บทที่ 6 ท่านไม่ใช่สตรีที่ข้าพึงใจ 1/2

บทที่ 6

ท่านไม่ใช่สตรีที่ข้าพึงใจ

ทั้งสองร่ำสุราชมจันทร์จนกระทั่งดึกมากแล้ว และสุราในไหที่วางอยู่ก็หมดแล้วเช่นกัน แต่กระนั้นไป๋ซินหยานก็ยังรู้สึกอยากจะดื่มสุราดอกท้ออีกสักหน่อย แม้นางจะเริ่มรู้สึกมึน ๆ บ้างแล้วก็ตาม ขณะที่ชิงเหอกลับไม่มีแม้แต่อาการมึนเมาให้ได้เห็นเลย เขายอมรับในใจว่าเพิ่งเคยเห็นสตรีที่ดื่มสุราเก่งเช่นนางเป็นครั้งแรก

"อาการเริ่มเย็นขึ้นแล้ว ท่านควรจะเข้านอนได้แล้วนะ"

"อื้อ... ข้ายังอยากจะดื่มสุราอยู่เลย"

ไป๋ซินหยานมองใบหน้าคมที่เริ่มแยกออกเป็นสองคนด้วยดวงตาปรือลอย นางยกจอกสุราที่ว่างเปล่าขึ้นมาดื่ม ก่อนจะกระแทกลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิด "สุราหมดแล้ว เติมหน่อยยย"

"เฮ้อ... ท่านเมามากแล้วเนี่ย"

ชิงเหอส่ายหน้าด้วยความระอาใจ เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาไป๋ซินหยานที่ยังคงควานมือหาไหสุราดอกท้อวุ่นไปหมด ก่อนจะช้อนร่างของนางเข้ามาในอ้อมแขนแล้วพาเดินกลับเรือนนอนทันที ใบหน้าหวานลอบยกยิ้มพลางคล้องแขนลำคอหนาเอาไว้แน่น นางอิงซบหน้าอกแกร่งที่อบอุ่นด้วยความชอบใจ กลิ่นหอมเย็น ๆ บนตัวเขาช่างทำให้นางรู้สึกสงบยิ่งนัก

ชิงเหอไม่ได้รู้เลยว่าตนเองได้เสียท่าให้กับมารยาหญิง กว่าเขาจะรู้ตัวก็ตอนที่พลางพลั้งให้กับนางไปแล้ว

เขาอุ้มนางจนมาถึงยังเตียงนอน วางร่างของนางที่แสนจะนุ่มนิ่มอย่างเบามือ ทว่าลำคอของเขากลับถูกนางดึงรั้งเอาไว้ ดวงตาคู่คมมองสบประสานกับนัยน์ตากลมโตกระจ่างใส

"ท่านปล่อยมือได้แล้ว"

"ไม่ปล่อย" นางส่ายหน้าไปมาอย่างเอาแต่ใจ

"ท่านอย่าได้ทดสอบความอดทนของข้า"

"ข้าเองก็อยากจะรู้ว่าฟูจวินจะอดทนกับข้าได้มากแค่ไหนกันเชียว"

จบคำไป๋ซินหยานก็ลุกพรวดขึ้นไปประกบริมฝีปากของชิงเหอทันที นางไม่ได้สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปาก แต่ก็ขบเม้มริมฝีปากนุ่มหยุ่นของเขาอย่างอ่อนหวานแต่กลับแผ่ซ่านไปด้วยความร้อนแรง ชิงเหอตกตะลึงจนร่างกายแข็งค้างกลายเป็นหินไปแล้ว เขาปล่อยให้นางจูบเขาเช่นนั้นอยู่เป็นนานโดยไม่ได้ห้ามปรามใดเลย

ไป๋ซินหยานมอบจุมพิตอันแสนอ่อนหวานให้กับชิงเหอ นางดูดเม้มริมฝีปากล่างของเขาเบา ๆ ก่อนจะผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง นัยน์ตาหวานมองคนตรงหน้าที่มีใบหน้าแดงซ่านด้วยความชอบใจ

"ท่าน! จะมากเกินไปแล้ว"

กว่าชิงเหอจะหายตกตะลึงก็ผ่านไปหลายลมหายใจ เขายกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากของตนที่บวมเล็กน้อยด้วยความงุนงง

นางจะใจกล้าเกินไปแล้ว!!

"ภรรยาจะจูบสามีจะเป็นไรไปเล่า ถ้าหากข้าไปจูบบุรุษอื่นที่ไม่ใช่ฟูจวิน ตอนนั้นฟูจวินค่อยมาว่าข้าเถิด" ดวงตาคู่สวมมองมาอย่างยิ้ม ๆ

"นี่ท่านชักจะใจกล้าเกินไปแล้ว ท่านเป็นสตรีจะจูบบุรุษก่อนได้อย่างไรกัน"

"ทำไมจะไม่ได้เล่า"

ไป๋ซินหยานตรงเข้าไปจุ๊บปากชิงเหอเร็ว ๆ หนึ่งคราแล้วถอยออกมาด้วยรอยยิ้มกริ่ม ชิงเหอที่ไม่ทันระวังมองการกระทำของนางด้วยความตกใจ เขารีบก้าวถอยหลังให้ห่างจากนางไปอย่างรวดเร็ว สายตาพลางมองนางด้วยความระแวงระวัง ด้วยเกรงว่านางจะทำเช่นนั้นกับเขาอีก แม้ในใจลึก ๆ จะชอบกับสัมผัสอันนุ่มนิ่มที่หอมหวานนั่นก็ตาม...

"อย่าได้ทำเช่นนั้นกับข้าอีก" เขาเอ่ยเสียงดุ พยายามใช้สายตากดข่มนางเอาไว้

ไป๋ซินหยานยิ้มหวาน นางเลื่อนมือไปดึงสายคาดเอวของตน สาบเสื้อจึงเผยออกมาเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวกายขาวผ่องที่ทำเอาใจสั่นสะท้าน ชิงเหอรีบหันหลังขวับทันที

"ในเมื่อเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว เช่นนั้นฟูจวินกับข้าก็ควรทำเรื่องที่สามีภรรยาทำกันมิใช่หรือ"

ชิงเหอเพิ่งตระหนักในวันนี้เองว่าองค์หญิงใหญ่คือสตรีที่ทั้งใจกล้าและบ้าบิ่น นางไม่เกรงกลัวสิ่งใดเลยหรือไร

"ข้าไม่ปรารถนาจะทำเช่นนั้นกับท่าน"

"เพราะเหตุใดเล่า หรือว่าข้างามไม่มากพอ หรือว่า... ตรงส่วนนั้นของฟูจวินตายด้านในเรื่องเช่นนี้กัน"

ชิงเหอหันขวับกลับมามองนางตาขวาง ขณะเดียวกันที่ไป๋ซินหยานยิ้มหวานแล้วลอบมองตรงส่วนนั้นของเขาอย่างเปิดเผย นางดึงรั้งเสื้อคลุมของตนลงมาจนเผยให้เห็นหน้าอกอวบที่โผล่พ้นออกมาจากเนื้อผ้า ผิวกายของนางมิได้ขาวผ่องเพียงอย่างเดียว ทว่ายังกระจ่างใสราวกับน้ำนมแพะเสียด้วย ชิงเหอเผลอมองอย่างอดไม่ได้ น้ำลายเหนียวข้นกลืนหายเข้าไปในลำคอหนาอย่างยากลำบาก