บทที่ 2 ข้าขอเลือกบุรุษผู้นี้เป็นสามี 2/2

อืม... บุรุษผู้นี้ใบหน้าคมคายยิ่งนัก คิ้วกระบี่พาดเฉียงเหนือนัยน์ตาสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสันชัดเจน รับกับริมฝีปากหยักอวบอิ่มสีระเรื่อ สันกรามก็ชัดเจนมองแล้วพาลให้ใจสั่นขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ร่างกายก็สูงใหญ่กำยำเป็นสง่าเกินกว่าจะบอกว่าเป็นเพียงสามัญชน หากบอกว่าเขาคือคุณชายสูงศักดิ์ที่ปลอมตัวมานางก็เชื่อ กลิ่นอายที่แม้จะพยายามกดข่มแต่นางกลับรู้สึกถึงความสูงส่งได้

อีกทั้งแววตาของเขาแม้จะหลบสายตานางไปแล้ว แต่นางก็มองออกว่าขาหาได้รู้สึกกริ่งเกรงนางไม่ ทั้งยังไม่มีสายตาลอบดูแคลนนางเสียอีก เขาต่างจากพวกนางกำนัลและขันทีที่ชอบใช้สายตานี้มองนาง ราวกับกำลังบอกว่านางแค่โชคดีที่ได้เกิดเป็นองค์หญิงใหญ่เท่านั้น

"เขาคือแม่ทัพลู่อย่างไรเล่าเสี่ยวถง เจ้าจำเขาได้หรือไม่ เมื่อครั้งยังเด็กเจ้ายังเคยขี่หลังเขาอยู่เลย"

ไป๋ซินหยานกางภาพเหมือนบนโต๊ะน้ำชา ไป๋ซินหยานเหลือบมองภาพเหมือนนั่นเล็กน้อย เพราะสายตาของนางกำลังวนเวียนอยู่ที่องครักษ์หนุ่มผู้นั้น และเหมือนอีกฝ่ายเองก็คงรู้ตัวจึงได้ก้มหน้าต่ำกว่าเดิม

"อืม... ก็หล่อเหลาอยู่หรอกนะเพคะ"

ไป๋หลิวหยางใจชื้นเมื่อได้ฟังคำชม "ใช่แล้วล่ะ แม่ทัพลู่อายุยังน้อยแต่มากความสามารถ ทั้งยังไม่มีสตรีในเรือนหลัง และเขาก็ไม่ใช่ชายตัดแขนเสื้ออย่างแน่นอน"

"เพราะเขากับเสด็จพี่ไปเที่ยวหอนางโลมด้วยกันบ่อย ๆ ใช่หรือไม่เพคะ"

ยุคนี้ยังไม่มีการป้องกัน เช่นนั้นก็เป็นไปได้มากที่เขาอาจจะติดโรคมาจากนางคณิกา สายตาของนางพลันเหลือบไปเห็นองครักษ์หนุ่มที่กลั้นขำจนไหล่สั่น

"อะไรกันเสี่ยวถง นี่เจ้าแอบส่งคนไปติดตามข้าอย่างนั้นหรือ" ไป๋หลิวหยางอับอายที่น้องสาวรู้ทัน

"น้องเข้าใจว่าบุรุษก็ต้องไปปลดปล่อยอารมณ์กำหนัดบ้าง แต่เสด็จพี่ก็ต้องรู้จักยับยั้งชั่งใจเสียบ้าง ทางที่ดีก็ควรไปหาท่านหมอให้เขาตรวจสุขภาพเสียหน่อย หากเป็นโรคขึ้นมาจะไม่ดีเอานะเพคะ"

"เสี่ยวถง! นี่เจ้ายังเป็นสตรีอยู่อีกหรือไม่" เขาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ น้องสาวที่เคยเขินอายเหตุใดถึงกล้าพูดเรื่องเช่นนี้ออกมาได้อย่างเต็มปากกัน นี่นางตกน้ำจนสมองกระทบกระเทือนไปด้วยใช่หรือไม่

"น้องหวังดีเพคะ"

"เฮ้อ... เลิกพูดเรื่องของข้าเถอะ ตกลงว่าเจ้าจะเลือกผู้ใดเป็นสามี หากเจ้ายังไม่เลือกเสด็จพ่อคงได้เลือกด้วยพระองค์เองแล้ว ตอนนี้เจ้ายังมีโอกาสก็เลือกมาเสียเถอะ"

ไป๋ซินหยานอมยิ้มหวาน ก่อนที่นางจะยกนิ้วเรียวยาวดั่งลำเทียนไปทางองครักษ์หนุ่มที่ยืนก้มหน้าอยู่ทางด้านหลังของพวกเขา

"ข้าขอเลือกบุรุษผู้นี้เป็นสามีเพคะ"

"ว่าอย่างไรนะ"

"...!?"

"ไม่ได้หรือเพคะ"

นางเท้าคางมองไปยังบุรุษที่ยืนแข็งค้างราวกับหินด้วยความขบขัน เวลาเขาตกใจก็ดูดีมิน้อยเลย คนผู้แหละที่นางอยากได้มาเป็นสามี เขาช่างตรงตามบุรุษในฝันของนางจริง ท่าทีที่ดูเย็นชาเข้าถึงยากนี่มันใช่มากจริง ๆ

"เจ้าพูดอะไรน่ะเสี่ยวถง ชิงเหอคือองครักษ์ของข้า เขาไม่ใช่หนึ่งในตัวเลือกสามีของเจ้า"

"ก็เสด็จพ่อและเสด็จพี่อยากจะให้เลือกสามีไม่ใช่หรือเพคะ นี่น้องก็เลือกแล้วอย่างไรเล่าเพคะ เหตุใดถึงไม่พอใจกันอีกเล่า" นางอมยิ้มยียวนอย่างนึกสนุก แต่คนตรงหน้าทั้งสองหาได้สนุกไปกับนางไม่

"ชิงเหอเป็นเพียงสามัญชนธรรมดา เจ้ากับเขาคู่ควรกันหรือ"

"แล้วผู้ใดเป็นผู้บอกว่าคู่ควรหรือไม่คู่ควรกันเล่าเพคะ ไม่ว่าจะสามัญชนหรือชนชั้นสูงต่างก็เท่าเทียมกันทั้งนั้น ขอเพียงเป็นคนดีก็พอแล้ว อีกอย่างน้องชอบใบหน้าของเขา ชอบหุ่นล่ำ เอ่อ... ชอบร่างกายสูงใหญ่ของเขาเพคะ"

"เสี่ยวถง.... เจ้าเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ"

"น้องเลือกแล้วว่าจะให้เขาเป็นสามี หากเสด็จพ่อและเสด็จพี่ยังคัดค้านอยู่อีก น้องก็จะไม่ขอแต่งงานอีกและจะขอไปจากแคว้นไป๋ด้วย"

"เสี่ยวถง!"

ไป๋หลิวหยางอ่อนแรงเมื่อเห็นไป๋ซินหยานยื่นคำขาด แล้วนี่เขาจะไปทูลเสด็จพ่ออย่างไรกันล่ะเนี่ย ทั้งที่เสด็จพ่อตั้งความหวังไว้ที่เขาแท้ ๆ แต่เขากลับทำมันพังลงไปต่อหน้าต่อตาเสียอย่างนั้น