บทที่ 5 เหตุผลที่เลือกข้าเป็นสามี 1/2

บทที่ 5

เหตุผลที่เลือกข้าเป็นสามี

เช้าวันถัดมาไป๋ซินหยานตื่นขึ้นมาด้วยอาการสดชื่นแจ่มใส แม้ว่าเวลานี้จะสายมากแล้วทว่าตัวนางก็หาได้สนใจไม่ อีกทั้งสามีของนางก็ไม่แม้แต่จะสนใจนางด้วย เขาออกไปจากจวนตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว เพียงแจ้งแก่พ่อบ้านว่ามีธุระด่วนที่ต้องไปจัดการเท่านั้น แต่จะไปที่ใดก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้

ไป๋ซินหยานจึงต้องทานอาหารเช้าคนเดียวอย่างหงอยเหงาท่ามกลางบ่าวไพร่ในเรือน หลังจากนางทานอิ่มจึงได้เดินสำรวจจวนหลังนี้ พลางเอ่ยสั่งการว่าควรจะจัดการอย่างไรบ้าง โดยเฉพาะการจัดตกแต่งสวนตามความชอบของนาง นางชอบที่มีต้นไม้ใหญ่แต่ไม่หนาแน่นมาก ขณะเดียวกันก็ชอบให้มีดอกไม้บานสะพรั่งเต็มสวนเช่นกัน แม้ตอนนี้จะอยู่ในช่วงฤดูหนาวแต่ในสวนของนางปีหน้าจะต้องมีดอกไม้บานสะพรั่ง

"จิงจิง เจ้าคิดว่าข้างามมากพอหรือไม่"

ไป๋ซินหยานเอ่ยขึ้นกับนางกำนัลน้อยที่ติดตามนางมาตั้งแต่วัยเยาว์ จิงจิงผู้นี้เป็นเด็กสาวที่หูตาว่องไว ทั้งยังเฉลียวฉลาด ทำงานที่ได้รับมอบหมายเป็นอย่างดี ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือนางจงรักภักดีมากเกินไป ไม่ว่าองค์หญิงคนเก่าจะให้ทำสิ่งใดนางก็พร้อมทำทั้งหมด จนไม่ไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน ไม่แม้แต่จะช่วยทัดทานกับเรื่องที่ไม่สมควรเสียด้วย

"องค์หญิงของหม่อมฉันงามที่สุดเพคะ"

"ข้าบอกแล้วว่าตอนนี้ข้าคือฮูหยินของท่านหนิงจิ้งหนาน เจ้าควรชินได้แล้วนะจิงจิง"

"หม่อม... เอ่อ บ่าวขออภัยเจ้าค่ะ"

ไป๋ซินหยานยิ้มบาง "แล้วเจ้าคิดว่าข้างามมากเลยหรือ มากกว่าหลานสาวของฮองเฮาหรือไม่"

"ย่อมมากกว่าเป็นไหน ๆ เพคะ ท่านหญิงผู้นั้นก็แค่มีหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูแลดูอ่อนหวานอ่อนโยนเท่านั้นเองเจ้าค่ะ แต่ฮูหยินกลับงามสง่าสูงศักดิ์เจ้าค่ะ"

"บุรุษชอบสตรีที่น่าทะนุถนอมเป็นที่สุดสินะ" ไป๋ซินหยานเอ่ยกับตนเองในใจ "แล้วเจ้าคิดว่าหนิงจิ้งหนานชอบสตรีเช่นใดกัน เขาจะชอบสตรีงามสง่าเช่นข้าหรือไม่"

จิงจิงรีบพยักหน้าหงึก ๆ "นายท่านย่อมต้องชอบฮูหยินอย่างไม่ต้องสงสัยเจ้าค่ะ"

"งั้นหรือ... หากเป็นเช่นนั้นก็ดี ทว่าใจบุรุษนั้นยากแท้หยั่งถึงยิ่งนัก เพราะบางคราบุรุษก็ชื่นชอบสตรีอ่อนหวาน พวกเขารู้สึกว่าการได้ดูแลปกป้องพวกนางคือสิ่งที่บุรุษอย่างพวกเขาพึงกระทำ แต่บางคราพวกเขาก็ชื่นชอบสตรีที่เข้มแข็งเพราะบางสถานการณ์พวกเขาจำต้องพึ่งพาพวกนางอย่างไรเล่า"

ไป๋ซินหยานก้มลงไปดมดอกเหมยกุ้ยสีแดงด้วยดวงตานุ่มลึก จิงจิงได้ฟังเช่นนั้นจึงกระจ่างแจ้งแก่ใจตน ตอนนี้นายหญิงกำลังคิดอยากจะเอาชนะใจของท่านหนิงจิ้งหนาน เพียงแต่นายหญิงไม่รู้ว่าจะต้องใช้กลวิธีใดเท่านั้นเอง

"แต่บางคราบุรุษก็ชื่นชอบสตรีที่มีทั้งความอ่อนหวานและความเข้มแข็งในคนคนเดียวกันนะเจ้าคะ"

"เจ้าคงจะคิดว่าหนิงจิ้งหนานคือบุรุษที่ชอบสตรีเช่นนั้นสินะ"

"เจ้าค่ะ เพราะนายหญิงของบ่าวคือสตรีที่มีทั้งความอ่อนหวานและความเข้มแข็งอย่างไรเล่าเจ้าคะ บ่าวเชื่อว่าถ้านายท่านรับรู้ถึงเนื้อแท้ของนายหญิงจะต้องตกหลุมรักนายหญิงจนถอนตัวไม่ขึ้นอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ" จิงจิงยิ้มกว้างอย่างมั่นใจ

"ฮึ ๆ ข้าจะคอยดูก็แล้ว ถ้าเกิดถึงวันนั้นจริง ๆ ข้าจะมอบทองคำให้เจ้าหนึ่งหีบเลยล่ะ"

ไป๋ซินหยานเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ในตอนนี้นางได้มั่นใจในความคิดหนึ่งของตนเองแล้ว ในเมื่อนางกับเขาเป็นสามีภรรยากันแล้ว ฉะนั้นนางก็ควรมัดใจเขาให้จงได้ และแล้ว... กลวิธีในการมัดใจสามีจึงได้เริ่มต้นขึ้น!!

ชิงเหอกลับมาถึงจวนก็ในตอนที่ท้องฟ้าได้เปลี่ยนเป็นสีน้ำหมึกแล้ว เขาเดินเข้าจวนด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ ด้วยวันนี้เขาได้บังเอิญพบคนที่เขาไม่อยากจะพบมากที่สุดเข้าเสียได้ ทั้งที่เขาพยายามกลบฝังเรื่องราวในอดีตเอาไว้แล้ว แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมให้เขาทำเช่นนั้น

“ฟูจวินของข้ามีเรื่องใดที่คิดไม่ตกเช่นนั้นหรือ ให้ข้าช่วยดีหรือไม่”

“ท่าน!”

ชิงเหอสะดุ้งเมื่อจู่ ๆ ไป๋ซินหยานก็มาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าของเขาเช่นนี้ ร่างสูงสมส่วนเกือบจะชนเข้ากับร่างกายอันบอบบางเสียแล้ว