บทที่ 5 เหตุผลที่เลือกข้าเป็นสามี 2/2

“ตกใจอะไรขนาดนั้นกัน” ใบหน้าหวานอมยิ้ม

“เหตุใดถึงมายืนอยู่เงียบ ๆ ตรงนี้คนเดียวเล่า”

สายตาคู่คมมองไปทางด้านหลังก็พบว่าไม่มีผู้ใดเลย นี่นางจะไม่ระวังตัวมากเกินไปหรือไม่ ทว่าในตอนนั้นเองท่าเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันเบาบาง นี่คงจะเป็นองครักษ์เงาขององค์ใหญ่เป็นแน่

“ข้ากำลังมารอฟูจวินอย่างไรเล่า ทว่าคืนนี้พระจันทร์สวยดีข้าเลยเผลอยืนมองอยู่นาน”

ชิงเหอเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์บ้าง ดวงจันทร์กลมโตสุกสว่างงามเด่นท่ามกลางผืนฟ้าสีดำน้ำหมึก

“สวยจริง ๆ”

“วันนี้เราก็มาร่ำสุราดอกท้อชมจันทร์ด้วยกันเถิด”

ไป๋ซินหยานไม่รอให้เขาได้ปฏิเสธ นางรีบเข้ามาจูงมือของชายหนุ่มตรงหน้าไปยังศาลาไม้ที่อยู่ไม่ไกล ภายในศาลาไม้มีอาหารคาวหวานและไหสุราถูกจัดเตรียมเอาไว้อยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่บ่าวรับใช้เห็นทั้งสองเดินเข้ามาก็รีบปลีกตัวจากไปทันที

ชิงเหอปรายตามองสตรีข้างกายด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจกับการกระทำของนางเลย

ไป๋ซินหยานเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับเขา ก่อนจะคีบอาหารใส่ถ้วยของเขาอย่างเอาใจ พร้อมกับรินสุราใส่จอกให้กับเขาด้วย ใบหน้าหวานส่งยิ้มละมุนละไมมาให้อย่างอ่อนหวาน

ชิงเหอถูกนางเอาใจใส่เช่นนี้อดจะใจสั่นเล็กน้อยไม่ได้ เพราะนานมากแล้วที่ไม่เคยมีใครเอาใจเขาเช่นนี้มาก่อน แม้นี่จะเป็นการกระทำเล็กน้อยแต่กลับทำให้เขารู้สึกดีอย่างประหลาด

“สุราจอกนี้แด่ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของเรา ข้าไม่ได้ต้องการสิ่งใดมากมาย ขอเพียงพวกเราปรองดองไม่คิดร้ายต่อกันก็พอแล้ว”

“ข้าย่อมไม่บังอาจคิดร้ายต่อท่าน”

“ดี! หมดจอก!”

ชิงเหอกระดกสุราขึ้นดื่มหมดจอก ขณะที่สายตาคู่คมลอบมองโฉมสะคราญตรงหน้าอย่างสังเกต เขาเพิ่งจะได้เห็นด้านที่ผ่อนคลายของนางเช่นนี้เป็นครั้งแรก ดวงหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยเมื่อสุราออกฤทธิ์

“ข้ามีคำถาม”

“ถามมาสิ” ไป๋ซินหยานรินสุราใส่จอกอีกครั้ง

“เหตุใดท่านถึงเลือกจะแต่งงานกับข้า ทั้งที่มีคุณชายมากมายที่เหมาะสมกับท่านมากกว่าเสียอีก ตัวข้าเป็นเพียงองครักษ์ผู้ต่ำต้อย”

ไป๋ซินหยานพลันยกนิ้วขึ้นไปแตะริมฝีปากของเขา ชิงเหอสะดุ้งผงะไปทางด้านหลังด้วยความตกใจ

“ผู้อื่นดูถูกก็ไม่เท่ากับตัวเราดูถูกตัวเอง ข้ายึดถือหลักเกณฑ์นี้มาเสมอ และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าฟูจวินของข้าจะไม่เอ่ยวาจาที่ดูถูกตัวเองอีก และที่ถามว่าทำไมข้าถึงเลือกฟูจวินนั้นง่ายมาก ข้อแรกคือฟูจวินยังไม่แต่งภรรยา ไม่มีอนุให้ข้าต้องปวดใจ ข้อสองฟูจวินไม่มีตระกูลเดิมหนุนหลังทำให้ข้าไม่ต้องระวังทุกฝีก้าว ข้าอยากทำสิ่งใดก็แค่มองหน้าฟูจวินเท่านั้น และข้อสุดท้ายสำหรับข้านั้นสำคัญมาก”

“...?”

ชิงเหอมองนางอย่างตั้งใจ เขาอยากรู้นักว่าอะไรในตัวเขาที่นางบอกว่าสำคัญมาก

“ฟูจวินรูปงามตรงกับใจข้านัก ข้าชมชอบบุรุษที่สง่างามเช่นฟูจวิน โดยเฉพาะดวงตาคู่นี้ที่ข้าสบตาตั้งแต่ครั้งแรกก็รู้สึกถูกใจยิ่งนัก”

ไป๋ซินหยานอมยิ้มกริ่มพลางมองตาเขาอย่างไม่กะพริบตา คำตอบของนางทำให้ชิงเหอลมหายใจสะดุดไปชั่วครู่หนึ่ง ตอนนี้เขารู้แล้วว่าองค์หญิงใหญ่ผู้นี้ก็แค่ชอบใบหน้านี้ของเขาเท่านั้น ถ้าหากเขาทำให้เสียโฉมนางก็คงเปลี่ยนใจใช่หรือไม่

“หากข้าแก่ตัวไปหรือเสียโฉม ท่านก็คงไม่ชอบข้าใช่หรือไม่”

“นั่นก็ยังไม่แน่หรอกฟูจวิน เพราะตัวข้าไม่ได้มองเพียงรูปโฉมภายนอก ก็แค่รู้สึกว่าหน้าตาดีเสียหน่อยจึงทำให้เจริญหูเจริญตาก็เท่านั้นเอง”

“อย่างนั้นหรือ”

“ใช่แล้ว แต่ข้าชอบฟูจวินมากจริง ๆ นะ”

ไป๋ซินหยานแย้มยิ้มด้วยความจริงใจ ยิ่งนางได้พูดคุยกับเขาก็ยิ่งชมชอบเขามากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก