บทที่ 3 ราชโองการสมรส 2/2

เมื่อเสร็จสิ้นพิธีการอันสำคัญเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวถึงจะนั่งรถม้าเพื่อกลับจวนหนิงจิ้งหนาน โดยตลอดทางจะมีการแห่ขบวนเจ้าสาวไปด้วย สินเดิมอันมากมายที่นางได้รับจากฮ่องเต้ถูกทหารแบกมาจนเป็นทางยาว ยาวเสียจนสตรีในเมืองหลวงต่างพากันอิจฉาริษยา

ไป๋หลิวหยางที่ต้องสูญเสียน้องสาวให้กับองครักษ์ข้างกาย อดจะรู้สึกเสียใจไม่ได้ ในวันนี้เขาจึงคิดจะมอมเหล้าชิงเหอเสียให้เมาไปเลย แต่เขาไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะคอแข็งมากถึงเพียงนี้

"ชิงเหอ... จ้าวห้ามทามน้องสาวข้าเสียจายเป็นอันขาดดด มิเช่นนั้นข้าจะมาเด็ดหัวจ้าวเลย คอยดูเถอะ"

"องค์รัชทายาทควรจะปรามน้องสาวของพระองค์เองมากกว่านะพ่ะย่ะค่ะ"

ชิงเหอยกจอกสุราเข้าปากด้วยสีหน้าเฉยชา เขาเป็นองครักษ์ของไป๋หลิวหยางมาได้ห้าปีแล้ว ทว่าไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เขาจะรู้สึกลำบากใจเท่าครั้งนี้ เพียงชั่วข้ามคืนเขาก็ได้รับบรรดาศักดิ์เป็นหนาน ได้เป็นราชบุตรเขาของฝ่าบาท และยังเป็นน้องเขยขององค์รัชทายาทด้วย หากเป็นผู้อื่นคงจะดีใจจนเนื้อเต้นกับโชควาสนานี้ แต่เขาหาดีใจไม่ เขาแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายเท่านั้นเอง

นี่เขาขอมากเกินไปหรือ...

"หึ ๆ เสี่ยวถงดื้อรั้นมาตั้งแต่เด็ก ผู้ใดจะห้ามปรามนางได้กัน"

ไป๋หลิวหยางเอ่ยอย่างจนใจ เพราะเขาและเสด็จพ่อที่คอยตามใจนางนี่แหละทำให้นางเป็นดั่งเช่นทุกวันนี้ แต่ตอนนี้นางก็เริ่มดีขึ้นแล้ว ไม่ทำลายข้าวของและทุบตีบ่าวรับใช้เหมือนแต่ก่อน

"เช่นนั้นกระหม่อมควรทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ"

ไป๋หลิวหยางกระตุกยิ้มพร้อมกับขยับหน้าเข้าไปใกล้ "เจ้าเป็นสามีของนางแล้ว ฉะนั้นเจ้าก็ต้องสั่งสอนนางให้ดี หากนางไม่เชื่อฟังเจ้าก็ลงโทษนางเลย แต่เจ้าห้ามตีนาง และห้ามให้นางคุกเข่าเป็นอันขาด และจะพูดจาทำร้ายจิตใจนางก็ไม่ได้ด้วย"

ชิงเหอไม่เคยรู้สึกท้อแท้เช่นนี้มาก่อนเลย อะไรที่บอกว่าให้สั่งสอนแต่ห้ามตีห้ามดุกัน?

"หึ ๆ กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ คงมีแค่สวรรค์ที่สามารถลงโทษองค์หญิงใหญ่ได้เพียงผู้เดียวแล้วล่ะพ่ะย่ะค่ะ"

ชิงเหอส่ายหน้าไปมาแล้วจึงเดินแยกไปอีกทาง เขาตั้งใจจะไปดื่มสุรากับสหายสนิท ทว่าทุกคนกลับมีท่าทางกริ่งเกรงในตัวเขา ทำให้บรรยากาศดูอึดอัดไปหมด

"เฮ้อ... นี่พวกเจ้าเป็นอันใดกัน ถึงแม้ชิงเหอจะได้เป็นราชบุตรเขยและเป็นท่านหนิงจิ้งหนานแล้ว แต่ชิงเหอก็คือสหายที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขของพวกเรานะ มา ๆ มาดื่มฉลองวันดี ๆ ให้กับชิงเหอกัน"

จงหมิงหัวหน้าหน่วยองครักษ์ในสังกัดองค์รัชทายาทเข้ามาตบไหล่ของชิงเหอ พร้อมกับยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ลู่กังน้องเล็กที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็เดินถือจอกสุราด้วยรอยยิ้มกว้าง

"ข้ายินดีกับพี่ชิงเหอจริง ๆ ขอให้ชีวิตแต่งงานของพี่ชิงเหอมีแต่ความสุขสงบ ดื่ม ๆ"

"ขอบคุณทุกคนมาก ข้าเองก็ยังคงเป็นชิงเหอของทุกคน"

"เอ้า ดื่ม ๆ ฉลองให้กับชิงเหอที่วันนี้ได้แต่งภรรยาแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า"

เมื่อนั้นบรรยากาศในงานจึงกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง เหล่าสหายในสังกัดองครักษ์ขององค์รัชทายาทต่างดื่มสุราฉลองเรื่องมงคลให้กับชิงเหอ แม้จวนของเขาจะมีแขกมาร่วมยินดีไม่มากนัก ทว่าเขากลับรู้สึกดีกว่าการที่ต้องมาปั้นหน้ายิ้มให้กับเหล่าผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงเสียอีก

ชิงเหอที่เพิ่งยิ้มเป็นครั้งแรกในวันนี้ยกจอกสุราขึ้นดื่ม นับตั้งแต่เขาเป็นองครักษ์ก็ทำให้เขาได้สัมผัสกับมิตรภาพเป็นครั้งแรกในชีวิต เพราะที่ผ่านมาชีวิตของเขาไม่เคยได้สัมผัสคำนี้เลย แม้แต่คนที่ไว้ใจที่สุดยังหักหลังเขาได้อย่างเลือดเย็น หรือแม้แต่คนที่เขาเรียกว่าพ่อก็ยังไม่เคยรักเขาเลยสักนิดเดียว

ตัวเขาต้องโดดเดี่ยวมานานมากเหลือเกิน...