ตอนที่6 ช่วยเหลือบุรุษที่ได้รับบาดเจ็บ

ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกบ่าวที่เป็นบุรุษมาช่วยทำแผลและใส่ยา ให้กับเยียนอ๋องถึงแม้เขาจะมีลมหายใจแต่ก็ไม่ได้สติมากนักเพราะพิษของบาดแผลรุมเร้า ฮูหยินผู้เฒ่าให้บ่าวที่เป็นสตรีไปปัดกวาดเรือนรับรองทั้งสองเรือน จากนั้นก็ให้บ่าวที่เป็นบุรุษทำเปลหาม แล้วยกร่างของท่านอ๋องทั้งสองพระองค์ไปพักที่เรือนรับรองแทน

ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ต้องการให้ฟ่านซินหรานไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขามากนัก เดี๋ยวเสวียนอ๋องจะคิดว่า นางเพียงต้องการหาบิดาให้ลูกของฟ่านซินหราน โชคชะตานี้ก็แปลก เมื่อก่อนไม่เห็นมีบุรุษใดให้ความสนใจฟ่านซินหราน ส่วนใหญ่วิ่งไปหาฟ่านอิ้งเยว่กันหมด แต่พอฟ่านซินหรานไม่บริสุทธิ์แล้ว แถมยังกำลังตั้งครรภ์กลับมีบุรุษเข้ามาเกี่ยวพันอย่างไม่ตั้งใจ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเข้ามาเพราะต้องการความช่วยเหลือก็ตาม

ฟ่านซินหรานต้มโจ๊กและต้มยาอยู่ในห้องครัว พลางครุ่นคิด พวกเขาจะรักษาตัวอยู่ที่นี่นานเพียงใดกันนะ คงต้องปล่อยให้ท่านพ่อและท่านแม่ดูแลพวกเขาไป ในระหว่างนี้นางต้องรีบเดินทางไปที่เมืองเยี่ยนฟาง ส่วนป้ายหยกของจวิ้นอ๋อง นางจะฝากท่านแม่เอาคืนให้เขาไป

ฟ่านซินหรานเดินถือโจ๊กมาให้ท่านย่าที่เรือน เพราะนางคิดว่าต้องพูดกับท่านย่าให้เข้าใจถึงการเดินทางไปที่เมืองเยี่ยนฟาง “ท่านย่าข้าอยากเดินทางไปเมืองเยี่ยนฟางในวันพรุ่งนี้เลยเจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่ามองสีหน้ากังวลใจของหลานสาวอย่างแปลกใจ “เจ้ารีบเดินทางเช่นนี้มีอะไรหรือไม่?”

“ท่านย่าข้าฝันไม่ดีเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าจะเป็นลางบอกเหตุถึงเหตุการณ์ล่วงหน้าหรือไม่ บุรุษที่มาเกี่ยวข้องกับข้าในช่วงนี้ จะมีเหตุทำให้ข้าเดือดร้อน เพราะฉะนั้นข้าต้องรีบไปให้ไกลเจ้าค่ะ” ฟ่านซินหรานแต่งเรื่องราวทั้งหมดขึ้นมา เพราะนางไม่อยากเกี่ยวข้องกับตัวเอกและตัวร้ายในนิยายอีกต่อไปนั่นเอง

“ข้าวของเครื่องใช้ค่อยซื้อเพิ่มเอาที่โน่นเจ้าค่ะ”

“หากเจ้าต้องการเช่นนั้น เราก็เตรียมตัวเดินทางกันพรุ่งนี้เลย” ฟ่านซินหรานรีบเข้าไปสวมกอดหญิงชราด้วยความขอบคุณ “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านย่า”

ในวันต่อมารถม้าสองคันก็หมุนล้อออกจากเมืองหลวงตั้งแต่เช้าตรู่ ฟ่านซินหรานฝากให้บิดาและมารดาดูแลพวกเขา และนางยังฝากป้ายหยกไว้กับมารดาเพื่อคืนให้จวิ้นอ๋อง ฟ่านซินหรานยังไม่มีบ่าวรับใช้ นางคิดว่าพอไปถึงที่เมืองเยี่ยนฟาง นางจะต้องไปหาซื้อทาสมาไว้สักสองคน เพราะนางคิดว่าหากท้องนางใหญ่มากขึ้น คงจะทำอะไรด้วยตัวเองไม่สะดวก จึงจำเป็นที่จะต้องมีคนคอยช่วย

การนั่งรถม้าทำให้ฟ่านซินหรานมีอาการคลื่นไส้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมารถม้าหรือว่าอาการแพ้ท้อง ฮูหยินผู้เฒ่าจึงต้องให้คนขับรถม้าจอดรถม้าทุกครึ่งชั่วยาม แต่ในรถม้าก็มีกระโถนให้นางได้ใช้รองอาเจียน หากว่าฟ่านซินหรานอยากอาเจียนขึ้นมาจริง ๆ

การเดินทางไปเมืองเยี่ยนฟางใช้เวลาถึงสองวัน ฮูหยินผู้เฒ่าคิดว่า จะจอดพักที่โรงเตี๊ยมในจุดพักแรมหนึ่งคืนแล้วค่อยเดินทางต่อ คนขับรถม้านำรถม้ามาจอดตรงริมแม่น้ำที่เป็นทางผ่าน เพื่อให้ทุกคนได้ออกมายืดแข้งยืดขาและล้างหน้าล้างตา

ป้าเจียงประคองฮูหยินผู้เฒ่าลงจากรถม้าแล้วพาไปนั่งยังริมแม่น้ำ จากนั้นก็กลับมาประคองฟ่านซินหราน ที่มีอาการเวียนหัวอยู่ตลอดเวลา “ท่านป้าข้าขอไปทำธุระตรงนั้นหน่อยเจ้าค่ะ”

“ได้เจ้าค่ะคุณหนู ป้าจะรออยู่ตรงนี้นะเจ้าคะ”

ฟ่านซินหรานรีบเดินไปที่พุ่มไม้หนาแล้วเตรียมจะปลดกางเกงตัวในลง แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นบุรุษผู้หนึ่งนอนอยู่ข้างพุ่มไม้ ฟ่านซินหรานรีบมองสำรวจร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขามีแผลเหวอะหวะเลือดแห้งกรัง เขาคงสลบหมดสติอยู่ที่นี่นานพอดูเพราะดูจากสภาพบาดแผล ฟ่านซินหรานจึงรีบตรวจดูลมหายใจปรากฏว่าเขายังหายใจเป็นปกติ

เฮ้อ! นางถอนใจออกมาอย่างโล่งอกยังมีชีวิตอยู่ ฟ่านซินหรานรีบจัดการธุระของตัวเอง แล้วรีบออกไปตามลุงเจียงและบ่าวให้มาช่วยกันหามเขาออกไปจากที่นี่

“ลุงเจียงยกเขาไปไว้บนรถม้าอีกคันเลยเจ้าค่ะ เราคงทิ้งเขาเอาไว้ที่นี่ไม่ได้นี่ก็ใกล้จะมืดค่ำแล้ว”

“ขอรับคุณหนูใหญ่”

“เก็บบุรุษได้อีกแล้วเหรอหลานย่า” หญิงชราเอ่ยเย้าขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี ดูเหมือนว่าช่วงนี้ฟ่านซินหรานจะมีดวงชะตาให้พานพบกับบุรุษมากหน้าหลายตา

ฟ่านซินหรานทรุดตัวลงนั่งบนขอนไม้ ก่อนจะกอดแขนผู้เป็นย่าแล้วซบไปที่ไหล่ของนาง “ไม่รู้เขาเป็นใครมีแผลเต็มตัวเลยเจ้าค่ะ หนวดเคราก็รกรุงรังเหมือนโจรป่า ไม่รู้ว่าจะเป็นโจรหรือเปล่าเจ้าค่ะ”

“หากคิดจะช่วยก็อย่าไปกังวลว่าเขาจะเป็นใครมาจากไหนช่วยเพราะอยากช่วย เข้าใจหรือไม่?” ฟ่านซินหรานได้ฟังก็ยกศีรษะขึ้นมามองฮูหยินผู้เฒ่าด้วยสายตาชื่นชม

“ข้าดีใจและภูมิใจมากเจ้าค่ะ ที่ได้เกิดมาเป็นหลานสาวของท่านย่า” หญิงชราได้ฟังก็ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

“คืนนี้คงต้องให้เจียงเหอนอนเฝ้าเขาบนรถม้า โชคดีที่เอาผ้าห่มติดมาด้วย” ฟ่านซินหรานพยักหน้าเห็นด้วย

“ถ้าเช่นนั้นเดี๋ยวข้าไปดูเขาหน่อยดีกว่าเจ้าค่ะ” ฟ่านซินหรานลุกขึ้นมาก่อนจะซวนเซเล็กน้อยเพราะอาการเวียนหัว ฟ่านซินหรานฝืนทนแล้วเดินไปที่รถม้า ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวขาขึ้นบันไดอย่างระมัดระวัง

“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะทำแผลเขาเสร็จหรือยัง?” ฟ่านซินหรานมองแผลบนร่างของเขาที่ถูกใส่ยาให้เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเผลอสำรวจร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างสนใจ บุรุษผู้นี้รูปร่างดีมากจริง ๆ อย่างกับนายแบบในยุคปัจจุบันที่ออกกำลังกายเป็นประจำ หากยุคนี้คงไม่ออกกำลังกายแต่คงเป็นฝึกยุทธแทนสินะ งานดีแต่ว่า…ไว้หนวดไว้เคราอย่างกับโจรป่า หากโกนหนวดโกนเคราออกหน้าตาจะเป็นแบบไหนกันนะ

“คืนนี้ท่านลุงก็อยู่เฝ้าและนอนเป็นเพื่อนเขาด้วยนะเจ้าค่ะ”

“ได้ขอรับคุณหนู”