บทที่ 4 ฟูจวินขององค์หญิงใหญ่ 2/2

"เสร็จแล้ว"

"ขอบใจฟูจวินมาก"

ไป๋ซินหยานหันมาส่งยิ้มให้กับเขาอย่างจริงใจ ชิงเหอเผลอมองรอยยิ้มนั้นด้วยความแปลกใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ว่ารอยยิ้มของนางสวยมาก ด้วยรอยยิ้มนี้มิใช่แค่ยิ้มที่ปาก แต่ยังยิ้มไปถึงดวงตาคู่สวยของนางด้วย

"เอ่อ... เช่นนั้นข้าขอตัวไปนอนก่อน"

ชิงเหอผละตัวจากมาแล้วหันไปสาละวนอยู่กับหมอนใบใหญ่ ไป๋ซินหยานเองก็ไม่ได้สนใจเขาอีกแต่เดินไปยังหลังฉากกั้นแทน ภายในฉากกั้นคือถังอาบน้ำขนาดใหญ่ที่บรรจุน้ำอุ่นเอาไว้เต็ม ด้านบนยังโรยด้วยกลีบดอกไม้หลายชนิดอีกด้วย

นางถอดชุดแต่งงานที่ทั้งหนักและยาวไปแขวน ก่อนจะเดินลงไปในถังอาบน้ำด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ใช้ผ้าสีขาวนุ่มมาถูไปตามตัวอย่างสบายอารมณ์ ความเหนื่อยล้าที่เคยมีมาพลันมลายหายไปเพียงได้แช่น้ำอุ่น อาการเมื่อยขบก็ได้รับการบรรเทาลง

ไป๋ซินหยานแช่น้ำอยู่เป็นนานจนน้ำเริ่มเย็นตัวลง นางจึงได้ลุกออกมาจากถังน้ำเพื่อจะแต่งกาย ทว่านางกลับลืมหยิบชุดนอนตัวใหม่เข้ามาเสียนี่

"เอ่อ... ฟูจวินหลับหรือยัง"

"มีอะไรหรือ"

"ข้าลืมหยิบชุดนอนเข้ามาด้วย ฟูจวินช่วยหยิบมาให้ข้าได้หรือไม่"

"เข้าใจแล้ว"

นางได้ยินเสียงกุกกักเบา ๆ ก่อนที่จะรู้สึกถึงเงาคนที่ทาบทับกับเงาของนางเอาไว้ แขนยาวถูกยื่นเข้ามาในฉากกั้น ในมือคือชุดนอนของนางเอง

"ขอบใจฟูจวินมาก แต่ข้าลุกออกมาไม่ได้ เชิญฟูจวินเข้ามาในนี้ได้หรือไม่" ใบหน้าหวานอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ อยากจะรู้นักว่าเขาจะทำอย่างไรกับสถานการณ์เช่นนี้

"ข้าวางเอาไว้ตรงนี้ดีกว่า"

ชิงเหอไม่หลงกลโดยง่าย เขาพาดชุดนอนของนางตรงฉากกั้นแล้วเดินไปนอนทันที ไป๋ซินหยานถูกเขาทำเช่นนั้นก็หาได้โกรธเคืองไม่ แต่กลับรู้สึกถูกใจมากขึ้นเสียอีก

ยิ่งเขาไม่สนใจนาง นางยิ่งอยากจะเอาชนะเขา!

ร่างระหงเดินเข้ามาในห้องก่อนจะเดินไปนั่งหน้าโต๊ะคันฉ่อง นางหยิบหวีขึ้นมาสางผมของตัวเองอย่างอ้อยอิ่ง เมื่อผมดำขลับกลับมาเรียบลื่นดังเดิมแล้ว ไป๋ซินหยานจึงลุกขึ้นเดินแล้วย่างกายตรงไปยังเตียงนอนหลังใหญ่ ในตอนนี้เองที่นางเพิ่งสังเกตเงาร่างสูงใหญ่ของชิงเหอ เขาไม่ได้นอนอยู่บนเตียง แต่กลับมานอนบนพื้นข้างล่างเสียได้

นี่เขารังเกียจนางมากถึงเพียงนี้เลยหรือ

ไป๋ซินหยานกะพริบตาปริบ ๆ มองบุรุษที่นอนหลับตานิ่งอย่างไม่สบอารมณ์นัก นี่เขาชักจะหยามนางมากเกินไปแล้ว ในเมื่อเขาทำเช่นนี้ก็อย่าได้โทษที่นางไม่ไว้ไมตรีก็แล้วกัน ใบหน้างามแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"โอ๊ยยย!"

"อุ๊บ!"

ร่างระหงของไป๋ซินหยานสะดุดจนล้มทับบนร่างของชิงเหอ ริมฝีปากนุ่มพลันกระแทกเข้ากับริมฝีปากของเขาอย่าง... ตั้งใจ! นัยน์ตากลมโตสบสายตาคมที่มองมาด้วยความงุนงง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจเมื่อรู้ตัวว่ากำลังเกิดสิ่งใดขึ้น ชิงเหอรีบดันร่างของหญิงสาวที่แนบริมฝีปากกับเขาออกไปทันที

"เอ่อ... ข้าไม่รู้ว่าฟูจวินมานอนอยู่ตรงนี้ เลยสะดุดเข้ากับร่างของฟูจวินจนล้มลงไปเช่นนั้น"

ชิงเหอมองนางนิ่ง "ไม่เป็นไร ท่านไปนอนเถิด"

เขาทำราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นหาได้สลักสำคัญไม่ ไป๋ซินหยานเห็นเช่นนั้นก็คิ้วกระตุก บุรุษผู้นี้ด้านชากว่าที่นางคิดเสียอีก คราแรกตั้งใจจะรุกเขามากกว่านี้ แต่สายตาพลันเหลือบไปเห็นหูทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำจนนางเกือบหลุดหัวเราะออกมาแล้ว เห็นเช่นนี้ก็รู้แล้วว่าเขากำลังเขินอายนางอยู่ ถ้าไม่ใช่ว่าหูของเขาแดงเถือก นางคงไม่รู้ว่าใจจริงของเขาคิดเช่นไร

"ก็ได้ แต่ฟูจวินขึ้นมานอนบนเตียงกับข้าจะดีกว่า พื้นทั้งเย็นทั้งแข็งจะนอนไปได้อย่างไร"

"ข้าเคยอยู่ในสนามรบ นอนบนพื้นหาได้ลำบากไม่"

"ไม่ได้! เราเป็นสามีภรรยากันก็ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกันสิ และถ้ามีคนอื่นรู้เรื่องนี้ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเล่า หรือว่าฟูจวินอยากให้ภรรยาอย่างข้าถูกผู้อื่นติฉินนินทากัน ฮึก ๆ ราชวงศ์ก็จะต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง เสด็จพี่เองก็คง..."

"เข้าใจแล้ว ท่านไม่ต้องอ้างชื่อองค์รัชทายาทหรอก"

ไป๋ซินหยานลอบยิ้มในใจ "เช่นนั้นก็ดี งั้นข้าขอนอนข้างในก็แล้วกัน ข้าเป็นคนตื่นยากและตื่นสาย หากฟูจวินมีภารกิจเร่งด่วนจะได้ลุกออกไปง่าย ๆ"

"อืม"