้นหรือ ทั้งที่ปล่อยให้ตัวเขาต้องวุ่นวายใจมากมายถึงเพียงนี้ แต่นางกลับกล้าหลับสนิทอย่างหน้าตาเฉยเสียได้

สตรีช่างเข้าใจยากนัก โดยเฉพาะสตรีที่มีนามว่าไป๋ซินหยาน!

นับจากวันนั้นชิงเหอก็ได้รับการปฏิบัติเป็นอย่างดีจากไป๋ซินหยาน จากที่นางไม่เคยตื่นเช้าก็ลุกมาส่งเขาไปทำงาน เรียนรู้ที่จะจัดการเรื่องในจวนเป็นอย่างดี ทั้งยังแบ่งเวลามาเรียนทำอาหารและขนมด้วย แม้รสชาติจะเค็มไปนิดหวานไปหน่อย หรือเผ็ดจนแสบปาก ทว่าชิงเหอก็ทานอาหารฝีมือของนางจนหมดทุกครั้ง และทุกครั้งที่เขากลับมาถึงจวนก็จะได้รับรอยยิ้มหวาน ๆ จากนางเป็นการต้อนรับกลับบ้าน

ไป๋ซินหยานไม่ได้ยั่วยวนเขาดั่งเช่นคืนนั้นอีก แต่การกระทำที่เอาใจใส่ของนางกลับค่อย ๆ ซึมลึกเข้าไปในจิตใจของชิงเหออย่างไม่ทันรู้ตัว เขาที่ต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวมานานหลายปี เมื่อมีสตรีงามมาคอยเอาใจใส่ทุกเมื่อเชื่อวันจะไม่ให้อ่อนไหวได้ วันนี้ก็เช่นกันที่นางชวนเขามานั่งร่ำสุราภายในสวนยามค่ำคืน

"วันนี้อากาศเย็นกำลังดี สุราผูเถานี้ข้าเองก็เพิ่งได้รับมาจากโรงสุรา ฟูจวินลองดื่มดูสิว่าถูกปากหรือไม่"

ชิงเหอรับจอกสุราที่นางรินให้มาดื่ม ก่อนจะชะงักไปกับรสสุราผูเถา เพราะนี่เป็นรสที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างมาก แม้ไม่อยากจะจดจำแต่ก็มิอาจลืมเลือนได้

"สุราดี"

"ข้าคิดแล้วว่าฟูจวินจะต้องชื่นชอบ สุรานี้ได้มาจากแคว้นถังเชียวนะ หากจะดื่มสุราผูเถาที่เลิศรสจะต้องมาจากแคว้นถังเท่านั้น ในเมื่อฟูจวินชอบข้าจะให้คนไปกว้านซื้อมาให้หมดเลย"

"ไม่เห็นต้องลำบากถึงเพียงนั้น แม้สุราผูเถาจะรสเลิศแต่ข้ากลับชอบความหอมหวานของสุราดอกท้อที่ดื่มกับท่านคืนนั้นมากกว่า" ชิงเหอเอ่ยโดยไม่ได้คิดอะไร แต่กลับเรียกรอยยิ้มขวยเขินจากไป๋ซินหยาน

"แล้วฟูจวินรู้หรือไม่ว่าสุราดอกท้อต้องดื่มอย่างไรถึงจะได้รสหอมหวานมากที่สุด"

"อย่างไรหรือ" คิ้วกระบี่เลิกขึ้นด้วยความสงสัย

"อย่างนี้"

ไป๋ซินหยานหยิบไหสุราดอกท้อมารินใส่จอกของตนเอง นางใช้มือบังริมฝีปากขณะดื่มสุราหมดจอก และก่อนที่ชิงเหอจะไหวตัวทันริมฝีปากของนางก็ประกบลงมาที่ริมฝีปากของเขาเสียแล้ว สุราในปากของนางถูกป้อนเข้าไปในปากของเขา พร้อมกับจุมพิตอันดูดดื่มที่นางบรรจงมอบให้อย่างหวานล้ำ

"อ่า..."

สุราอุ่นร้อนพลันไหลลงคอหนาสร้างความอุ่นวาบกำจายไปทั่ว กายแกร่งกระตุกแกร่งกับการรุกรานทว่าครั้งนี้เขาไม่ได้ขยับกายถอยหนี แต่กลับจับตรึงท้ายทอยของนางเอาไว้ แล้วสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็กของนาง รสชาติหอมหวานจากสุราดอกท้อที่ติดค้างในโพรงปากเล็กได้สร้างความวูบวาบไปทั่วกายแกร่ง... มากเสียจนชิงเหอไม่อยากจะหยุดเพียงแค่นี้